Album Review
Binah - Ónkos
Binah’ın "Ónkos" albümü, ilk bakışta bile alışıldık death metal şablonlarını bilinçli biçimde esneten bir kompozisyon fikri üzerine kuruluyor: iki adet yirmi dakikayı aşan parça. Bu tercih tek başına “uzun form” denemesi olmaktan ziyade, riff merkezli death metal yazımının lineer şarkı yapısından koparıldığı bir alan açıyor. Ancak bu alan her zaman eşit yoğunlukta doldurulmuş değil; albümün asıl gerilimi de tam burada, yani formun iddiası ile bu formu taşıyan müzikal motivasyonların sürekliliği arasında kuruluyor.
Gitar tonları HM-2 karakterinin aşırı doygun, low-end’e gömülü bir versiyonunu taşıyor; ancak bu kirli doku sadece İsveç death metal referansına bağlanmıyor. Riffler çoğu zaman döngüsel ve katmanlı bir yapı kuruyor, özellikle orta tempoya yerleşen kısımlarda aynı motifin farklı armonik açı ve aksanlarla yeniden dolaştırılması belirgin. Bu yaklaşım, Bolt Thrower çizgisindeki ağırlık hissini doom yönelimli bir uzamaya taşıyor; fakat doom burada klasik anlamda “yavaşlama” değil, riff tekrarının zaman algısını genişletmesi üzerinden işliyor.
'Mount Morphine' bu anlamda daha kontrollü bir yapı sergiliyor. Parça, başlangıçtaki sentetik atmosfer katmanlarıyla (uzak, neredeyse endüstriyel olmayan ama amorf bir synth yüzeyi) riff girişini geciktirerek bir eşik hissi yaratıyor. Bu gecikme, daha sonra gelen düşük akortlu gitarların etkisini artırıyor; çünkü gitarlar başladığında zaten “harekete geçilmiş” değil, “içeri çekilmiş” bir dinleme pozisyonu oluşuyor. İlk belirgin yapı değişimleri yaklaşık orta bölümlerde ortaya çıkıyor: blast beat ile çamurlu mid-tempo arasında gidip gelen davul dili, parçanın sürekli lineer ilerlemek yerine bloklar halinde yeniden organize olmasını sağlıyor.
Bu noktada davulların rolü kritik; çünkü riff değişimlerini takip etmekten ziyade onları kesitlere ayırıyor. Özellikle mid-tempo kısımlarda ride ve tom ağırlıklı vuruşlar, gitarların homojen duvar etkisini kırarak parçayı segmentlere bölüyor. Buna rağmen bazı geçişler compositional zorunluluktan çok “akış devam etsin” refleksiyle yazılmış hissi veriyor; yani yapı ilerliyor ama her ilerleyiş yeni bir dramatik gerekçe üretmiyor.
'The Ever Aftermath' (metinlerde farklı adlandırmalar geçse de ikinci uzun form parça), daha ani girişli bir yapı kuruyor ve ilk parçaya göre daha sık tempo kırılması içeriyor. Burada özellikle thrash’e yaklaşan kısa patlamalar ile doom ağırlıklı sürüklenmeler arasında belirgin bir kontrast var. Gitarlar daha fazla lead kullanımı içeriyor ve bu lead çizgileri bazen ana riffin üstüne ikinci bir katman gibi bindirilerek harmonik yoğunluğu artırıyor. Ancak bu yoğunluk her zaman yönlendirici değil; bazı pasajlarda lead’ler kompozisyonu ileri taşımaktan çok yüzeysel bir dekorasyon işlevi görüyor.
Bass hattı ise bu tarz prodüksiyonlarda sıkça kaybolabilecek bir unsur olmasına rağmen yer yer özellikle mid-tempo bölümlerde duyulur hale geliyor ve gitar duvarını aşağıdan destekleyen ayrı bir hareket alanı yaratıyor. Yine de miksin genel yaklaşımı gitar merkezli; bu da bazı ritmik nüansların alt frekans içinde erimesine neden oluyor.
Albümdeki atmosferik katmanlar, synth ve drone benzeri dokular en tartışmalı alanlardan birini oluşturuyor. Bu katmanlar kimi anlarda riff yapısını gerçekten genişletiyor: özellikle geçiş bölgelerinde armonik boşluğu doldurarak parçanın “ritüelistik” bir yoğunluk kazanmasını sağlıyorlar. Ancak bazı bölümlerde bu elementler kompozisyonu yönlendirmekten ziyade sahne arkası bir doku gibi kalıyor; yani müziğin yapısal kararlarına etki etmek yerine boşlukları dolduruyorlar. Bu durum, albümün deneysel iddiasını güçlendirmek yerine yer yer estetik bir yüzey efekti seviyesinde bırakıyor.
Vokal yaklaşımı klasik death metal growl hattında kalıyor ve miks içinde geri planda konumlanıyor. Bu tercih, vokali anlatı taşıyıcısı olmaktan çıkarıp riff yoğunluğuna entegre bir ritmik unsur haline getiriyor. Ancak sözlerin anlaşılabilirliği düşük olduğu için vokal katman, kompozisyonun anlam üretiminden çok tekstürel bir katkı olarak işliyor.
"Ónkos"un en belirgin problemi ya da bilinçli tercihi, uzun formun sürekli “ilerliyor gibi” hissettirilmesiyle gerçek dramatik artikülasyon arasındaki mesafe. Parçalar teknik olarak kesintisiz akıyor; riff geçişleri çoğu zaman pürüzsüz. Fakat her geçiş aynı zamanda yeni bir kompozisyon fikrine değil, mevcut fikrin varyasyonuna açılıyor. Bu da 20 dakikalık yapıların bazı bölümlerinde formel yoğunluk üretse bile motivik zorunluluk hissini zayıflatıyor.
Buna rağmen albümün tamamen dağınık olduğu söylenemez. Özellikle ağır doom bölümleri, HM-2 tonunun çamurlu karakteriyle birleştiğinde ciddi bir fiziksel ağırlık üretiyor ve bu anlarda albüm, İsveç death metal mirasını yalnızca referans olarak değil, yeniden işlenmiş bir ritmik yavaşlama pratiği olarak kullanıyor. Bu kısımlar, albümün en güçlü yapısal omurgasını oluşturuyor.
Genel çerçevede "Ónkos", death metal formunu iki uzun kompozisyona sıkıştırarak türün şarkı yazım reflekslerini test eden bir çalışma. Ancak bu test her zaman yeni bir sonuç üretmiyor; bazı bölümlerde genişleyen yapı gerçekten kompozisyonel bir zorunluluk gibi çalışırken, bazı bölümlerde sadece uzatılmış bir atmosfer fikrine dönüşüyor. Albüm bu nedenle ne tamamen deneysel bir kopuş ne de geleneksel bir death metal devamı olarak netleşiyor; daha çok bu iki uç arasında sürekli yeniden kurulan ama her zaman tam stabilize olmayan bir yapı öneriyor.
Dinleyici açısından "Ónkos", sürekli dikkat talep eden ama bu dikkati her zaman yeni bir kompozisyonel karşılıkla ödüllendirmeyen bir dinleme rejimi kuruyor. Bu da albümü, geniş form death metal pratiği içinde hem iddialı hem de yer yer kendi iddiasının ağırlığı altında çözülmeye açık bir konuma yerleştiriyor.
OZY
https://osmoseproductions-label.com/binah-onkos/