HORRIFIER - Revelations of Gore

Ölüm kokuyor... Ama bu cesedin üzerinde biraz fazla aynı toprak var.

Bazı albümler vardır; tanıtım metnini okursun ve "Yine klasik pazarlama cümleleri..." dersin. Sonra albüm çıkar, dinlersin ve anlatılanların yarısını bile bulamazsın. HORRIFIER'in ikinci albümü "Revelations of Gore" ise bu konuda şaşırtıcı derecede dürüst. Basın bülteninde ne vaat edildiyse, albüm tam olarak onu sunuyor. Ne fazlası var ne de eksiği.

Norveçli dörtlü, ilk albümleri "Horrid Resurrection" ile eski usul death metalin çürümüş mezar kapağını aralamıştı. Bu kez ise işi biraz daha büyütüyor ve konsept bir albümle karşımıza çıkıyor. Ölüm döşeğindeki bir adam, karşısına çıkan korkunç bir varlığın sunduğu ölümsüzlük teklifini kabul ediyor. Elbette her güzel (!) teklifin bir bedeli var. Yaşamaya devam edebilmek için insan kurban etmek zorunda kalan karakterin hikâyesi, albüm boyunca giderek saplantıya ve deliliğe dönüşüyor. İşte bu yüzden "Revelations of Gore", tek tek şarkılardan çok baştan sona dinlenmesi gereken bir albüm. Hikâyeyi parçalara bölersen atmosferin önemli bir kısmını da kaybediyorsun.

Albüm, "Voice" adlı kısa intro ile açılıyor. Fısıltılar daha ilk dakikada dinleyiciye "Buradan sağ çıkamayacaksın." mesajını veriyor. Parça fazla uzamıyor, gereksiz yere oyalanmıyor ve konsepti hazırlamak için görevini başarıyla yerine getiriyor.

Ardından gelen "Compelled to Slaughter", özellikle ikinci yarısıyla gerçek yüzünü gösteriyor. İlk bölüm hazırlık gibi ilerlerken, şarkı ikinci kısımda vites yükseltiyor ve albümün saldırgan tarafını ilk kez tam anlamıyla hissettiriyor.

"Human Butchery" ise albümün en güçlü anlarından biri. Doom etkisi belirgin, atmosfer boğucu ve AUTOPSY ruhu adeta şarkının üzerine çökmüş durumda. Aynı anda gitarlardan yükselen o kirli HM-2 karakteri ise ENTOMBED hayranlarının yüzünü istemsizce güldürecek kadar belirgin. Riff yazımı da albümün genelinde olduğu gibi burada da oldukça güçlü.

Albüm ağır ağır ilerlemeyi seviyor ve bunun en güzel örneklerinden biri "The Ingestion". Kalın gitar tonları, yormayan ama karakterli vokaller ve akılda kalan ana riff sayesinde şarkı, albümün öne çıkanlarından biri oluyor. İkinci yarıda tempo biraz nefes aldırıyor ama üzerindeki kasvet perdesi hiç kalkmıyor.

"Rejoice, Children Of The Flesh" ise tam anlamıyla çürümüşlük kokuyor. Özellikle 2:40 civarında giren koro vokalleri, parçaya küçük ama etkili bir dokunuş katıyor ve ritüel hissini kuvvetlendiriyor.

"Body Hoarder", albümün en saldırgan anlarından biri. İlk saniyeden itibaren frene basmayı reddediyor ve albümün temposunu yeniden yukarı çekiyor. Ancak hemen arkasından gelen "Morbid Lust", aynı riff anlayışını ve benzer beste iskeletini sürdürünce iki parça birbirinden ayrışmak yerine tek bir uzun şarkının iki bölümü gibi hissettirmeye başlıyor. Aslında bu durum albümün genel karakterini de özetliyor. Kötü şarkılar yok; ancak aynı formülün tekrar tekrar kullanılması, kırk dakika sonunda parçaların birbirine yaklaşmasına neden oluyor.

Kapanışa doğru gelen "The Final Oblation" ise solo gitarla açılıyor. Ardından giren tok bas gitarlar, şarkıya ciddi bir ağırlık katıyor ve albümün en güçlü enstrümantal anlarından birini oluşturuyor.

İşin en güzel tarafı şu: HORRIFIER gerçekten söylediğini yapıyor. AUTOPSY'nin çürümüş atmosferi, ENTOMBED'un kirli gitarları ve yer yer REPULSION'ın ilkel saldırganlığı albümün her köşesinde hissediliyor. Prodüksiyon organik, davullar nefes alıyor, gitarlar steril değil ve vokaller mezarın birkaç metre altından geliyormuş hissi veriyor. Modern death metalin cilalı dünyasına ise hiç göz kırpmıyorlar.

Fakat madalyonun diğer yüzünde albümün en büyük problemi duruyor.

Şarkılar kaliteli olsa da neredeyse tamamı aynı iskelet üzerine kurulmuş. Tempo değişiyor, doom bölümleri giriyor, hızlanıyor, tekrar ağırlaşıyor... Ama kullanılan beste anlayışı sürekli aynı formüle geri dönüyor. Bir süre sonra "Bu riff güzelmiş." diyorsun ama birkaç dakika sonra benzer bir hissi yeniden yaşamaya başlıyorsun.

İşte albümün en büyük handikabı da burada ortaya çıkıyor. Şarkılar tek tek değerlendirildiğinde güçlü ve keyifli; fakat aynı beste anlayışının albüm boyunca neredeyse hiç değişmemesi, zamanla parçaların birbirine benzemesine yol açıyor. Böylece "Revelations of Gore", baştan sona dinlendiğinde etkileyici bir atmosfer sunarken, tek tek şarkılarıyla dinleyiciyi şaşırtmayı başaramıyor.

Ve belki de albümü tek cümlede özetlemenin en doğru yolu şu:

"Revelations of Gore, vaat ettiği her şeyi yerine getiriyor; ancak vaat etmediği tek şey sürpriz."

HÜS

horrifiermetal.bandcamp.com 
personal-records.com    
personal-records.bandcamp.com  
facebook.com/personalrecords666