NEKRODAWN - Covenant Of Carnage

İsveç death metalinin köklü riff geleneği, NEKRODAWN'ın "Covenant Of Carnage" albümünde yalnızca nostaljik bir referans olarak değil, daha karanlık ve değişken bir müzikal yapı için başlangıç noktası olarak kullanılıyor. Ezici gitar riffleri, güçlü bas çizgileri ve değişken tempolar etrafında şekillenen albüm, black metal ve doom etkilerini de türün temel sertliğini bozmadan düzenlemeye dahil ediyor. NEKRODAWN böylece klasik Stockholm death metalinin tanıdık dilini güncel bir prodüksiyon ve daha geniş bir kompozisyon anlayışıyla yeniden biçimlendiriyor.

Albümün temelini hâlâ keskin gitar rifleri, kalın bas frekansları ve sert davul geçişleri oluşturuyor; ancak grubun asıl başarısı, bu malzemeyi 1990'ların Stockholm estetiğine sıkıştırmadan kullanabilmesinde yatıyor. NEKRODAWN'ın müziğinde ENTOMBED, DISMEMBER ve GRAVE çizgisinin izleri duyulsa da ortaya çıkan sonuç bir nostalji egzersizinden ziyade, o dilin güncel bir yorumuna dönüşüyor.

"Neath Skies Of Iron" bu yaklaşımın doğrudan bir özeti. Riffler hızlı ve keskin biçimde ilerlerken gitar tonunun kirli karakteri klasik İsveç death metalini çağrıştırıyor; fakat melodik dokunuşlar ve belirgin bas varlığı parçayı yalnızca türün geçmişine referans veren bir çalışma olmaktan çıkarıyor. Jonas Kjellgren ile Mika Lagren'in gitarları çoğu zaman birbirini sadece kalınlaştırmak yerine farklı işlevler üstleniyor; ana rifflerin yarattığı fiziksel ağırlık, lead gitarların eklediği kısa melodik ve armonik hareketlerle dengeleniyor. Böylece albümün saldırganlığı sürekli aynı yoğunlukta ilerlemiyor.

Bu değişkenlik özellikle "Massacre Eternal" ve "Covenant Of Carnage" gibi parçalarda belirginleşiyor. "Massacre Eternal" daha kontrollü tempolara çekilerek rifflere nefes alanı açıyor; pinch harmonic kullanımları ve akılda kalıcı nakarat bölümü, parçayı klasik death metal formülünün dışına tamamen çıkarmadan melodik hafızasını güçlendiriyor. Ardından gelen başlık parçası ise hızlı açılışın enerjisini daha orta tempolu bir yapıyla birleştiriyor. Burada NEKRODAWN'ın güçlü tarafı ortaya çıkıyor: Grup, türün sertliğini korumak için sürekli yüksek tempoya ihtiyaç duymuyor.

"Feeding The Greed Machine", "Condemned To Existence" ve "Claws Of Pestilence" bu yaklaşımın daha ağır yüzünü temsil ediyor. Mid-tempo yürüyüşler ve yer yer doom etkili yavaşlamalar, gitarların düşük frekans ağırlığını öne çıkararak parçaların tehditkâr karakterini belirginleştiriyor. Johan Jansson'ın bas çalışı burada özellikle önemli. Bas gitar yalnızca gitarları takip eden bir alt katman olarak kalmıyor; miks içinde yeterince öne çıkarak rifflerin gövdesini belirliyor ve gitarların keskin üst frekanslarıyla daha ağır bir karşıtlık oluşturuyor.

Ritim bölümünün gücü ise yalnızca davul sesinin fiziksel ağırlığından gelmiyor. Henrik Axelsson, yüksek tempolu bölümlerde blast ve hızlı vuruşları kullanırken, orta tempolarda groove'u belirginleştirerek rifflere farklı bir hareket alanı açıyor. "Liberty's Pyre" bunun iyi örneklerinden biri. Parçanın ikinci yarısında tempo belirgin biçimde yükselirken davulların taşıdığı ivme gitarların daha vahşi hale gelmesini sağlıyor. Öncesindeki daha kontrollü bölümler düşünüldüğünde bu geçiş yalnızca bir hız gösterisi değil, parçanın mimarisinde işlevsel bir kırılma noktası oluşturuyor.

"Crowned Devourer" ise albümün geleneksel death metal tarafını en net ortaya koyan parçalardan. Groovey karakter taşıyan ritim gitarlar, klasik death metal disonansları ve geleneksel sololar aynı yapı içinde buluşuyor. Ancak parça yalnızca türün geçmişinden alınmış unsurların toplamı değil; davul varyasyonları ve vokal yerleşimi, düzenlemenin tekdüze bir old-school alıştırmasına dönüşmesini engelliyor. Jonas Kjellgren'in vokalleri de burada özellikle etkili. Derin growllar temel karakteri oluştururken, daha saldırgan ve dışavurumcu kısımlarda vokal çizgisini genişletmesi, parçaların dinamiklerini yalnızca enstrümantasyon üzerinden kurmamasını sağlıyor.

"Incarnate Doom" albümün daha ilginç fikirlerinden birini taşıyor. Parçanın melodik yönü güçlenirken lead gitar kullanımı daha belirgin hale geliyor ve slide gitarın death metal bağlamında kullanılması, yüzeysel bir numara olarak kalmak yerine rifflerin kirli dokusuna doğrudan eklemleniyor. Burada deneysel unsurun değeri, sırf alışılmadık olduğu için değil, parçanın mevcut gitar dilini değiştirdiği için ortaya çıkıyor. Johan Jansson'ın öne çıkan bas çizgileri de bu bölümde gitarların arasında kaybolmayarak düzenlemeye ikinci bir melodik ağırlık kazandırıyor.

Albümün en başarılı kompozisyonlarından biri "Thy Spineless". Giriş bölümündeki atmosferik gitar kullanımı, grubun black metal etkisini doğrudan riff yapısına taşıdığı anlardan biri. Parça daha sonra yüksek hız, doom etkili bölümler ve orta tempolu geçişler arasında ilerlerken bu karanlık başlangıcın yarattığı gerilimi koruyor. Buradaki black metal dokunuşu dekoratif bir "karartma" efekti olarak kalmıyor; parçanın armonik ve atmosferik yönünü belirliyor. NEKRODAWN'ın türler arasındaki geçişlerinin en ikna edici olduğu noktalardan biri de bu.

"Drones Of Deceit" ise bunun tam tersine, fikri mümkün olduğunca sıkıştırıyor. Yaklaşık bir dakikalık süresi içinde uzun bir akor girişinin ardından doğrudan yoğun bir death metal saldırısına geçmesi, albümün daha uzun ve değişken parçaları arasında bilinçli bir kontrast yaratıyor. Buna karşın kapanıştaki "Desolation Reigns" aynı ölçüde güçlü bir final etkisi yaratamıyor. Parça albümün genel diline yabancı değil, ancak önceki bölümlerdeki riff çeşitliliği ve düzenleme kararlarının ardından daha az belirleyici kalıyor. Benzer şekilde "Feeding The Greed Machine", "Condemned To Existence" ve "Claws Of Pestilence" sağlam parçalar olmalarına rağmen albümün en karakteristik anlarına kıyasla daha geleneksel bir çizgide seyrediyor.

Bu durum "Covenant Of Carnage"ın temel paradoksunu da ortaya koyuyor. NEKRODAWN son derece tanıdık bir tür diliyle çalışıyor, fakat albümün güçlü anları bu dilin sınırlarını küçük ama etkili müdahalelerle esnettiği bölümlerde ortaya çıkıyor. Black metal tonları, doom etkili yavaşlamalar, melodik leadler, slide gitar ve farklı ritmik kırılmalar müziği başka bir türe dönüştürmüyor. Daha önemlisi, bunların çoğu yalnızca yüzeysel süslemeler olarak kullanılmıyor; parçaların tempo, atmosfer veya riff organizasyonuna müdahale ediyor.

Prodüksiyon da bu dengeyi destekliyor. Ses duvarı oluşturmak için her şeyi birbirinin üzerine yığan modern extreme metal mikslerinin aksine, "Covenant Of Carnage" güçlü fakat organik bir ağırlık taşıyor. Gitarlar keskinliğini korurken basın duyulabilirliği albümün alt frekanslarını dolduruyor, davullar ise özellikle geçişlerde yeterince ayrışıyor. Bu tercih, müziğin old-school karakterini korurken çağdaş prodüksiyon standartlarından vazgeçmemesini sağlıyor. Dolayısıyla albümün "retro" hissi yalnızca gitar tonundan kaynaklanmıyor; düzenleme ve prodüksiyon birlikte geçmişe referans veren fakat güncel bir çerçevede çalışan bir ses oluşturuyor.

Kapak çalışmasının Mitchell Nolte imzası da bu estetik çizgiyle uyumlu. Görsel yaklaşım, albümün karanlık ve saldırgan death metal kimliğini güçlendiriyor; müziğin taşıdığı blackened atmosferle de çelişmiyor. Burada görsellik, müziğin önüne geçmeye çalışan ayrı bir konsept olmaktan ziyade, grubun kurduğu estetik dünyanın doğal uzantısı olarak işlev görüyor.

NEKRODAWN'ın "Covenant Of Carnage" ile yaptığı şey, İsveç death metalinin sözlüğünü yeniden yazmak değil; o sözlüğün hâlâ ne kadar esnek olabileceğini göstermek. "Sculpted By Torture" sonrasında grup, temel formülünü büyütmek yerine onu daha dikkatli kullanmayı seçmiş. Bu nedenle albümün en iyi anları, türün kurallarını terk ettiği değil, o kuralların içinde beklenmedik yönlere sapabildiği bölümlerde ortaya çıkıyor.

"Covenant Of Carnage", türün yüzeysel nostaljisini değil, kompozisyonel reflekslerini takip ederek dinlenmesi gereken bir albüm. İlk bakışta klasik İsveç death metalinin sertliğiyle kendini ortaya koysa da asıl karakteri; tempo değişimlerinde, bas-gitar ilişkisinde, karartılmış armonilerde ve beklenmedik gitar fikirlerinde beliriyor. NEKRODAWN burada yeni bir tür icat etmiyor; daha değerli olanı yaparak, fazlasıyla tanıdık bir formun içinde hâlâ kişisel kararlar alınabileceğini gösteriyor.

https://www.war-anthem.de

https://www.facebook.com/WarAnthemRecords

https://www.instagram.com/war.anthem.records

https://www.cudgel.de

https://www.facebook.com/Nekrodawn666

https://www.instagram.com/nekrodawn

https://nekrodawn-war.bandcamp.com/album/covenant-of-carnage