ALBUM REVIEW
DAWN OF DEMISE – Feed My Absurdity
Ağır riffler, güçlü groove, sınırlı çeşitlilik.
Danimarkalı DAWN OF DEMISE, yedi yıllık aranın ardından yayımladığı altıncı uzunçaları "Feed My Absurdity" ile Amerikan brutal death metal geleneğinin sınırları içinde kalmayı tercih ediyor. SUFFOCATION, DYING FETUS, PYREXIA ve BROKEN HOPE gibi isimlerin şekillendirdiği bu müzikal anlayışta tür içerisinde yeni bir yol arayışından çok, rifflerin fiziksel ağırlığına ve ritmik etkinliğine dayanan bir bestecilik yaklaşımı belirleyici. Grubun önceki albümü "Into the Depths of Veracity" sonrasında gündeme gelen daha temiz ve kontrollü prodüksiyon eleştirileri düşünüldüğünde, yeni çalışmanın gitarların ham gücünü ve ritim bölümünün sertliğini daha doğrudan hissettiren bir karaktere yönelmesi ayrıca anlam kazanıyor. Orijinal gitarist Jakob Haagen Nyholm'un da yeniden kadroda yer alması, albümün geçmişle kurduğu bağı güçlendiren unsurlardan biri.
Başlık parçası, bu yaklaşımı fazla dolambaçlı yollara sapmadan ortaya koyuyor. Kalın gitar riffleri, sert vuruşlarla ilerleyen davullar ve Scott Jensen'ın derin growlları, parçanın omurgasını oluştururken ritmik kırılmalar müziğin sürekli aynı hızda ilerlemesini engelliyor. DAWN OF DEMISE, brutal death metalin sertliğini yalnızca hız üzerinden kurmuyor; groove odaklı bölümler ve ağır breakdown'lar aracılığıyla rifflerin etkisini genişletiyor. Özellikle senkoplu geçişler ve slam'e yaklaşan ritmik vurgular, gitarların ağırlığını daha belirgin hâle getiriyor. Bastian Thusgaard'ın davulları ile Bjørn Jensen'in bas gitarı, bu yapının ihtiyaç duyduğu sağlam zemini sağlıyor. Prodüksiyonun enstrüman ayrımını koruyan berraklığı da yoğun düzenlemelerin birbirini örtmesini önlüyor.
Albümün asıl karakteri, bu tanıdık formülün farklı parçalarda nasıl işlendiğinde ortaya çıkıyor. 'Ominous', keskin gitar yürüyüşleri ve sert ritmik ataklarıyla doğrudan ilerlerken 'The Essence of Extirpation', yoğun gitar dokusunu vokalin ağırlığıyla birleştirerek daha boğucu bir etki yaratıyor. İkinci parçada Jakob Haagen Nyholm ve Martin K. Sørensen'in gitarları tarafından kurulan yapı, yalnızca kalın rifflerin art arda sıralanmasına dayanmıyor; enstrümanların birbirini desteklemesi, parçanın sertliğini bestecilik düzeyinde de temellendiriyor. Scott Jensen'ın derin vokal karakteri bu bütünlükte önemli bir rol oynuyor. Vokal, gitarların önüne geçerek bağımsız bir gösteriye dönüşmek yerine ritmik yoğunluğu tamamlıyor ve müziğin fiziksel ağırlığını artırıyor.
'Reviving Demise' ve 'The Immoral' ise albümün gitar yazımındaki hareket alanını daha iyi gösteren parçalar arasında. Özellikle 'The Immoral'daki gitar koşuları, groove ve slam etkilerinin oluşturduğu temel yapıya küçük fakat işlevsel farklılıklar ekliyor. Bu ayrıntılar, DAWN OF DEMISE'in yalnızca kaba kuvvete yaslanmadığını ve kontrollü enstrümantal müdahalelerle parçaların akışını canlı tutabildiğini gösteriyor. 'Downcast' da aynı sertlik anlayışını sürdüren parçalar arasında yer alıyor. Albümün kapanışındaki 'Break the World' ise kısa süresiyle dikkat çekiyor. Parçanın 3 dakika 39 saniyelik uzunluğu, gereksiz uzatmalara başvurmayan doğrudan yaklaşımın iyi bir örneği. Bu tercih, albümün genel temposuyla da uyumlu.
Bununla birlikte, DAWN OF DEMISE'in tercih ettiği istikrarlı formül zaman zaman parçaların bireysel kimliklerini gölgede bırakıyor. On şarkı boyunca hızlı bölümler, ağır breakdown'lar, groove odaklı riffler ve derin growllar arasındaki ilişki büyük ölçüde aynı mantıkla kuruluyor. Bu tutarlılık, albümün akışını sekteye uğratmıyor; ancak 'The Immoral', 'Downcast' ve 'Dissociation' gibi parçalar ilerledikçe bazı riff ve ritim kalıplarının birbirine yaklaşması, şarkıları ayırt etmeyi güçleştiriyor. Yer yer duyulan gitar soloları ve farklı ritmik vurgular bu sorunu bütünüyle ortadan kaldırmıyor. Dolayısıyla albümdeki mesele teknik yetersizlikten ziyade, bestelerin benzer bir etkinlik anlayışına fazla bağlı kalması.
Bu noktada "Feed My Absurdity"nin tür içindeki konumunu doğru değerlendirmek gerekiyor. Brutal death metalin geleneksel yapısını korumak başlı başına bir eksiklik değil; rifflerin niteliği, ritmik düzenlemelerin işlevi ve icranın tutarlılığı bu yaklaşımı anlamlı kılabilir. DAWN OF DEMISE bu ölçütlerin çoğunu karşılıyor. Üstelik daha güncel ve temiz prodüksiyon anlayışı, eski okul Amerikan death metalinin sertliğini çağdaş bir ses dengesiyle bir araya getiriyor. Ne var ki SUFFOCATION ve DYING FETUS gibi öncüllerle kurulan ilişki, albümün kendi müzikal kimliğini daha belirgin kılacak bir bestecilik farklılığına dönüşmüyor. Grup, türün temel dinamiklerini etkili biçimde kullanıyor fakat bu dinamikleri yeniden tanımlayacak bir yaklaşım geliştirmiyor.
"Feed My Absurdity", DAWN OF DEMISE'in yedi yıllık sessizliğini iddialı bir yön değişikliğiyle değil, grubun en iyi bildiği müzikal alanı yeniden sahiplenerek sonlandırıyor. Albümün değeri, özgünlük iddiasından çok icra disiplini, gitarların ağırlığı ve groove ile slam unsurlarının kontrollü kullanımında yatıyor. Buna karşılık, şarkılar arasındaki yapısal benzerlikler ve sınırlı bestecilik çeşitliliği, çalışmanın kalıcı etkisini azaltıyor. Brutal death metalin fiziksel gücünü, sıkı icrayı ve tanıdık Amerikan death metal estetiğini arayanlar için tatmin edici bir kayıt; türün sınırlarını genişleten veya DAWN OF DEMISE'in kimliğini köklü biçimde dönüştüren bir albüm arayanlar içinse daha temkinli yaklaşılması gereken bir çalışma.
officialdawnofdemise.bandcamp.com