ALBUM REVIEW
Left to Die - Initium Mortis
Chuck’ın mirası yaşıyor.
Bazı albümler vardır; daha kapağını gördüğünüz anda ne anlatmak istediğini anlarsınız. Left to Die – "Initium Mortis" de onlardan biri. Fakat bu albümü özel yapan sadece müziği değil, arkasındaki isimlerdir.
Grubun kadrosuna baktığınızda death metal tarihinin sayfalarını çeviriyormuş gibi hissedersiniz. Vokal ve gitarda Matt Harvey, gitarda Rick Rozz, basta Terry Butler, davulda ise Gus Rios... Özellikle Rick Rozz ve Terry Butler'ın bu projede yer alması, Left to Die'ı sıradan bir "eski günleri yad edelim" grubunun çok ötesine taşıyor. Çünkü bu isimler, Chuck Schuldiner'in ilk yıllarına uzaktan hayranlık duyan müzisyenler değil; Florida death metalinin doğuşuna tanıklık etmiş, o tarihi birlikte yazmış insanlar.
İşte bu yüzden "Initium Mortis"i dinlerken en baştan kabul edilmesi gereken bir gerçek var:
Bu albüm, Death'in yerine geçmeye çalışmıyor.
Bu albüm, Chuck Schuldiner'in mirasına saygı duruşunda bulunuyor.
Ve bunu daha ilk notadan itibaren hissettiriyor.
Bu albüm daha ilk rifinde niyetini dinleyiciye belli ediyor. Bu albüm yeni bir çığır açmaya çalışmıyor, death metalin yönünü değiştirmeye de kalkışmıyor. Tam tersine, dinleyiciye dürüstçe şunu söylüyor:
"Biz buraya Chuck Schuldiner'in mirasına saygı duruşunda bulunmaya geldik."
İşte albümün en büyük gücü de burada yatıyor. Çünkü bunu yaparken bir an olsun "Death'in yerine geçelim" gibi bir iddiaya kapılmıyor.
İlk saniyeden itibaren Florida'nın nemli bataklıklarının kokusu burnunuza geliyor. Gitar tonları, rif yazımı, davulların yürüyüşü... Her şey sizi 1987-1988 yılları arasına ışınlıyor. Ancak bu bir zaman makinesi değil; geçmişten beslenen ama bugünün kayıt kalitesine sahip modern bir death metal albümü.
Albümü dinlerken akla ilk gelen kayıt doğal olarak "Scream Bloody Gore" oluyor. Hatta birçok dinleyici doğrudan "Leprosy" ile bağlantı kuracaktır. Ancak dikkatle dinlediğinizde "Initium Mortis", "Leprosy"den çok "Scream Bloody Gore"un thrash köklerine yaslanıyor.
İşte albümün en önemli özelliklerinden biri de bu.
Bugün birçok grup "old school death metal" etiketiyle yola çıkıyor ama riflerin DNA'sını unutuyor. "Initium Mortis" ise bunu unutmuyor. Rifler hâlâ thrash metal mantığıyla ilerliyor. Palm mute yürüyüşleri, keskin geçişler ve ani hızlanmalar size sürekli şu hissi veriyor:
"Death metal henüz doğuyor."
Bu nedenle albüm, saf Florida death metalinden çok "thrashy death metal" hissiyatını daha güçlü taşıyor. Tremolo rifler elbette mevcut ancak albümün omurgasını oluşturan şey sürekli blast beat ya da teknik gösteriş değil; riflerin karakteri.
Ve karakter demişken...
Matt Harvey burada kariyerinin belki de en olgun performanslarından birini sergiliyor. Exhumed'daki vahşi tarafını dizginleyerek Chuck Schuldiner'in ilk dönem vokal anlayışına saygı gösteriyor. Fakat hiçbir an birebir taklit etmeye çalışmıyor. Bu da albümü nostalji gösterisinden çıkarıp yaşayan bir projeye dönüştürüyor.
Rick Rozz'un dokunuşları ise albümün gizli kahramanlarından biri. Death'in ilk yıllarını bilen herkes onun gitar anlayışını da bilir. Teknik gösterişten çok saldırganlık, temiz melodilerden çok kirli bir ifade... Rozz'un rif anlayışı ve solo yaklaşımı, "Scream Bloody Gore" dönemindeki o ilkel vahşeti yeniden hissettiriyor. Belki de albümün bu kadar doğal duyulmasının sebeplerinden biri de bu.
Ritim bölümünde Terry Butler'ın varlığı ise tesadüf değil. Florida death metal sahnesinin içinden gelen bir müzisyenin bu projede yer alması, albüme ayrı bir ağırlık kazandırıyor. Bas gitar her an ön planda olmayabilir ama gitarların altını öyle bir dolduruyor ki müzik sürekli hareket hâlinde kalıyor.
Albümün prodüksiyonu da ayrıca alkışı hak ediyor. Ne modern death metal kadar steril ne de "eski gibi olsun" uğruna çamura bulanmış durumda. Her enstrüman duyuluyor, rifler nefes alıyor ve davullar gitarların üzerine çıkmadan onları taşıyor.
Peki ya atmosfer?
İşte burada Florida sahnesinin büyüsü kendini gösteriyor.
Death metal denildiğinde birçok insanın aklına sadece hız ve vahşet gelir. Oysa "Initium Mortis" bunun tam tersini kanıtlıyor. Albüm sizi korkutmaya çalışmıyor; huzursuz ediyor. Bu iki duygu arasında büyük fark var. Rifler ilerledikçe sanki bir korku filminin içine değil, çürümeye yüz tutmuş bir mezarlığın sessizliğine giriyorsunuz.
Ve sonra sıra albüm kapağına geliyor.
Burada yapılan göndermeleri fark etmemek neredeyse imkânsız.
Mezardan yükselen el, "Leprosy" kapağını anımsatıyor. Kafatası estetiği ise doğrudan "Scream Bloody Gore" dönemine göz kırpıyor. Yeşil, kahverengi ve çürümüş toprak tonları ise eski Florida death metal albümlerinin görsel dilini yeniden canlandırıyor.
Bunlar ucuz bir kopya değil.
Bunlar bilinçli selamlar.
Çünkü "Initium Mortis", Chuck Schuldiner'in mirasını yeniden yazmaya çalışmıyor; onu saygıyla hatırlatıyor.
Albümün en dikkat çekici parçalarından biri olan "Mantas" da bunun en güzel örneği. Chuck'ın Death'ten önceki grubunun adını taşıyan bu şarkı, yalnızca bir isim göndermesi değil; müzikal anlamda da erken dönem Death ruhunu bugüne taşıyor. Ezici groove'u, akılda kalan rifleri ve saldırgan yürüyüşüyle albümün zirvelerinden biri olmayı başarıyor.
Belki de "Initium Mortis" hakkında söylenebilecek en doğru cümle şu olur:
Bu albümü dinlerken "Death taklidi dinliyorum." hissine kapılmıyorsunuz.
Çünkü burada amaç taklit etmek değil.
Amaç, death metalin temellerini atan adamlardan birine şapka çıkarmak.
Sonuç olarak Left to Die – "Initium Mortis", geçmişin gölgesine sığınan bir albüm değil. Geçmişi omuzlarında taşıyan bir albüm. Chuck Schuldiner'in açtığı yolu yeniden keşfetmeye çalışan değil; o yolda yürümeye devam eden bir çalışma.
Ve belki de en güzel tarafı şu:
Albüm bittiğinde aklınızda tek bir düşünce kalıyor.
"Mis gibi Florida death metali..."
Bazen uzun teknik analizlere gerek yoktur.
İki kelime her şeyi anlatır.
Let the metal flow. 🤘
HÜS
https://www.instagram.com/left_to_die_official/
https://www.facebook.com/lefttodiedeathmetal
https://lefttodiedeathmetal.bandcamp.com
https://www.instagram.com/relapserecords