ALBUM REVIEW
MEGASCAVENGER - Toxic Noxious Undeath
Eski okul İsveç death metalinin güçlü dönüşü.
İsveç death metalinin üretken isimlerinden Rogga Johansson, MEGASCAVENGER çatısı altında türün eski okul damarını yeniden ve ısrarla işliyor. “Toxic Noxious Undeath”, HM-2 gitar tonları, keskin riffler ve farklı death metal vokalistlerini aynı yapı içinde buluşturan kısa ve yoğun bestelerle modern tür eğilimlerinden bilinçli biçimde uzak duruyor. Altı yıllık aranın ardından gelen albüm, özgünlük arayışından çok klasik İsveç death metalinin hâlâ ne kadar etkili bir kompozisyon malzemesi olabileceğini sorguluyor.
Klasik başlangıcımı yaparak söylemem gerekirse slbümünde temel kompozisyon fikri oldukça net: kısa şarkı formları, keskin İsveç death metal riffleri, d-beat karakterli sürüş ve mümkün olduğunca doğrudan çalışan düzenlemeler. Rogga Johansson gitarları merkeze yerleştirirken, parçaları teknik gösterişe değil riffin hafızada kalıcılığına göre kuruyor. HM-2 geleneğinin kirli gitar dokusu burada yalnızca nostaljik bir efekt olarak kullanılmıyor; rifflerin keskin kenarlarını belirginleştirerek albümün eski okul karakterini taşıyan ana üretim unsurlarından birine dönüşüyor. Buna rağmen sound, türün geçmişine öykünen birçok yapımda görülen bulanıklığa teslim olmuyor. Kirli fakat kontrollü miks, Johan Berglund’un basını ve Thomas Ohlsson’un davullarını gitar duvarının altında kaybetmeden parçaların ritmik omurgasını koruyor.
Bu yaklaşım “Toxic Noxious Undeath”ı modern death metalin teknik karmaşıklık yarışından bilinçli biçimde uzaklaştırıyor. MEGASCAVENGER burada yeni bir dil kurmaya çalışmıyor; İsveç death metalinin erken dönemindeki riff merkezli yazım anlayışını, günümüz prodüksiyon standartlarının sağladığı netlikle yeniden işletiyor. Asıl soru da bu nedenle özgünlükten çok, son derece tanıdık malzemenin ne kadar iyi işlenebildiği. Albümün cevabı genel olarak olumlu.
Açılıştaki 'Graveyard Dreams and Bonehouse Screams', Kam Lee’nin karakteristik vokaliyle bu yöntemin sınırlarını hemen belirliyor. Kesik ve sert gitar vuruşları, sürekli ileri iten davul düzeni ve aralara giren tehditkâr lead gitarlar parçayı gereksiz dolambaçlara sokmadan ilerletiyor. Buradaki rifflerin gücü karmaşıklıklarından değil, ritmik vurguların doğru yerlere yerleştirilmesinden geliyor. Parça, ENTOMBED ve DISMEMBER çizgisindeki İsveç death metalinin temel sözlüğünü neredeyse doğrudan kullanıyor; ancak bunu yalnızca bir stil egzersizine dönüştürmemesini sağlayan unsur, Rogga Johansson’ın küçük ritmik kırılmalar ve melodik dokunuşlarla ana riffleri sürekli yeniden çerçevelemesi.
'Corpses Below' bu formülü biraz daha ağırlaştırıyor. Felix Stass’ın derin vokaliyle birlikte gitarların daha kalın ve basın daha belirgin hale geldiği parça, tempoyu tamamen terk etmeden ritmik alanı genişletiyor. Özellikle yavaşlayan bölümlerde death/doom etkisi belirginleşiyor ve ritim gitarlarının taşıdığı ağırlık, vokal karakteriyle birleşerek parçanın boğucu tarafını öne çıkarıyor. Burada bas gitarın yalnızca alt frekans desteği olmaktan çıkıp gitarlarla birlikte hareket eden bir unsur haline gelmesi önemli. Johan Berglund’un çizgileri özellikle 'Exploding Casket Syndrome'da daha serbest duyulurken, Thomas Ohlsson’un davulları bu hareketliliği doğrudan ve sert vuruşlarla sabitliyor.
Erik Rundqvist’un vokaliyle gelen 'Exploding Casket Syndrome' ise albümün en hızlı kavranan parçalarından biri. Kısa süresi boyunca riff değiştirmekten çok mevcut fikirleri keskinleştiren düzenleme, VOMITORY’nin doğrudan death metal estetiğini çağrıştıracak kadar açık bir tür bağlantısı kuruyor. Bu benzerlik parçanın zayıflığı değil; MEGASCAVENGER’ın estetik sınırlarının ne kadar bilinçli çizildiğini gösteriyor. Şarkı, “daha fazla teknik unsur” eklemek yerine birkaç güçlü riffin art arda yerleştirilmesini tercih ediyor.
Albümün asıl hareket alanı ise vokallerde ortaya çıkıyor. Her parçaya farklı bir vokalist yerleştirmek ilk bakışta albümün bütünlüğünü bozabilecek bir fikir. Nitekim on farklı ses karakteri, gitarların büyük ölçüde aynı kompozisyonel merkezden beslendiği bir albümde parçaları birbirinden ayırmak için kullanılabilecek en belirgin araç. Ancak MEGASCAVENGER bu değişkenliği rastgele bir konuk geçidi gibi kullanmıyor. Rogga Johansson’ın gitar yazımı, vokalistlerin farklı tekniklerini ortak bir müzikal çerçeveye yerleştiriyor.
Dave Ingram’ın 'A World of Fire and Brimstone'daki ağır ve otoriter vokali, parçanın karanlık riffleriyle doğal bir uyum yakalıyor. Michael H. Andersen’ın 'Fleshburner Yearner'daki daha saldırgan yaklaşımı ise albümü kısa süreliğine blackened bir enerjiye yaklaştırıyor. Max Otero’nun yer aldığı 'Heading for the Furnace', death/thrash karakterli gitar hareketleri ve daha keskin vokal yapısıyla başka bir yön açarken, Jan Bergmann Jepsen’in söylediği 'As Purgatory Ascends' İsveç death metalinin zincir testere tonunu daha ağır, bataklık benzeri bölümlerle karşı karşıya getiriyor. Dave Rotten’ın 'Shallow Grave Overflow'daki brutal death metal etkili vokali de parçanın kütlesini artırıyor.
Bu noktada vokal çeşitliliği albümün temel kompozisyonel fikrinin yerine geçmiyor. Tam tersine, aynı gitar dünyası içinde farklı yüzeyler yaratıyor. Bu nedenle “Toxic Noxious Undeath”ın konuk vokalist konsepti, sırf isim listesi kabarık olsun diye eklenmiş dekoratif bir özellik olarak kalmıyor. Yine de bunun bir bedeli var: vokaller albümün en güçlü çeşitlilik kaynağı olurken, bazı parçaların kendi riff kimliği daha az belirgin kalıyor. Özellikle orta bölümde birkaç şarkı, iyi icra edilmelerine rağmen MEGASCAVENGER’ın daha önce kullandığı death metal kalıplarından yeterince uzaklaşmıyor.
'Toxic Noxious Undeath' bu açıdan albümün en açıklayıcı parçalarından biri. Belirgin ana riffi, melodik dokunuşları ve daha saldırgan geçişleriyle Rogga Johansson’ın yazım anlayışının güçlü taraflarını aynı yerde topluyor. Parça aynı zamanda albümün canlı performansa en elverişli anlarından biri olacak kadar doğrudan. Buradaki teknik dokunuşlar kompozisyonun önüne geçmiyor; ana riffi destekleyerek parçanın karakterini belirginleştiriyor. MEGASCAVENGER’ın teknik death metal estetiğine yönelmemesinin önemli tarafı da burada ortaya çıkıyor: teknik unsur, gösteri amacıyla değil, riffin etkisini artırdığı ölçüde kullanılıyor.
Ritim bölümünün işlevi de albümün bu sade kompozisyon felsefesini destekliyor. Thomas Ohlsson’un davulları sürekli değişkenlik arayan bir performans sergilemiyor; bunun yerine d-beat sürüşler, blastbeat geçişleri ve ağır vuruşlar arasında parçaların ağırlık merkezini koruyor. Johan Berglund’un bası ise özellikle gitarların ritmik olarak seyrekleştiği veya ağırlaştığı anlarda albümün alt katmanını belirginleştiriyor. Bu nedenle MEGASCAVENGER’da bas ve davul, gitarların arkasında çalışan pasif bir destek birimi değil; rifflerin fiziksel ağırlığını belirleyen ikinci bir katman olarak iş görüyor.
Üretim tarafında da benzer bir denge var. Gitarların kirli ve keskin tonu eski İsveç death metalinin estetik kodlarını açıkça korurken, enstrümanların ayrımı modern dinleme koşullarına uygun seviyede tutuluyor. Buradaki tercih önemli çünkü “eski okul” death metal son yıllarda iki farklı uç arasında sıkışabiliyor: ya geçmişin kayıt karakterini birebir taklit eden aşırı retro bir yaklaşım ya da eski riff estetiğini modern, steril bir prodüksiyonla nötralize eden bir anlayış. “Toxic Noxious Undeath” bu iki uçtan da kaçınıyor. Sound temizleniyor ama sterilize edilmiyor; kir korunuyor fakat enstrümanların birbirine karışmasına izin verilmiyor.
Albümün en belirgin sınırlaması ise tam da bu bilinçli sınırların içinde ortaya çıkıyor. On parça ve yaklaşık 33 dakikalık süre, MEGASCAVENGER’ın doğrudanlık stratejisine son derece uygun. Şarkıların çoğunun iki-üç dakika civarında tutulması, gereksiz tekrarların önüne geçiyor ve albümü tek bir uzun kompozisyon gibi ağırlaştırmıyor. Fakat bazı parçalarda fikirlerin daha ileri taşınabileceği hissi de oluşuyor. 'As Purgatory Ascends' veya 'The Morbid Rides Again' gibi parçalar sağlam riffler ve güçlü bir icra sunmalarına rağmen, yapısal olarak daha fazla risk alabilecek alanlara sahip. Özellikle kapanış parçası, albümün kullandığı temel unsurları yeniden bir araya getiriyor ancak bunları önceki parçaların ötesine taşıyan belirgin bir kompozisyon hamlesi gerçekleştirmiyor.
Bu durum “Toxic Noxious Undeath”ı başarısız kılmıyor; yalnızca MEGASCAVENGER’ın neyi hedeflediğini daha net gösteriyor. Rogga Johansson burada türün sınırlarını genişletmeye çalışmıyor. Onun yaptığı, zaten bilinen death metal araçlarının ne kadar etkili kullanılabileceğini yeniden test etmek. Güncel extreme metal sahnesinde prodüksiyonun giderek daha parlak, teknik kapasitenin daha görünür ve bestelerin daha karmaşık hale geldiği düşünüldüğünde, bu yaklaşım bilinçli bir karşı pozisyon olarak okunabilir. Ancak albümün değeri “yenilikçi olmamasında” değil; yenilik iddiasına ihtiyaç duymadan işleyen bir repertuvar kurabilmesinde.
Görsel kimlik hakkında kaynaklarda ayrıntılı bir değerlendirme bulunmadığından, albümün kapak ve tasarım unsurlarını müzikal çerçevenin ötesinde yorumlamak için yeterli veri yok. Buna karşılık konuk vokalist konsepti albümün estetik sunumunun ayrılmaz bir parçası olarak değerlendirilebilir: MEGASCAVENGER burada tek bir solistin kişisel kimliği yerine Avrupa death metal sahnesinin farklı dönemlerini ve seslerini aynı gitar çatısı altında buluşturuyor. Bu yönüyle albüm, klasik death metalin yalnızca müzikal kalıplarına değil, kolektif sahne kültürüne de yaslanıyor.
Sonuçta “Toxic Noxious Undeath”, MEGASCAVENGER’ın formülünü değiştirmekten çok onu sıkılaştıran bir çalışma. Rifflerin doğrudanlığı, ritim bölümünün ağırlığı, kirli fakat kontrollü prodüksiyon ve vokalist değişimleri albümün temel kimliğini oluşturuyor. Deneysel enstrümantasyon ya da türler arası genişleme olmadığı için albümün iddiası kompozisyonel sınırları yeniden çizmek değil; İsveç death metalinin iyi kurulmuş mekanizmasını gereksiz süslerden arındırarak çalıştırmak.
Bu nedenle “Toxic Noxious Undeath” daha fazla katman arayan dinleyiciden ziyade riff, groove, vokal karakteri ve kısa şarkı formundaki doğrudan etkiyi önemseyen dinleyiciye hitap ediyor. Albümün sahnedeki konumu da buradan şekilleniyor: nostaljiyi yalnızca geçmişi taklit etmek için kullanmıyor, fakat geçmişin sınırlarını da özellikle zorlamıyor. MEGASCAVENGER’ın bugünkü karşılığı tam olarak bu gerilimde yatıyor; eski okul death metalin tanıdık araçlarını, hâlâ işlevsel olduklarını kanıtlayacak kadar disiplinli ve enerjik biçimde kullanmak.
https://www.facebook.com/megascavenger