ALBUM REVIEW
COMPLEXANT - Apex
Acımasız, yoğun, tavizsiz.
2017 yılında Avustralya'da kurulan COMPLEXANT, black metalin karanlık atmosferini death metalin yıkıcı gücüyle buluşturan genç kuşağın dikkat çeken temsilcileri arasında yer alıyor. 2023 tarihli "A Rite of Passage" EP'si ve yayımladıkları teklilerle adım adım görünürlük kazanan grup, ilk uzunçaları "Apex" ile bu yükselişi kalıcı bir kimliğe dönüştürmeyi hedefliyor. Christian Donaldson imzalı prodüksiyonuyla da dikkat çeken albüm, grubun bugüne kadar şekillendirdiği müzikal anlayışı en kapsamlı hâliyle ortaya koyuyor.
COMPLEXANT, "Apex"te blackened death metal eksenini sürekli ivme kazanan bir saldırganlık üzerinden inşa ediyor. Albümün temel dinamiğini yalnızca yüksek tempo değil, riflerin sıkıştırılmış yapısı ve davulların kesintisiz itici gücü belirliyor. Parçalar çoğu zaman nefes alacak boşluk bırakmayan bir yoğunlukla ilerlerken, bu yaklaşım kaotik görünmek yerine kontrollü bir kompozisyon anlayışıyla şekilleniyor. Christian Donaldson imzalı miks ve mastering de bu yoğunluğu bulanıklaştırmadan taşıyarak iki gitarın katmanlarını, basın ağırlığını ve davulların perkusif karakterini aynı anda görünür kılıyor.
Shannon Zivkovic ve Gavin Bradley'nin gitar işçiliği yaklaşımı albümün en belirleyici yönü. Tremolo odaklı black metal dokuları, death metalin ezici rifleri ve yer yer thrash metalden beslenen daha keskin ritmik fikirler arasında sürekli geçiş yapan yapı, albümün tek bir alt türe sıkışmasını engelliyor. Özellikle "Apex", "Swing Myself To Sleep" ve "Cyclops", bu yaklaşımın en belirgin örnekleri olarak öne çıkıyor. Black metal kökenli atmosferik açılışlar kısa süre içinde daha mekanik ve ağır death metal riflerine dönüşüyor; ardından yeniden buz gibi melodik dokulara geri dönülüyor. Bu geçişler yalnızca atmosfer yaratmak için değil, parçaların dramatik gerilimini diri tutmak için de kullanılıyor.
Davul performansı ise albümün omurgasını oluşturuyor. Seb Su'nun blast beat ağırlıklı icrası yalnızca hız üretmiyor; riflerin yön değiştirdiği anlarda geçişleri belirleyen temel unsur hâline geliyor. Özellikle yoğun çift kros kullanımı ve sürekli hareket hâlindeki zil çalışı, müziğin ileri doğru itilen karakterini destekliyor. Bu kadar yüksek tempoya rağmen ritim bölümünün tamamen mekanikleşmemesi, albümün en önemli artılarından biri. Bas gitar ise çoğu zaman gitar duvarının içinde erimiyor; düşük frekanslarda oluşturduğu kalın tabaka sayesinde riflerin fiziksel ağırlığını hissedilir ölçüde artırıyor.
Dan Greigsy'nin vokal performansı deathcore estetiğini hatırlatan sert artikülasyonu blackened death metalin daha karanlık karakteriyle birleştiriyor. Vokaller melodik kontrast yaratmaya çalışmıyor; aksine riflerin agresif yapısını doğrudan pekiştiren ek bir ritmik katman gibi işliyor. Bu tercih, albümün bütüncül saldırganlık anlayışıyla uyumlu olsa da vokal dinamiklerinin sınırlı kalmasına neden oluyor. Benzer şekilde "No Angels Weep" ve "Afterlife" gibi parçalarda güçlü rif fikirleri bulunmasına rağmen vokal yaklaşımı albüm boyunca büyük ölçüde aynı dramatik eksende ilerliyor.
"Apex"in dikkat çekici yönlerinden biri de yoğunluğu yalnızca hız üzerinden kurmaması. Bazı bölümlerde eski usul death metal melodilerine yaklaşan kısa gitar cümleleri ve doom karakterli daha karanlık geçişler kullanılıyor. Ancak bu fikirler albümün yönünü kökten değiştiren kırılmalar olmaktan ziyade, sürekli baskı altında ilerleyen yapıya geçici nefes alanları açıyor. Dolayısıyla deneysel bir kimlikten çok, mevcut blackened death metal formülünü daha katmanlı hâle getiren yapısal araçlar olarak işlev görüyorlar.
Christian Donaldson'ın prodüksiyonu çağdaş ekstrem metal standartlarını yansıtan temiz ama sert bir karakter taşıyor. Albümün yoğun rif katmanları yüksek kompresyon altında bile okunabilirliğini koruyor. Modern prodüksiyon anlayışı, Suffocation veya Cryptopsy çizgisinden gelen teknik netliği çağrıştırırken, black metal tarafının ihtiyaç duyduğu soğuk atmosfer tamamen törpülenmiyor. Böylece prodüksiyon, müziğin vahşiliğini sterilize etmek yerine onu daha görünür kılan bir rol üstleniyor.
Matt Priso'nun hazırladığı kapak çalışması da albümün görsel kimliğiyle müzikal yönelimi arasında tutarlı bir bağ kuruyor. Dağınık fırça darbelerinin arasına gizlenmiş karanlık kompozisyon, blackened death metal estetiğinin alışıldık ikonografisini takip etse de bunu yalnızca tür klişelerini tekrar eden dekoratif bir unsur olarak bırakmıyor. Albümün yoğun, baskıcı ve tehditkâr ses dünyasını destekleyen görsel dil, müziğin vaat ettiği atmosferi dinleme başlamadan önce kurmayı başarıyor.
Bununla birlikte "Apex"in en büyük tartışma noktası aynı zamanda en güçlü tarafıyla bağlantılı. COMPLEXANT, saldırganlığı neredeyse hiçbir zaman geri çekmeyen bir kompozisyon anlayışı benimsiyor. Kısa parça süreleri ilk etapta bu yoğunluğu canlı tutsa da albüm ilerledikçe benzer enerji seviyesinin sürekli korunması, parçalar arasındaki karakter farklılıklarını görece azaltıyor. Rif kalitesi ve icra seviyesi düşmese bile dramatik iniş çıkışların sınırlı kalması, albümün ikinci yarısında etkisinin kısmen tek boyutlu hissedilmesine yol açıyor.
Yine de "Apex", blackened death metali yeniden tanımlamaya çalışan radikal bir çalışma olmaktan ziyade, türün güncel üretim anlayışını yüksek teknik yeterlilik ve güçlü prodüksiyonla rafine eden bir ilk albüm olarak öne çıkıyor. Behemoth, Suffocation, Emperor ve Nile etkileri açık biçimde hissedilse de COMPLEXANT bunları doğrudan taklit etmek yerine kendi yoğun kompozisyon dili içinde eritmek ve kendi sesini bulma yolunda doğru adımlar atıyor. Albüm, sürekli değişen sürprizler arayan dinleyiciden çok, rif odaklı yazımı, kesintisiz ritmik baskıyı ve modern prodüksiyonla desteklenen ekstrem yoğunluğu merkezine alan blackened death metal yaklaşımını tercih eden dinleyiciler için daha güçlü bir karşılık üretiyor. COMPLEXANT underground extreme metal sahnesine güçlü bir adım atmaya hazırlanıyor, bu bağlamda "Apex" kesinlikle sanş verilmesi gereken bir çalışma.
OZAN
https://complexant.bandcamp.com/