Burial Clouds - Burn Holy

Amerikan ekip ikinci tam zamanlı albümü ile karşımızda. ezber bozan cesur bir imza niteligindeki bu albüm grubun hala genç denilebilecek kariyerindeki en özel kayıt olmaya aday. BURIAL CLOUDS için "Burn Holy", modern post-metalin artık neredeyse standart hâline gelen “ağırlık ve kırılganlık” ikiliğini tekrar etmekten çok, bu karşıtlığı kompozisyonun temel hareket prensibine dönüştürmeye çalışan bir albüm gibi işliyor. Grup, sludge/post-doom eksenindeki yavaş genişlemeleri yalnızca atmosfer üretmek için kullanmıyor; rifflerin yön değiştirme biçimi, parçaların sürekli yeniden yoğunlaşan yapıları ve vokallerin dramatik konumlandırılması albümün gerilimini doğrudan taşıyan ana mekanizma hâline geliyor. Özellikle gitarların düşük-mid odaklı yoğun tonu ile davulların daha açık ve organik miks yaklaşımı arasındaki kontrast, materyalin hem ezici hem de hareketli kalmasını sağlıyor. Bu da albümü tek boyutlu bir “duvar gibi ses” üretiminden uzaklaştırıyor.

"Burn Holy"’nin en belirgin tarafı, rifften atmosfere değil, atmosferden riffe ilerleyen bir yazım anlayışıyla kurulmuş olması. Birçok çağdaş post-metal grubunda görülen uzun geçiş bölümleri burada yalnızca bağlayıcı görev üstlenmiyor; parçaların dramatik yönünü belirleyen esas alan hâline geliyor. 'Burning The Olive Tree' ve 'Ashen Altar' gibi parçalarda gitarların geniş açık akorlarla yarattığı boşluk hissi, birkaç dakika sonra çok daha sert ve daralan riff bloklarına dönüşüyor. Bu geçişler yalnızca dinamik artış amacı taşımıyor; grubun sürekli olarak huzur ile çöküş arasında gidip gelen tonal yaklaşımını da belirliyor. Özellikle ikinci gitarın ana riffleri süslemek yerine onları parçalayarak ilerlemesi, albümün post-hardcore kökenli gerilimini doom omurgasının içine yerleştiriyor.

Burada Marina Lavelle’in vokal performansı kritik bir rol oynuyor. Extreme metalde “çok yönlü vokal” yaklaşımı çoğu zaman parçaların dramatik yoğunluğunu yüzeysel biçimde artıran bir unsur olarak kalabiliyor. Ancak "Burn Holy"’de temiz vokal, çığlık ve yarı-konuşmalı pasajlar doğrudan yapı kurucu öğeler hâline geliyor. Lavelle’in sert vokallerinin özellikle ritmik boşluklara yerleştirilme biçimi, rifflerin taşıdığı ağırlığı yalnızca takip etmiyor; kimi zaman onları kesintiye uğratarak parçaların akışını yeniden yönlendiriyor. 'Be Not Afraid' ve 'Screaming, Drowning Pacified'    boyunca duyulan bu yaklaşım, albümü yalnızca atmosferik doom sınırında bırakmayıp daha huzursuz ve fiziksel bir alana çekiyor. Temiz vokallerin kullanımında ise dikkat çekici olan şey melodik çözülme aramaması. Çoğu pasaj bilinçli biçimde tam bir rahatlama üretmeden sona eriyor; bu da albümün sürekli askıda kalan gerilim hissini koruyor.

Bryce Ramsey’nin ikinci gitar katkısı da burada yalnızca “katman zenginliği” üretmiyor. Özellikle tremolo temelli pasajlarda gitarların birbirine paralel ilerlemek yerine farklı yoğunluk alanları oluşturması, parçaların tek merkezli bir riff mantığına sıkışmasını engelliyor. Bu durum albümü geleneksel sludge/doom ağırlığından çıkarıp daha hareketli bir post-metal estetiğine yaklaştırıyor. Fakat grup tamamen disonant ya da deneysel bir hatta ilerlemiyor; riflerin büyük kısmı hâlâ fiziksel ağırlık üretme amacı taşıyor. Bu nedenle albüm, avant-garde bir yön değişiminden çok, mevcut tür dilini genişletmeye çalışan kontrollü bir yeniden konumlanma hissi veriyor.

Tim Iserman’ın davul performansı da albümün bu hareket duygusunu taşıyan temel unsurlardan biri. Modern post-metal prodüksiyonlarında sık rastlanan aşırı triglenmiş ve steril vuruculuk burada tercih edilmemiş. Kick ve trampetin miks içindeki doğal alanı korunmuş; bu da özellikle yavaş bölümlerde parçaların nefes almasını sağlıyor. Blast-beat ya da aşırı teknik varyasyonlardan çok, geçişleri yöneten tom kullanımları ve ani yoğunluk değişimleri öne çıkıyor. Böylece ritim bölümü yalnızca tempo taşıyan bir omurga olmaktan çıkıp dramatik yapı kurulumuna doğrudan katılıyor.

Albümün prodüksiyonu da dikkat çekici biçimde kontrollü. Brad Boatright masteringi materyale gerekli fiziksel yoğunluğu kazandırıyor ancak miksin tamamen duvarlaşmasına izin vermiyor. Bas gitarın özellikle orta frekanslarda görünür tutulması, gitar yoğunluğunun altında kaybolmasını engelliyor. Flynn Hargreaves’in bas yaklaşımı çoğu yerde gitarları desteklemekten çok parçaların altındaki huzursuz hareketi sürdürme işlevi görüyor. Bu tercih albümün yalnızca “büyük ve ağır” duyulmasını değil, sürekli içten hareket eden bir yapıya sahip olmasını sağlıyor.

BURIAL CLOUDS’un burada yaptığı şey tamamen yeni bir tür kırılması değil. Albüm; post-doom, sludge ve atmosferik post-metal arasında zaten son yıllarda sıkça görülen melez alanın içinde duruyor. Ancak grubun farkı, bu estetik araçları yalnızca duygusal yoğunluk üretmek için kullanmamasında yatıyor. Albüm boyunca her dinamik değişim, her sakinleşme ve her patlama doğrudan kompozisyonun yönünü değiştiriyor. Bu yüzden albümü yalnızca “sinematik” ya da “epik” bir atmosfer diyerek betimlemek yetersiz; yapısal olarak sürekli yeniden şekillenen bir gerilim alanı kuruyor.

Albümün görsel ve kavramsal yaklaşımı da bu müzikal yönelimle uyumlu görünüyor. İsim seçimleri ve parça başlıkları dini, törensel ve yıkıma yakın imgeler taşısa da müzik bunları romantize etmiyor. Aksine, prodüksiyonun kirli organik dokusu ve sürekli çözülmeyen armonik gerilimler, bu estetiği spiritüel bir yükselişten çok tükenmişlik ve çatışma alanına çekiyor. Bu da albümün görsel/dilsel kimliğinin müzikten kopuk dekoratif bir katman gibi durmasını engelliyor.

"Burn Holy", dinleyiciden sabır isteyen ama karşılığında yalnızca atmosfer sunmayan bir kayıt. Albümün asıl gücü, yoğunluk fikrini ses yüksekliğiyle değil, sürekli değişen yapısal baskıyla kurmasında yatıyor. BURIAL CLOUDS burada türün temel araçlarını yeniden icat etmiyor; ancak onları daha gergin, daha geçirgen ve daha dengesiz bir forma taşıyarak kendi kimliğini önceki materyaline göre belirgin biçimde genişletiyor.

OZY