Album Review
ÜBERCHRIIST - Dæmonic Apotheosis
Karanlık atmosfer, güçlü melodiler, geleneksel black metal.
Atlanta çıkışlı ÜBERCHRIIST'in ikinci albümü "Dæmonic Apotheosis", klasik black metalin soğukluğunu eski okul heavy metal rifflerinin daha belirgin melodik refleksleriyle bir araya getiriyor. Albümün on parçaya yayılan dönüşüm fikri, müziğin yönünü de karanlığın içine çekiyor: blast beat'ler ve tremolo gitarlar sürekli bir hareket hâli yaratırken, daha yavaş ve melodik bölümler bu karanlığın içinde farklı yoğunluklar oluşturuyor.
Açılıştaki 'Anti-Phoenix Descent', ağır metal karakterli riffleriyle başlayıp giderek tremolo gitarların ve atmosferik katmanların devreye girmesiyle daha belirgin bir black metal formuna yerleşiyor. Şarkının yapısı, albümün geri kalanında sıkça karşılaşılacak yaklaşımın küçük bir özeti gibi: saldırganlık tek başına amaç değil; rifflerin melodik niteliği parçaların karakterini belirliyor. 'Serpent's Shroud' ise daha doğrudan bir çizgide ilerliyor. Kısa süresine rağmen blast beat'ler parçayı sürekli ileri iterken, 'Vicissitudes Ov Fate' tempoyu aşağı çekerek albümün melodik tarafını daha görünür hâle getiriyor. Burada gitarların yalnızca atmosfer yaratmak için değil, parçanın akılda kalıcılığını taşımak için kullanılması dikkat çekiyor.
Albümün en ilginç taraflarından biri, black metalin sertlik anlayışının her parçada aynı biçimde uygulanmaması. 'Tomb Creeper' daha yoğun blast beat kullanımına yaslandığında müzik belirli ölçüde türün beklenen kalıplarına yaklaşıyor ve önceki parçalardaki atmosferik derinlik zayıflıyor. Buna karşılık 'Faith In Darkness', konuşma bölümüyle başlayan ve kademeli biçimde yoğunlaşan yapısı sayesinde daha kontrollü bir gerilim kuruyor. Bu parçada davul ve basın devreye girmesi, gitarların yarattığı karanlık alanı yalnızca hızla değil, aşamalı bir yoğunluk artışıyla genişletiyor.
'Black Void' ile birlikte bestecilik daha sıkı bir hâl alıyor. Parçanın kompakt riff yapısı, hemen ardından gelen 'Subterranean Goat Transfiguration'ın daha geniş ve death metal etkili saldırganlığıyla belirgin bir karşıtlık oluşturuyor. Özellikle bu geçiş, albümün yalnızca blast beat ve tremolo üzerine kurulmadığını gösteriyor. 'Everdark Calling' ise eski okul heavy metal gallop'uyla black metalin soğuk ritmik yapısını birbirine yaklaştırırken, 'Awakening Ancient Power' groove ağırlıklı başlangıcından daha geleneksel black metal çizgisine dönüyor. Bu ikinci bölüm, albümün bazı anlarda güvenli formüllere fazla yaklaştığını da ortaya koyuyor.
Son bölümdeki 'Psychocosm', başlangıcındaki uğursuz atmosferi daha geniş bir yapı içinde işleyerek albümün karanlık estetiğini güçlü biçimde tamamlıyor. Genel olarak gitarların melodik ilişkileri, ÜBERCHRIIST'in müziğini sıradan bir raw black metal tekrarından ayıran temel unsur hâline geliyor. Prodüksiyonun vokallerdeki kuru rasp karakterini destekleyen yaklaşımı da bu çizgiyle uyumlu; vokal ön planda baskın bir gösteriye dönüşmek yerine gitarların oluşturduğu dokunun içinde işlev görüyor. Thomas Morton tarafından gerçekleştirilen kayıt ve miks de bu doğrudanlığı koruyor.
"Dæmonic Apotheosis" bu nedenle türün temel araçlarını yeniden icat eden bir albüm olmadığı açık. Tremolo, blast beat, soğuk vokal karakteri ve eski okul metal riffleri zaten tanıdık bir zemine ait. Fark yaratan nokta, ÜBERCHRIIST'in bu unsurları parçadan parçaya farklı oranlarda kullanması. Albüm en başarılı olduğu anlarda melodiyi atmosferin karşıtı değil, onun taşıyıcısı olarak kullanıyor; daha düz blast beat bölümlerinde ise bu karakter bir miktar silikleşiyor. Buna rağmen on parçalık yapı, özellikle gitarların melodik dili ve tempo çeşitliliği sayesinde tek düze bir black metal çalışmasına dönüşmüyor. "Dæmonic Apotheosis", türün geleneksel dilini korurken kendi karakterini en çok riff yazımında bulan, yer yer formüllere yaklaşsa da karanlık atmosferini melodik yapı üzerinden sürdürebilen bir albüm.
https://deanwellglobalmusic.bandcamp.com/album/d-monic-apotheosis
https://www.facebook.com/Uberchriist