EP REVIEW
ZERO HOUR – No Man’s Land
Teknik karmaşıklık, melodik bütünlükle buluşuyor.
ZERO HOUR'ın diskografisinde uzun aralıklarla karşılaşılan yeni kayıtlar, grubun müzikal kimliğinin ne ölçüde kendine özgü olduğunu yeniden değerlendirmek için de bir fırsat sunuyor. 2022 tarihli "Agenda 21" ile yeniden faaliyete geçen Kaliforniyalı topluluk, "No Man’s Land" ile bu kez yalnızca iki yeni besteye yer veriyor. Her ikisi de on üç dakikayı aşan bu parçaların vokalli versiyonları ve enstrümantal karşılıklarıyla oluşturulan EP, toplamda dört parçalık bir listeye sahip. Süre bakımından uzun metrajlı bir albümü andırsa da burada asıl dikkat çeken ayrıntı, iki kapsamlı bestenin farklı dinleme perspektiflerinden ele alınabilmesi.
ZERO HOUR'ın progresif metal anlayışında teknik yeterlilik hiçbir zaman tek başına bir gösteri unsuruna dönüşmüyor. Karmaşık ritmik örgüler, değişken ölçüler ve virtüöz gitar pasajları, melodik bütünlüğü kaybetmeden bir arada tutuluyor. "Codes Of Violence" bu yaklaşımın iyi bir örneği. Parça, daha kontrollü ve salınımlı bölümlerle ilerlerken ritmik yapısını giderek karmaşıklaştırıyor. Jasun Tipton'ın gitar çalışı, hızlı pasajların ve teknik geçişlerin ötesinde, melodik motifleri parçanın uzun formu boyunca birbirine bağlayan bir işlev de üstleniyor. Andreas Blomqvist'in bas gitarı ise özellikle parçanın sonlarına doğru belirginleşerek yalnızca ritmik temeli destekleyen bir enstrüman olmaktan çıkıyor. Erik Rosvold'un yüksek perdelerde dolaşan, keskin ve duygusal açıdan yoğun vokali de bu hareketli yapı üzerinde kendine ait bir alan açıyor.
Başlık parçasında farklı bir kompozisyon yaklaşımı hissediliyor. Daha ağır ve görkemli bir başlangıcın ardından müzik, ortalarda neredeyse tamamen sessizliğe çekilerek yeniden şekilleniyor. Jeremy Villucci'nin klavye partisyonları, bu bölümde gitar ve basın önüne geçmeden atmosferin yönünü belirliyor. Kademeli biçimde gelişen enstrümantal yapı, parçanın ikinci yarısında yeniden yükselirken gitarların daha geniş ve senfonik bir karakter kazandığı duyuluyor. Özellikle klavyelerin melodik dokuyla kurduğu ilişki, ZERO HOUR'ın geleneksel progresif metal sınırlarının dışına taşmadan neo-prog ve daha melodik progresif rock yaklaşımlarına yaklaşmasını sağlıyor. Bazı bölümlerde KING CRIMSON'ın daha sakin dönemlerini, bazılarında ise CALIGULA'S HORSE'un melodik gitar kullanımını hatırlatan dokunuşlar bulunuyor. Bunlar doğrudan bir taklit hissi yaratmıyor; grubun karmaşık bestecilik anlayışını farklı melodik renklerle genişletiyor.
Yeni kadronun bu kayıttaki önemli katkılarından biri de klavyelerin düzenlemelerde üstlendiği rol. Villucci'nin performansı, müziğe yalnızca ek bir enstrüman katmanı kazandırmıyor; gitarların yoğunluğunu dengeleyen, geçişleri yumuşatan ve uzun bestelerin dinamik hareket alanını genişleten bir unsur olarak çalışıyor. Bu tercih, ZERO HOUR'ın daha önceki çalışmalarında öne çıkan teknik gitar merkezli yaklaşımı farklı bir noktaya taşıyor. Bununla birlikte grubun karakteristik ritmik karmaşıklığı ve melodik hassasiyeti korunuyor. DREAM THEATER ve FATES WARNING gibi isimlerle aynı progresif metal geleneğinde değerlendirilebilecek bir müzik söz konusu olsa da ZERO HOUR, özellikle ritim ve melodi arasındaki ilişkiyi kurma biçimiyle kendi kimliğini muhafaza ediyor.
EP'nin iki enstrümantal versiyonu ise ilk bakışta toplam süreyi uzatan bir tercih gibi görülebilir. Aynı bestelerin vokalsiz biçimde yeniden sunulması, yeni kompozisyon beklentisi açısından sınırlı bir içerik anlamına geliyor. Öte yandan bu versiyonlar, vokalin arkasında kalan ayrıntıları takip etmek isteyenler için kayda değer bir dinleme imkânı sağlıyor. Rosvold'un performansı devreden çıktığında Blomqvist'in bas çizgileri, Villucci'nin klavyeleri ve Tipton'ın gitarıyla kurduğu ilişkiler çok daha rahat seçiliyor. Böylece özellikle uzun bestelerin iç düzenlemeleri ve enstrümanlar arasındaki etkileşim daha görünür hâle geliyor. Enstrümantal versiyonların ayrı birer beste olmaması içerik açısından bir eksiklik yaratsa da müzikal açıdan bütünüyle gereksiz olduklarını söylemek mümkün değil.
Prodüksiyon da bu yaklaşımı destekleyen bir açıklığa sahip. Grubun kendi kayıt sürecinin ardından Matt LaPlant tarafından mikslenip mastering'i yapılan materyalde enstrümanların birbirini örtmediği, özellikle bas ve klavyelerin yoğun gitar partisyonları içerisinde kendilerine ait alan bulabildiği anlaşılıyor. Kai Stahlenberg'in Kohlekeller Studio'da kaydettiği davullar da değişken ritmik yapıların anlaşılmasını kolaylaştırıyor. Teknik yoğunluğun bulanık bir sese dönüşmemesi, bu kadar uzun ve ayrıntılı besteler açısından önemli bir tercih.
"No Man’s Land", progresif metalin virtüözite, karmaşık ritimler ve uzun kompozisyonlar üzerine kurulu geleneksel unsurlarını kullanırken bunları teknik gösteriye dönüştürme takıntısına saplanmayan bir kayıt. İki bestenin farklı bölümleri arasında kurulan melodik bağlantılar ve klavyelerin düzenlemeye kattığı yeni boyut, EP'nin sanatsal bütünlüğünü belirliyor. Dört parçalık listenin yarısının tekrar niteliğinde olması içerik bakımından tartışmaya açık olsa da asıl bestelerin kompozisyon zenginliği bu tercihin müzikal gerekçesini anlaşılır kılıyor. Çağdaş progresif metalin daha gösterişli ve yoğun prodüksiyonlu örnekleri arasında ZERO HOUR, karmaşıklığı melodik hafızayla bir arada tutan yaklaşımı sayesinde ayrı bir yerde duruyor. "No Man’s Land", türün teknik olanaklarından çok besteciliğin bu olanakları nasıl anlamlı bir bütün hâline getirebileceğiyle ilgilenen dinleyiciler için karşılığını bulacak bir çalışma.
https://www.instagram.com/zerohourtowers
https://www.facebook.com/zerohourtowers