Inline image

İtalyan death metal sahnesinin deneyimli isimlerini bir araya getiren EYES OF AGONY, ilk albümü "When They Return" ile eski okul death metal geleneğine oldukça hâkim bir kadro sunuyor. Projenin merkezinde, EXCIDIUM ve MALEFICARUM gibi İtalyan underground sahnesinin köklü gruplarından tanıdığımız gitarist Danny Cinicolo bulunuyor. Başlangıçta kişisel bir müzikal çalışma olarak şekillenen EYES OF AGONY, Andrea Zanetti'nin vokalleri, Davide Billia'nın davulları, Massimo Boffa'nın gitarları ve Fabrizio Biondi'nin bas gitarıyla beş kişilik bir gruba dönüşmüş. Bu kadronun geçmişi düşünüldüğünde, "When They Return"ın death metalin geleneksel çizgisinde ilerlemesi şaşırtıcı değil. Asıl mesele, bu birikimin besteciliğe ne ölçüde yansıdığı.

Dokuz parçaya yayılan ve 36 dakikada tamamlanan albüm, kısa akustik açılış 'The Blackening Of The Skies'in ardından 'Infected Lands' ile doğrudan sert bir başlangıç yapıyor. Parçanın eski okul death metal karakteri, hızlı davul yürüyüşlerinin arasına yerleştirilen groove ağırlıklı gitar riffleriyle belirginleşiyor. Blast beat kullanımı yoğun olsa da müziğin bütününü tek bir hız anlayışına teslim etmeyen bu yaklaşım, 'Altars Of Hate'te de devam ediyor. Özellikle gitar ve basın birlikte oluşturduğu keskin altyapı, davulun yüksek temposuyla birleşirken parçaların yalnızca hız üzerinden ilerlemesini engelliyor. Davide Billia'nın performansı burada önemli bir rol üstleniyor. Sıkı çift pedal kullanımı ve kesintisiz blast beat geçişleriyle müziğin fiziksel ağırlığını artıran davulcu, ritmik değişimlerde de bestelerin hareket alanını koruyor.

Inline image

EYES OF AGONY'nin müzikal karakterini yalnızca saldırganlık üzerinden tanımlamak ise albümün melodik tarafını gözden kaçırmak olur. 'As Angels Fall', daha ölçülü ilerleyişi ve arka planda gelişen tekinsiz melodik çizgisiyle ilk iki parçanın yarattığı yüksek tempolu atmosferden ayrılıyor. 'And Life Slips Away' ve 'Resuscitation Failed' de teknik yoğunluğu melodik fikirlerle dengeleyen besteler arasında. Gitarların yalnızca riff üretmekle kalmayıp parçaların atmosferini şekillendiren melodik bağlantılar kurması, albümün geleneksel death metal sınırları içerisinde daha geniş bir ifade alanı aramasını sağlıyor. Bu yönüyle AT THE GATES'in melodik death metal anlayışını hatırlatan bölümlerle daha sert ve karanlık Amerikan death metal geleneği arasında bir geçiş kuruluyor. Fakat bu iki yaklaşımın birlikteliği, albümün bütününde aynı ölçüde yaratıcı sonuçlar vermiyor.

'Underworlds Of Atrocity', ağır ilerleyen yapısı ve görkemli atmosferiyle NILE'ın eski dönem çalışmalarını anımsatan bir karakter taşıyor. Burada hızın geri çekilmesi, rifflerin ağırlığını ve parçanın melodik gerilimini daha görünür kılıyor. Danny Cinicolo'nun gitar yazımında öne çıkan unsurlardan biri de bu tür bölümlerde ortaya çıkıyor. Solo kullanımı, parçaların genel karakterinden kopan gösterişli aralar olmaktan ziyade bestelerin doğal devamı gibi konumlandırılmış. Özellikle albümün farklı noktalarında karşılaşılan gitar soloları, melodik içeriği genişletirken eski okul death metalin teknik yönünü de canlı tutuyor. Danny Cinicolo'nun bu alandaki tercihleri, modern bestecilik unsurlarını geleneksel tür anlayışına eklemleme konusunda başarılı.

Vokal tarafında Andrea Zanetti, ağırlıklı olarak yüksek yoğunluklu ve sert bir performans sergiliyor. Vokal çizgisi müziğin saldırgan karakteriyle uyumlu olsa da albüm boyunca benzer bir ifade alanında kalması, daha geniş bir vokal çeşitliliğine ihtiyaç duyulan bölümlerde kendisini hissettiriyor. Zaman zaman duyulan daha boğuk ve sert çığlıklar ise bu tekdüzeliği kırarak performansa farklı bir karakter kazandırıyor. Benzer bir değerlendirme prodüksiyon için de geçerli. Luca Nicolucci tarafından Comet Broadcasting Studio'da gerçekleştirilen miks ve mastering, gitarların dinamik yapısını ve davulların yoğunluğunu belirgin biçimde ortaya çıkarıyor. Bununla birlikte davulların bazı bölümlerde fazla plastik duyulan karakteri, organik enstrüman performanslarının yarattığı etkiyi bir miktar azaltıyor. Özellikle albümün old-school kimliği düşünüldüğünde, daha doğal bir davul tonu müziğin genel estetiğine daha fazla katkı sağlayabilirdi.

Son bölümlere gelindiğinde 'Eyes Of Agony' ve 'When They Return', önceki parçalarda karşılaşılan bestecilik yaklaşımlarını yeniden dolaşıma sokuyor. Bu parçalar albümün genel çizgisine uyum sağlasa da rifflerin ve ritmik dinamiklerin daha önce kullanılan formüllere yaklaşması, son aşamada yaratıcılık seviyesinin bir miktar düşmesine neden oluyor. EYES OF AGONY'nin özellikle orta bölümlerde gösterdiği melodik ve ritmik çeşitlilik, finalde aynı ölçüde sürdürülemiyor. Daha fazla tempo karşıtlığı, farklı riff bağlantıları ve besteler arasında daha belirgin karakter ayrımları, albümün bütünlüğünü güçlendirebilirdi.

"When They Return", eski okul death metalin temel unsurlarını iyi bilen deneyimli müzisyenlerin bir araya gelmesiyle ortaya çıkan, türün geleneklerine saygılı bir ilk albüm. INCANTATION, NILE, CANNIBAL CORPSE ve DEATH gibi farklı death metal yaklaşımlarından beslenen müzikal çizgisi, bu etkileri doğrudan taklit etmek yerine kendi bestecilik anlayışı içerisinde bir araya getirmeye çalışıyor. Dokuz parçanın tamamında aynı düzeyde yaratıcılık bulunmasa da güçlü riff yazımı, yerinde kullanılan sololar ve melodik bölümlerin sertlikle kurduğu ilişki albümün değerini belirliyor. EYES OF AGONY'nin önündeki en önemli sınav sahip olduğu teknik kapasiteyi daha cesur bestecilik kararlarıyla birleştirmek. Çünkü "When They Return", eski okul death metalin hâlâ etkili bir ifade alanı olduğunu hatırlatırken, bu geleneğin içinde kalıcı bir kimlik oluşturmanın yalnızca doğru unsurları bir araya getirmekten daha fazlasını gerektirdiğini de gösteriyor.

Inline image

facebook.com/eyesofagony 
awakeningrecordscn.bandcamp.com 
facebook.com/AwakeningRecordsCN
awakeningrecordscn.bigcartel.com 
instagram.com/awakeningrecordscn 
youtube.com/@AwakeningRecordsCN