BARBARISM - Predetermined Extinction

BARBARISM'ın "Predetermined Extinction" albümü, brutal death metalin biçimsel hafızasına oldukça doğrudan yaslanan bir çalışma. Endonezya ve Ekvador bağlantılı üçlü, gitar ve bası üstlenen Roby'nin düzenlemeleri etrafında, Ardian'ın guttural vokalleri ve Claudio'nun davullarıyla türün en sert türlerinden birini kendi üsluplarıyla death metal fanlarına sunuyor. Burada brutal death metal'e yeni bir kapi açılmıyor, daha çok onun temel bileşenlerini mümkün olduğunca yoğun ve sıkıştırılmış bir biçimde kullanılıyor. 

Albümün müzikal dili ilk parçalardan itibaren kendisini saklamıyor. 'Vortex of Celestial Dismemberment' Claudio'nun yoğun vuruşları ve sık blast beat'leriyle açılırken gitarlar da bu ritmik saldırının üzerine yüksek tempolu, keskin riffler yerleştiriyor. 'The Creator's Metabolic Scourge' ise rahatsız edici bir girişin ardından türün klasik riff mantığına dönüyor. Roby'nin gitar çalışı burada özellikle belirgin; riffler melodik gelişim aramaktan ziyade ağırlık, hız ve tekrar üzerinden etki yaratıyor. 'Crypts of Uncreation' ve 'Xul's Vermicular Feast' gibi parçalarda da aynı yaklaşım sürdürülüyor: yoğun davullar, parçalı gitar hareketleri ve sürekli guttural vokaller müziği neredeyse kesintisiz bir basınç altında tutuyor.

BARBARISM'ın burada başarılı olduğu nokta, brutal death metalin fiziksel etkisini doğru anlamış olması. Gitarlar yalnızca hızlı çalmak için hızlanmıyor; davulların sürekli ileri ittiği yapının içinde keskin geçişler ve daha ağır bölümler kullanılarak parçaların darbeli karakteri korunuyor. 'The Architect's Final Theorem' bu açıdan daha sade bir saldırı mantığına sahipken, 'Catalogue of Calculated Carnage' gitarların agresifliğini daha görünür kılıyor. Albümün bazı anlarında tempo kısa süreliğine geri çekildiğinde müziğin ağırlığı da belirginleşiyor. Dolayısıyla "Predetermined Extinction" yalnızca yüksek hızdan ibaret değil; brutal death metalin hızlı ve ezici bölümleriyle daha ağır vuruşlarını aynı çerçevede kullanıyor.

Bununla birlikte, albümün en belirgin sınırlılığı da tam olarak burada ortaya çıkıyor. Şarkılar çoğunlukla türün yerleşik saldırı kalıpları içerisinde ilerlediğinden, rifflerin birbirinden ayrılması her zaman kolay değil. Parçaların kısa ve yoğun yapısı enerjiyi canlı tutuyor fakat bestelerin kendilerine ait karakterler geliştirmesine fazla alan bırakmıyor. 'Chaos in Order' bu açıdan dikkat çekici bir istisna sayılabilir; albümün geri kalanındaki dinamizme kıyasla daha sınırlı hareket alanına sahip olması, grubun şarkı yazımındaki tekrar duygusunu daha görünür hâle getiriyor. Finaldeki 'Structured Violence' ise albümün temel formülünü yeniden ortaya koyup atmosferik bir outro ile kapanıyor.

Vokaller konusunda BARBARISM son derece geleneksel bir tercih yapıyor. Ardian'ın derin gutturalları ve insan dışı tınılar üzerine kurulu vokal karakteri, müziğin grotesk atmosferiyle uyumlu; ancak aynı vokal yaklaşım albüm boyunca çok az değiştiği için bir noktadan sonra enstrümantal çeşitliliğin önüne geçerek tekdüzeliği artırıyor. Brutal death metal içinde bu tür vokal kullanımı elbette alışılmadık değil, fakat "Predetermined Extinction" bunu kişisel bir vokal kimliğine dönüştürmekten çok türün bilinen repertuvarını uyguluyor.

Prodüksiyon da aynı estetik tercihin bir uzantısı. Gitar, bas ve davulların ayrı kaydedilip Resonance Beast Studio'da miks ve mastering işlemlerinden geçirilmesi, grubun aradığı yoğunluğu taşıyan sıkı bir yapı oluşturuyor. Enstrümanlar arasındaki temel amaç ayrıntılı bir ses sahnesi yaratmak değil, bestelerin fiziksel ağırlığını korumak. Bu nedenle prodüksiyon albümün brutal death metal kimliğine hizmet ediyor; fakat aynı zamanda müzikal ayrıntıların bir kısmının yoğunluk içerisinde birbirine yaklaşmasına neden oluyor.

Albümün "kaosun aslında gizli bir düzen tarafından yönetildiği" fikri de müzikal yapı açısından ilginç bir karşılık buluyor. Başlık ve şarkı isimlerindeki kozmik yıkım, yaratılış karşıtlığı ve şiddet imgeleri son derece abartılı bir estetik dünyaya işaret ederken, müziğin kendisi şaşırtıcı ölçüde düzenli. Blast beat'lerin ve hızlı gitarların sürekli hareketi yüzeyde kontrolsüz bir saldırı hissi yaratsa da parçaların kısa ve belirgin bölümler üzerine kurulması bu kaosu belirli sınırlar içinde tutuyor. Ne var ki albümün konseptinde vaat edilen "düzen" ile müziğin gerçek bestecilik yapısı arasındaki ilişki, güçlü bir fikir olmaktan öteye geçip belirgin bir kompozisyon stratejisine dönüşmüyor.

"Predetermined Extinction" bu nedenle brutal death metalin klasik döneminden beslenen, türün temel fiziksel gücünü iyi kavrayan fakat bu mirası belirgin bir kişisel dile dönüştürmekte zorlanan bir ilk albüm izlenimi bırakıyor. DISGORGE, DEEDS OF FLESH ve CEREBRAL EFFUSION gibi grupların temsil ettiği vahşet anlayışına yakın duran BARBARISM, hız, guttural vokal ve yoğun riff kullanımında tereddüt etmiyor; fakat özgünlük açısından aynı ölçüde cesur davranmıyor.

Sonuçta "Predetermined Extinction" için asıl mesele brutal death fanlarının dikkatini albüm üzerinde ne kadar uzun süre tutabileceği. BARBARISM'in cevabı ilk bölümde oldukça ikna edici: müzik hızlı, ağır ve fiziksel. Fakat albüm ilerledikçe yapıların birbirine yaklaşması, bu şiddetin etkisini giderek törpülüyor. Yine de türün geleneksel, aşırı yoğun ve tavizsiz tarafını arayan dinleyici açısından "Predetermined Extinction", ne yapmak istediğini bilen ve bunu gereksiz süslemelere başvurmadan uygulayan bir brutal death metal kaydı olarak yerini buluyor.

https://barbarism666.bandcamp.com/album/predetermined-extinction

https://instagram.com/barbarism666