Inline image

"Abiram", Sludge Metal'in ağır ve çamurlu karakterini Progressive Metal'in biçimsel özgürlüğüyle buluştururken Death Metal, Crust Punk, Post-Metal ve Psychedelic Metal gibi farklı alanlardan da besleniyor. Mannheim çıkışlı üçlünün 2018'de şekillendirmeye başladığı SARAKSH evreni, önceki çalışma "Moloch: refactored" ile belirginleşen anlatısal yaklaşımını burada daha geniş bir müzikal çerçeveye taşıyor. Grubun kurguladığı bu dünyanın merkezinde, yaşamın izlerini yitirmiş, yıkıntılar ve geçmiş çatışmalarla dolu ölü bir gezegen bulunuyor. Bu gezegende karşılaşılan gezginin aktardıkları ise albümün parçalarını birbirinden bağımsız besteler olmaktan çıkarıp ortak bir anlatının bölümlerine dönüştürüyor. Sarah Menges imzalı kapak illüstrasyonunun kasvetli ve tekinsiz estetiği de bu kurguya oldukça yerinde eşlik ediyor.

Yaklaşık 55 dakikalık sekiz parçalık albümün açılışındaki 'Scavenger', SARAKSH'ın bestecilik anlayışını kavramak için yeterince geniş bir alan sunuyor. On dakikayı aşan parça, ağır gitar katmanlarının oluşturduğu baskıyı atmosferik enstrümantal bölümlerle dengelerken zaman zaman GOJIRA'yı hatırlatan ritmik ve melodik yaklaşımlara başvuruyor. Bununla birlikte grup, belirli bir sound'un sınırları içerisinde kalmakla ilgilenmiyor. Severin Mäker'in vokalleri temiz söyleyişten sert growl'lara ve Death Metal karakterli çığlıklara kadar uzanan geniş bir yelpazede dolaşıyor. Çok sesli düzenlemeler de bu değişkenliği destekliyor. Mäker'in farklı vokal karakterlerini kullanabilmesi önemli bir avantaj olsa da bazı bölümlerde vokalin müzikal akışa katkısı tartışmalı hâle geliyor. Özellikle parçanın ilerleyen kısmında biriken fikirlerin yeterince sıkı bir yapıya kavuşamaması, etkili anların arasına gereksiz uzamalar yerleştiriyor.

Inline image

Bu uzun bestecilik anlayışının en kapsamlı örneği, 'Confinement: Carving Me', 'Confinement: Circles' ve 'Confinement: Bottom Deep' parçalarından oluşan üç bölümlü sekans. Burada SARAKSH'ın Progressive Sludge yaklaşımı daha belirgin bir karakter kazanıyor. Ritim ve gitar yapıları sürekli aynı doğrultuda ilerlemek yerine beklenmedik yön değişiklikleriyle şekilleniyor; sert geçişlerin arasına atmosferik pasajlar, deneysel vokal düzenlemeleri ve elektronik dokular yerleştiriliyor. Özellikle 'Confinement: Circles', diğer bölümlerin ağırlığından ayrılan enstrümantal yapısıyla dikkat çekiyor. Ritüel hissi veren davul kullanımı ve klavye dokuları, albümün bilimkurgu atmosferini farklı bir noktaya taşıyor. Kısa davul pasajlarının yarattığı çağrışımlar, neredeyse bir video oyunu müziğinin anlatısal işlevini üstleniyor. Buradaki tercih yalnızca farklı bir ses rengi yaratmakla kalmıyor; albümün kurmaca dünyasını müzikal açıdan da genişletiyor. Ne var ki 'Confinement: Bottom Deep' içerisinde duyulan bazı yaratıcı davul fikirleri, bulundukları bölümlerin ritmik akışıyla her zaman ikna edici bir bütünlük kuramıyor.

Albümün gitar tarafı ise bu çeşitliliğin en tutarlı unsurlarından biri. Mäker ve Christian Busch'un gitarları, düşük akortlu ve yoğun distortion içeren Sludge karakterini korurken parçaların melodik gelişimini de üstleniyor. 'Scavenger'daki tekrarlanan gitar motifleri, ağır rifflerin yalnızca fiziksel bir baskı unsuru olarak kullanılmadığını gösteriyor. 'They Come At Night' içerisinde belirginleşen gitar temaları da parçanın hafızada kalan taraflarından. Grubun Converge, Ulcerate, Totem Skin ve Omega Massif gibi isimlerle ilişkilendirilen müzikal etkileri, burada doğrudan bir taklit biçiminde değil, farklı extreme metal geleneklerini aynı bestecilik alanında buluşturma çabasında karşılık buluyor. Zaman zaman MASTODON ve GOJIRA'yı hatırlatan yapılarla karşılaşmak mümkün olsa da SARAKSH'ın elektronik ve deneysel düzenlemelere verdiği alan, bu benzerliklerin ötesinde kendine ait bir karakter oluşturmasını sağlıyor.

Klavye, synthesizer ve programlama kullanımı da bu kimliğin önemli parçalarından. Özellikle orkestrasyon ve atmosferik pasajlar, gitarların yarattığı yoğunluğu kesintiye uğratmadan müziğin perspektifini değiştiriyor. Bazı bölümlerde Devin Townsend ve Mike Patton'ın çalışmalarını hatırlatan vokal ve melodik tercihlerle karşılaşılması da şaşırtıcı değil. Operatik söyleyişler, çok katmanlı vokaller ve zaman zaman Psychedelic Metal'e yaklaşan melodiler, albümün geleneksel Sludge kalıplarından uzaklaştığı noktaları oluşturuyor. Ancak bu tercihler her zaman aynı ölçüde başarılı değil. SARAKSH'ın yaratıcılığı, kimi zaman bir parçanın ihtiyacından daha fazla fikri aynı kompozisyona yerleştirmesine neden oluyor. Dolayısıyla çeşitlilik, bazı bölümlerde anlatıyı zenginleştirmek yerine odağın dağılmasına yol açabiliyor.

Prodüksiyon meselesi ise "Abiram"ın değerlendirilmesini zorlaştıran en önemli başlıklardan biri. Albümün gitarları belirgin, güçlü ve müzikal açıdan oldukça tatmin edici bir karaktere sahip. Mäker'in vokalleri de farklı konumlandırmalarla miks içerisinde sürekli değişen bir rol üstleniyor. Buna karşılık davul kayıtlarının özellikle bazı bölümlerde yarattığı sorunlar, enstrümanlar arasındaki dengeyi bozuyor. Bunun en açık örneği, 11 dakika 40 saniyelik süresiyle albümün en uzun bestesi olan 'Mire'. Parçanın dramatik gelişimi ve yapısal bütünlüğü kendi içerisinde anlamlı olsa da baskın bas davul sesi, diğer enstrümanların yarattığı fikirlerin önüne geçiyor. Ritmik vuruşların bu denli öne çıkması, uzun kompozisyonun atmosferik ve melodik ayrıntılarına odaklanmayı güçleştiriyor. Üstelik bu sorun, parçanın genelinde duyulabilecek yaratıcı fikirlerin etkisini de azaltıyor. Albümün geri kalanında aynı ölçüde belirgin olmayan bu durum, özellikle 'Mire' için ciddi bir dezavantaj.

'They Come At Night' ve 'Forlorn' ile daha içe dönük bir müzikal çizgiye geçilmesi, albümün anlatısal akışına farklı bir soluk getiriyor. Bu iki parçada atmosferik düzenlemeler ve daha kontrollü gelişen kompozisyonlar öne çıkarken 'Forlorn'un final bölümü, uzun süreli bir birikimin ardından gelen etkili bir kapanış sunuyor. Buna karşın albümün genelinde karşılaşılan kompozisyonel dağınıklık burada da tamamen ortadan kalkmıyor. Bazı fikirlerin gereğinden fazla sürdürülmesi, parçaların kendi içindeki gerilimi zaman zaman zayıflatıyor. Üç dakikayı biraz aşan 'Designation' ise daha kompakt yapısıyla bu uzun bestelerin ardından kısa bir son nokta koyuyor.

SARAKSH'ın "Abiram" ile ortaya koyduğu dünya, geleneksel Sludge Metal'in ağır riff anlayışını alıp deneysel ve anlatısal bir müzikal çerçeveye yerleştirmesi bakımından dikkate değer. Albümün en başarılı kararları, gitar merkezli sertliği synthesizer dokuları, beklenmedik ritmik düzenlemeler ve farklı vokal yaklaşımlarıyla ilişkilendirdiği bölümlerde ortaya çıkıyor. Buna karşılık uzun kompozisyonlara duyulan bağlılık, her fikrin aynı ölçüde işlevsel olmadığı anlarda albümün kendi temposunu kaybetmesine neden oluyor. Prodüksiyondaki özellikle davul kaynaklı dengesizlikler de bu sorunu daha görünür hâle getiriyor. Yine de SARAKSH'ı ilgi çekici kılan şey, Progressive Sludge etiketinin sunduğu beklentileri karşılamaktan çok, bu müzikal alanı farklı extreme metal yaklaşımlarına açık bir kompozisyon sahasına dönüştürmesi. Daha sıkı bir editoryal ve müzikal süzgeçten geçirildiğinde çok daha etkileyici sonuçlar verebilecek fikirler barındıran "Abiram", kusurlarına rağmen özgünlük arayışını güvenli tercihlere feda etmeyen bir çalışma.

Inline image

https://linktr.ee/saraksh

https://www.instagram.com/saraksh_band/

https://www.facebook.com/SarakshBand

https://saraksh.bandcamp.com