ALBUM REVIEW
MYSTIC PROPHECY – In Metal
Geleneksel Heavy Metal, güçlü melodiler, sınırlı yenilik.

MYSTIC PROPHECY'nin diskografisinde üç buçuk yıllık bir aranın ardından gelen "In Metal", kadrosundaki önemli değişikliklere rağmen grubun yıllardır sürdürdüğü Heavy ve Power Metal çizgisinden ayrılmayan bir çalışma. R.D. Liapakis ve Markus Pohl'un yanına katılan Dan Baune, Tommy Gun ve Christophe de Combe, on üçüncü stüdyo albümünde yeni bir kadro oluşturuyor. Bu değişimin müziğe nasıl yansıdığı ise albümün başından itibaren merak uyandırıyor. Çünkü MYSTIC PROPHECY denildiğinde akla gelen keskin gitar riffleri, yüksek sesle eşlik edilmeye uygun nakaratlar ve Speed Metal'e yaklaşan tempolar burada da belirleyici.
Açılıştaki 'Robots', mekanik ve kesintili ritmik yapısıyla insan ile teknoloji arasındaki giderek belirsizleşen sınırı konu edinen sözlerini müzikal açıdan destekliyor. Bununla birlikte, parçanın kısa ve doğrudan ilerleyen yapısı, özellikle nakarat bölümünde beklenen etkiyi yaratmakta zorlanıyor. Ardından gelen 'In Metal' ise grubun Heavy Metal'e bağlılığını bir marşa dönüştürüyor. Büyük nakaratlar, kolay takip edilen gitar partisyonları ve toplu vokallerle şekillenen parça, MYSTIC PROPHECY'nin konser odaklı bestecilik anlayışını açıkça ortaya koyuyor. Fakat bu yaklaşımın tanıdıklığı, parçanın kendine ait bir karakter geliştirmesinin de önüne geçiyor.

'March Or Die' ile ritmik baskı biraz daha belirginleşiyor. Gitarların oluşturduğu sert zemin üzerinde ilerleyen davullar, parçaya düzenli ve kararlı bir hareket kazandırırken nakarattaki marş hissi grubun alışıldık estetiğini sürdürüyor. Burada savaş imgelerinin arkasında insanın zorluklar karşısında ilerlemeye devam etmesi fikrinin bulunması, sözlere farklı bir anlam kazandırıyor. Buna karşın müzikal yapıdaki tahmin edilebilirlik ortadan kalkmıyor. Benzer durum, daha sonra gelen 'When The Hammer Will Fall' için de geçerli. Manowar'ın savaşçı Heavy Metal anlayışını, Amon Amarth'ın Viking temalı estetiğini ve HammerFall'ın melodik Power Metal çizgisini hatırlatan parça, özellikle melodik nakaratı ve köprü bölümündeki gitar yaklaşımıyla oldukça tanıdık bir alanda dolaşıyor. İyi işlenmiş olmasına rağmen bu referansları yeni bir bestecilik kimliğine dönüştüremiyor.
Albümün daha ilgi çekici anları, grubun alışıldık savaşçı anlatımının dışına çıktığı bölümlerde ortaya çıkıyor. 'Don't Run Away', korku, depresyon ve kişinin kendi iç dünyasındaki karanlıkla mücadelesini konu alırken daha kişisel bir anlatı kuruyor. Hızlı temposu ve belirgin melodik kancası, parçanın yalnızca sözleriyle değil, müzikal bütünlüğüyle de albümün öne çıkanları arasına girmesini sağlıyor. Burada nakaratın akılda kalıcılığı, diğer bazı parçalarda karşılaşılan formül tekrarının aksine, besteye gerçek bir dinamizm kazandırıyor.
'Warhead' ise "In Metal"in en karakterli düzenlemelerinden birine sahip. Parçanın girişinde ve kapanışında duyulan Ortadoğu esintili ritmik ve melodik dokunuşlar, alışılmış Heavy Metal kalıbına farklı bir renk katıyor. Gitarların devreye girmesiyle sertleşen yapı, bu kısa bölümlerin yalnızca süsleme olarak kalmasını engelliyor. Agresif riffler ile farklı kültürel çağrışımlar taşıyan bu pasajlar arasındaki ilişki, parçaya albümün geri kalanında pek rastlanmayan bir kimlik kazandırıyor. Özellikle bu tercih, MYSTIC PROPHECY'nin yıllardır kullandığı müzikal formülü terk etmeden de daha ilgi çekici sonuçlara ulaşabileceğini gösteriyor. 'Angels Are Falling' ise hızlı ve sert kıtalarıyla dikkat çekerken nakarat bölümünde tempoyu geri çekerek melodik yapıya alan açıyor. Markus Pohl'un solo performansı da parçanın gitar odaklı karakterini güçlendiren ayrıntılardan biri.
Albümün daha sakin tarafında bulunan 'My Inner Innocence', grubun melodik yönünü farklı bir duygusal zemine taşıyor. Orta tempolu ilerleyişi, melankolik melodileri ve yarı balad niteliğindeki yapısıyla masumiyetin kaybı, yalnızlık ve insanın kendisinden bir parçayı koruma çabası üzerine kurulu anlatıya uygun bir atmosfer oluşturuyor. Dan Baune'un gitar çalışı, parçanın melodik karakterini zenginleştiren solo ve lead bölümleriyle özellikle dikkat çekiyor. MYSTIC PROPHECY'nin yalnızca yüksek tempolu marşlar üzerinden var olmadığını hatırlatan bu kompozisyon, grubun daha içe dönük anlatılarda da başarılı olabildiğini gösteriyor. 'Devil's Son' ise daha ağır ilerleyen yapısına rağmen yoğun riffleriyle karanlık bir karakter taşıyor. Kapanıştaki 'Warrior Of Asgard' yeniden hızlanarak Viking mitolojisinin savaşçı imgelerine dönüyor. Primal Fear'ı hatırlatan gitar yaklaşımı ve büyük ölçekli nakaratıyla etkili bir final sunmasına rağmen, Asgard ve savaşçı temalarının Heavy Metal sahnesinde fazlasıyla tüketilmiş olması parçanın özgünlük alanını daraltıyor.
Prodüksiyon açısından gitarlar ve davulların ön planda tutulması, grubun geleneksel Heavy Metal anlayışıyla örtüşüyor. Rifflerin belirginliği ve ritim bölümünün doğrudan etkisi, albümün canlı performanslarda karşılık bulabilecek karakterini destekliyor. Yer yer kullanılan klavye yaylıları ve orkestral dokunuşlar özellikle 'Warhead'de hissedilse de genel ses karakterini değiştirecek ölçüde belirleyici değiller. R.D. Liapakis'in kendine özgü, hafif pürüzlü ve güçlü vokali de bestelerin merkezinde kalmayı sürdürüyor. Yeni kadronun enstrümantal açıdan herhangi bir uyum sorunu yaşamadığı açık. Dan Baune'un gitar katkısı ve solo performansları da bu bütünlüğe olumlu yansıyor. Dolayısıyla "In Metal"in aksayan tarafını müzisyenlerin performansında veya prodüksiyonunda aramak doğru olmaz.
Asıl sorun, şarkı yazımındaki seçicilik ve melodilerin kalıcılığı konusunda ortaya çıkıyor. On parçalık albümde başarılı nakaratlar ve etkili gitar bölümleri mevcut olsa da bunların önemli bir kısmı dinleyicide kalıcı bir iz bırakacak ölçüde geliştirilmiyor. Metal, şeytanlar, savaşçılar, Vikingler ve mitolojik imgeler etrafında şekillenen söz dünyası, grubun yıllardır kullandığı estetikle tutarlı olsa da bu temaların tekrar tekrar aynı biçimde işlenmesi zamanla etkisini kaybediyor. Üstelik müzikal tarafta da benzer bir durum söz konusu. MYSTIC PROPHECY'nin kendine ait bir sesi bulunuyor ve bu kimliğin korunması başlı başına bir sorun değil. Fakat "Hellriot" ve "Metal Division" gibi çalışmaların ardından gelen "In Metal", aynı formülün yeni ve güçlü bestelerle beslenmesi konusunda beklenen seviyeye ulaşamıyor.
Sonuç olarak "In Metal", MYSTIC PROPHECY'nin deneyimini ve müzikal kimliğini koruduğunu gösteren, fakat bu iki unsurun tek başına yeterli olmadığını da hatırlatan bir albüm. 'Don't Run Away', 'Warhead' ve 'My Inner Innocence' gibi parçalar grubun hâlâ etkili melodiler ve farklı müzikal dokunuşlar üretebildiğini ortaya koyuyor. Ne var ki bu anlar, albümün tamamında aynı seviyede bir bestecilik anlayışına dönüşmüyor. Yeni kadronun başarılı uyumuna rağmen grubun on üçüncü albümünde ihtiyaç duyduğu şey radikal bir tür değişikliği değil, kendi geleneksel sesini daha güçlü şarkılarla yeniden anlamlı kılmak. "In Metal" bu beklentiyi yer yer karşılıyor, fakat MYSTIC PROPHECY'nin önceki iki çalışmasının bıraktığı seviyeyi yakalayamıyor.


