ALBUM REVIEW
HEXABROT – Self-Similarity
Melodik death metal, progresif arayışlarla genişliyor.
Turin çıkışlı HEXABROT, 2025 tarihli ilk EP’si “The Order of Things”in ardından gelen ilk uzunçaları “Self-Similarity” ile melodik death metalin alışıldık armonuler ile harmanlanan agresifliğini progresif metalin farklı anlatım olanaklarıyla buluşturuyor. On parçalık albümde klavyeler, temiz vokaller, gitar armonileri ve yer yer İtalyan death metal sahnesinin öncü gruplarından Sadist'i hatırlatan alışılmadık enstrüman tercihleri, sert rifflere eşlik eden tamamlayıcı unsurlar olmanın ötesine geçerek bestelerin karakterini şekillendiriyor. Ne var ki bu çeşitlilik, her zaman aynı ölçüde tutarlı bir müzikal bütünlüğe dönüşmüyor.
Açılıştaki 'Time Zero', sert gitarlarla klavyeleri bir araya getirirken hızlı temposu ve teknik thrash metal yönelimiyle albümün daha saldırgan tarafını temsil ediyor. Ardından gelen 'Signs', temiz vokallerin ağırlık kazandığı modern progresif metal çizgisiyle farklı bir kapı açıyor. Bu iki parçanın arasındaki yaklaşım farkı, HEXABROT'un tek bir bestecilik formülüne bağlı kalmak istemediğini gösteriyor. 'Chimeras of Me' ise orta tempolu melodik death metal yapısını gitar armonileri ve temiz vokallerle birleştirerek sertlik ile melodi arasındaki ilişkiyi daha dengeli kuruyor. Parçadaki koro vokalleri de müziğin düşünsel ve atmosferik yönünü destekliyor.
Albümün en karakteristik anlarından biri olan 'Bleib Bei Mir', temiz gitarlar ve duygusal vokal anlatımıyla daha sakin bir alana çekiliyor. Dördüncü parçadaki saksafon, piyano dokunuşlarıyla birlikte alışılmış melodik death metal düzenlemesinin dışına çıkıyor. Bu tercih, yalnızca şaşırtıcı bir enstrüman eklemekten ibaret kalmıyor; parçanın hüzünlü karakterine katkıda bulunuyor. Erken dönem OPETH'i hatırlatan melodik yaklaşım ile klasik progresif rock'a uzanan bu çizgi, HEXABROT'un sertlik dışındaki ifade olanaklarını da değerlendirebildiğini ortaya koyuyor.
Buna karşılık, 'Loss of Perspective' ile yeniden ağırlaşan müzik, modern metalin daha doğrudan ve ezici tarafına yöneliyor. Sert vokaller ve klavyelerin sınırlı kullanımı, parçanın ruh hâliyle uyumlu bir kontrast yaratıyor. Ancak albümün farklı yönelimleri arasındaki geçişler her zaman aynı doğallıkta ilerlemiyor. Progresif metal iddiası, zaman zaman alışılmadık enstrümanlar ve temiz vokaller üzerinden hissedilse de karmaşık bestecilik yapıları veya belirgin yapısal dönüşümler bakımından her parçada aynı ölçüde karşılık bulmuyor. Bu nedenle albümün türler arasında kurmaya çalıştığı bağ, bazı bölümlerde müzikal kimliğin önüne geçen bir çeşitlilik arayışı olarak kalıyor.
Yaklaşık sekiz dakikalık 'Disguised Extinction', HEXABROT'un bu farklılıkları daha kapsamlı bir beste içinde bir araya getirebildiği anlardan biri. Temiz vokallerin, gitarların ve duyulabilir bas çizgisinin oluşturduğu sakin bölümler, sert kısımlara alan açıyor; progresif metal, doom ve caz etkileriyle genişleyen yapı parçaya daha belirgin bir yön kazandırıyor. Şarkının bilimsel ilerlemenin kurumsal çıkarlar uğruna kötüye kullanılmasını konu alan anlatısı da müziğin farklı bölümleri arasında anlamlı bir bağ oluşturuyor. Burada atmosferik geçişler, yalnızca tempoyu veya yoğunluğu değiştirmek için değil, parçanın dramatik gelişimini desteklemek için kullanılıyor.
'The Crevasse', klavyelerin ve temiz gitarların daha fazla yer bulduğu düzenlemesiyle albümün tınısal çeşitliliğini sürdürüyor. At the Gates'i hatırlatan melodik death metal yaklaşımının Tool etkili progresif dokunuşlarla birleşmesi, parçaya hareketli bir karakter kazandırıyor. 'Rose's Chant' ise daha kısa ve doğrudan yapısına rağmen dikkat çekici. Güney İtalya folk müziğine uzanan dokunuşlar, melodik death metalin geleneksel sınırları içinde farklı bir renk oluşturuyor. Sözlerinde şiddet ve istismarın ardından gelişen intikam anlatısına yer veren parça, dinleyiciyi kolay bir ahlaki sonuca yönlendirmek yerine şiddetin yarattığı döngüyü görünür kılıyor.
Albümün son bölümündeki 'Final Call', temiz vokalleri, klavyeleri ve koro düzenlemelerini daha ağır riflerle bir araya getirerek geniş kapsamlı bir kapanış sunuyor. Ölümle yüzleşme ve yaşam için pazarlık etme fikri çevresinde gelişen şarkı, ilk bölümündeki travmatik anlatıyı ilerleyen kısımlarda daha görkemli bir müzikal çerçeveye taşıyor. Bu yaklaşım, HEXABROT'un melodik death metalin sertliğini daha senfonik ve progresif alanlara genişletme arzusunu en açık biçimde ortaya koyuyor.
“Self-Similarity”, henüz ilk uzunçalarında farklı müzikal dilleri aynı çatı altında değerlendirmeye çalışan bir grubun hem potansiyelini hem de gelişime açık yönlerini gösteriyor. Temiz ve sert vokallerin birlikteliği, klavye kullanımı ve 'Disguised Extinction' gibi parçaların genişleyen yapısı, HEXABROT'un türün alışılmış kalıpları içinde sıkışmak istemeyen bir ekip olduğunu ortaya koyuyor. Öte yandan, bu fikirlerin her bestede aynı bütünlükle bir araya gelmemesi, albümün etkisini zaman zaman sınırlıyor. Progresif metalin sunduğu imkânlar daha tutarlı bir beste anlayışıyla işlendiğinde, grubun melodik death metal temelinden uzaklaşmadan kendine daha belirgin bir kimlik kazandırması mümkün görünüyor. Şimdilik “Self-Similarity”, özellikle OPETH'in melodik ve atmosferik dönemlerini, modern melodik death metal ile bir arada değerlendiren dinleyiciler için dikkate değer bir başlangıç.
https://hexabrot.bandcamp.com/