Inline image

Selam millet, hayat nasıl gidiyor? Toparlanabildik mi? Ben mi? Ölüm metali olduğu sürece iyi kalacağımın garantisini verebilirim. Şu hayatta kulak pasımı silen tek tük şeylerden biri de ölüm metali. Bazen dinlediğim gruplar ve albümler birbirine benziyor gibi hissediyorum. Ama mailime düşen her yeni isim içimde yine o bildik merakı uyandırıyor: Acaba bu gençler ya da genç kalanlar neler yapmış? Bu sefer yönümüzü İspanya'ya çeviriyoruz. Karşımızda SANCTUARIUM ve Impetuous Behest For Detestable Expulsion var. Bakalım İber Yarımadası'nın karanlık dehlizlerinden bu kez nasıl bir çürümüşlük çıkacak.


Yaklaşık 35 dakikalık müzik sunan Impetuous Behest For Detestable Expulsion albümünde bir giriş ve bir kapanış parçası var. Bunların ortasında da dört tane uzun, kapsamlı ölüm metali bestesi yer alıyor. SANCTUARIUM, albümü bir sürü kısa parçayla doldurmak yerine ağır akan düzenlemelere ve o bunaltıcı havaya bolca yer vermeyi seçmiş. Bence bu tercih, grubun kurmak istediği tekinsiz dünyanın daha iyi oturmasını sağlamış.

Inline image

Albümün ikinci şarkısı “Pendulous Lacerations”, bu müziğe ilk ciddi bakışı atmamızı sağlıyor. Altı dakikalık bu parça mağara içinden yankılanan gitar tonlarını, doom ağırlıklı riffleri ve sert davul çalımını birleştiriyor. Ezici gitar yürüyüşleri, derinden gelen gırtlaksı vokaller ve sürekli değişen ritim yoğunluğu şarkının asıl kimliğini oluşturuyor. Ağır giden kısımlar insanı dehşete düşürüp donakalmasına yol açıyor. Birden hızlanan ve sertleşen yerler ise o kasvetli havayı bozmadan müziğe aciliyet ve vahşet katıyor.


Bu tempo işi sadece “Pendulous Lacerations” ile kalmıyor. Dört ana parçanın hepsinde buna benzer bir hareket var. Ağır ve sürünerek ilerleyen kısımlardan sonra gelen ani hızlanmalar SANCTUARIUM'un şarkı yazarken sıkça başvurduğu bir yöntem olmuş. Grup bunu sadece şarkıyı hareketlendirmek için yapmıyor. Kurduğu tekinsiz havayı daha da derinleştirmek ve dinleyici üzerindeki baskıyı sürekli artırmak için kullanıyor. Böylece albüm kendi içinde tutarlı ama hiç rahatlatıcı olmayan bir gerilim yaratıyor.


Albümün gitar kısmında dikkat çeken isimlerden biri de GRAVEYARD'dan uzun zamandır davul başında tanıdığımız Jordi Gusi Gelis yani Gusi. Bu kez SANCTUARIUM'da gitar çalan Gusi, davul başındaki becerisini tellere taşımış ve albümün o ezici gitar havasına büyük katkı vermiş. Davul başında yeterince gürültü yapamamış olacak ki bu sefer gitarla mağaranın duvarlarını yıkmaya kalkmış. Şaka bir yana, çaldığı şey gerçekten çok iyi. Gusi'nin gitar başındaki bu işi albümün genelindeki ağır ve ezici gitar havasında kendini fazlasıyla belli ediyor. Özellikle alt frekanslara yayılan bas sesleri mağaranın duvarlarında çatlaklar açacak kadar yoğun bir titreşim veriyor. Gitarlarla davulların birbirine bu kadar uyumlu olması bu ağırlığı iyice büyütüyor. Çekiç gibi inen sert davul vuruşlarının etrafına dolanan gitarlar sadece ritme eşlik etmiyor. Onunla beraber hareket edip kocaman bir ses kütlesi çıkarıyor ortaya. Bu titreşimin içine sıkışan dinleyici, her yeni riffte biraz daha derine, biraz daha karanlığa çekiliyor.


Kayıt ve prodüksiyon tarafında da her şey yerli yerinde. Enstrümanların ağırlığını ve birbirleriyle olan uyumunu iyi veren bu kayıt, SANCTUARIUM'un kurmak istediği boğucu havayı destekleyen en önemli şeylerden biri.


Albüm boyunca kokuşmuş bir dehşetin gizemli katmanları arasında kıvrılarak ilerleyen müzik, insanı gittikçe daha huzursuz eden bir ortama sürüklüyor. Yankılanan her riff ve iğrenç vokal sanki karanlıkta unutulmuş bir şeyleri yeniden uyandırıyor. SANCTUARIUM'un kurduğu bu ses dünyasında kendini bir mağaranın ağzında, dibini göremediğin karanlık bir uçurumun hemen kenarında buluyorsun. Dört kötücül ölüm metali bestesinin etrafı, albümü bir arada tutan bayağı çıldırmış bir giriş (intro) ve kapanış (outro) ile sarılmış.


İber Yarımadası'nın karanlık dehlizlerinden bu kez nasıl bir çürümüşlük çıkacak demiştik ya, SANCTUARIUM beklentimi boşa çıkarmadı. Mağaranın derinliklerinde çürümeye bırakılmış cesedin parça parça döküldüğü, bozulmanın çoktan başladığı bir manzara var karşımızda. Hidrojen sülfür ve metanetiyol kokusu her yeri sarmış durumda. Açıkçası buraya artık birkaç temizlik malzemesi yetmez. Profesyonel bir temizlik ekibi, hatta mümkünse biyolojik tehlike uzmanları çağırmak lazım!

Inline image

Bandcamp
Spotify
Instagram
Apple Music