SPLIT ALBUM REVIEW
NEKUS / BLOODSOAKED NECROVOID – Funerary Rites of Ancient Doom
İki farklı ölüm metali yaklaşımı buluşuyor
NEKUS ile BLOODSOAKED NECROVOID'u bir araya getiren "Funerary Rites of Ancient Doom", aynı karanlık estetikten beslenen iki grubun bu karanlığı yorumlama tavırlarını karsılaştırma fırsatı sunuyor. Almanya'nın Marburg kentinden gelen NEKUS, yaklaşık 19 dakikalık tek bir parçayla splite imzasını atarken Kosta Rika kökenli, günümüzde İspanya'da faaliyetlerini sürdüren BLOODSOAKED NECROVOID üç parçalık katkısıyla kayıttaki yerini sağlamlaştırıyor. İki taraf arasındaki ortaklık, yalnızca death metalin en uç noktalarına duyulan ilgide değil, dinleyiciyi alışıldık şarkı yapılarından uzaklaştıran bir müzikal yaklaşım ile kendini gösteriyor. Buna rağmen grupların bu karanlığı kurma biçimleri birbirinden belirgin biçimde ayrılıyor.
NEKUS'un "Dakhma" parçası, grubun 2024 tarihli "Death Apophenia" albümünde duyulan müzikal yaklaşımın daha geniş bir kompozisyon içerisinde geliştirilmiş hâli. Bestenin yaklaşık 19 dakikalık süresi, birbirinden kopuk fikirlerin art arda sıralanmasından ziyade, sınırlı sayıdaki riff ve motifin sürekli dönüşüme uğratıldığı bir yapı için kullanılıyor. Blackened death metalin vahşi karakteri, death/doom'un ağır ilerleyişiyle karşı karşıya gelirken parçanın bölümleri giderek daha yavaş ve yönünü kaybetmiş bir hâl alıyor. Bu değişim, yalnızca tempoyu düşürmekle sınırlı kalmıyor; müziğin algılanma biçimini de etkiliyor. Başlangıçta belirgin bir hareket duygusu taşıyan fikirler, tekrarlar ve yapısal kaymalar aracılığıyla giderek daha yabancı bir karakter kazanıyor.
Parçanın vokal düzeni bu dönüşümün önemli bir parçası. Manastır ilahilerini andıran sesler, hırıltılı vokaller ve merkezde ağırlık kazanan derin growl, enstrümantasyonun üzerine eklenmiş bağımsız unsurlar gibi durmuyor; kompozisyonun farklı evrelerini birbirine bağlayan bir ifade alanı oluşturuyor. NEKUS'un asıl bestecilik başarısı, görece sınırlı riff malzemesinden geniş bir anlatım alanı çıkarabilmesinde yatıyor. Motifler tekrarlandıkça aynı işlevi korumak yerine farklı bağlamlarda yeniden anlam kazanıyor. Böylece parçanın uzunluğu, yalnızca süresine dayanan bir iddia olmaktan çıkıyor. Yapıdaki belirsizlik ve ağırlaşma, dinleyicinin daha önce duyduğu fikirleri yeniden tanımasına izin verirken bunların her dönüşte farklı bir ağırlık kazanmasını sağlıyor.
Bu yaklaşım, NEKUS'u sıradan bir uzun death metal bestesinden ayırıyor. Geleneksel anlamda akılda kalıcı nakaratlar veya kolay izlenebilir gerilim dorukları arayan bir şarkı yazımı yerine, parçanın kendi içindeki dönüşümler belirleyici oluyor. Bununla birlikte, bu tercih müziğin her anının eşit ölçüde etkili olduğu anlamına gelmiyor. Böylesine uzun bir kompozisyonda dinleyicinin tutunabileceği noktalar, motiflerin geri dönüşüne ve bölümler arasındaki değişimlerin ne kadar anlamlı olduğuna bağlı. "Dakhma", bu riski büyük ölçüde kontrol altında tutarak NEKUS'un kaotik görünen malzemeyi belirli bir kompozisyon mantığı içerisinde işleyebildiğini gösteriyor.
BLOODSOAKED NECROVOID tarafında ise ağırlık merkezi daha farklı. Grubun death/doom temelli müziği, rifflerin fiziksel ağırlığı ve ritmik hareketin bilinçli biçimde sınırlandırılması üzerinden şekilleniyor. Etiketin slow-motion grind olarak tanımladığı yaklaşım da burada anlam kazanıyor: Müzik, geleneksel death/doom'un ağır temposuyla grindcore'un yıpratıcı karakterini aynı zeminde buluşturuyor. Sonuç, yalnızca yavaşlatılmış bir death metal değil; ani hızlanmaların ve dengesiz ritmik vurguların ağır bölümlerde biriken gerilimi bozmak yerine artırdığı bir yapı.
'The Unreachable Exaltation of Consumption', bu ilişkinin en açık örneği. Parça, yankılı gitarların birbirine karşılık verdiği, ağır ve istikrarsız vuruşlarla ilerliyor. Ritim bölümünün yarattığı hareket, sürekli ileri atılan bir groove'dan çok, her an dengesini kaybedebilecek bir yapının ayakta tutulmasına benziyor. Yaklaşık üçüncü dakikanın ardından gelen kısa, vahşi hızlanma ise bu birikimi aniden başka bir noktaya taşıyor. Patlama uzun sürmese de etkisi, öncesindeki yavaşlığın yarattığı beklentiden kaynaklanıyor. BLOODSOAKED NECROVOID burada hızın kendisini değil, hız ile ağırlık arasındaki mesafeyi kullanıyor.
'A Respite From the Swallowing of Existence' ise grubun doom metal tarafını daha belirgin biçimde hissettiriyor. Riffler, parçayı sürekli yeni bir bölüme taşımak için kullanılmak yerine uzatılıyor ve kendi ağırlıklarıyla var olmalarına izin veriliyor. Bu tercih, besteye farklı bir ritmik karakter kazandırıyor. Önceki parçadaki ani hareketlerin yerini, gitar fikirlerinin havada asılı kalmasını sağlayan daha durağan bir akış alıyor. Atmosferin temelini oluşturan kirli ve boğucu ses karakteri korunurken rifflerin kendisi daha fazla alan kazanıyor. Böylece BLOODSOAKED NECROVOID, yoğunluğu sürekli yeni bir patlamayla artırmaya çalışmadan da etkili olabileceğini ortaya koyuyor.
Grubun 2020 tarihli ilk albümü "Expelled Into the Unknown Depths of the Unfathomable" ile kurduğu ilişki de bu noktada anlamlı. O çalışmada öne çıkan karanlık ses tasarımı ve riff merkezli yaklaşım, "Funerary Rites of Ancient Doom" içerisindeki parçalarda da hissediliyor. Bununla birlikte, burada rifflerin ve ritmik ayrıntıların daha görünür hâle gelmesi, grubun atmosfer yaratma becerisinin besteciliğin önüne geçmek zorunda olmadığını gösteriyor. Nisan 2026'da yayımlanan, prova kaydı niteliğindeki EP'nin daha çok atmosfer ve gerilim üzerine kurulu olduğu yönündeki değerlendirmelerle birlikte düşünüldüğünde, bu split'teki parçalar grubun ağır ritmik yapılar üzerinden geliştirebildiği olanaklara da işaret ediyor.
İki grubun aynı albümde buluşması, bu nedenle basit bir tür ortaklığından daha fazlasını sunuyor. NEKUS, uzun bir kompozisyonun içerisinde motifleri dönüştürerek ve bölümlerin yönünü belirsizleştirerek gerilim kuruyor. BLOODSOAKED NECROVOID ise rifflerin ağırlığına, ritmik dengesizliğe ve kısa süreli şiddet patlamalarına güveniyor. Bir tarafta kompozisyonun zaman içerisinde geçirdiği değişimler, diğer tarafta tek tek müzikal fikirlerin yarattığı fiziksel etki var. Bu ayrım, iki grubun benzer bir estetik alanda buluşmasına rağmen birbirlerinin uzantısı gibi duyulmalarını engelliyor.
CALIGARI RECORDS ve SEED OF DOOM RECORDS ortaklığında yayımlanan split'in MFAXII imzalı kapak çalışması da bu karanlık çerçevenin görsel tarafını oluşturuyor. Ancak albümün bütünlüğünü sağlayan asıl unsur, görsel veya tematik ortaklıktan ziyade iki grubun kendi müzikal kimliklerini koruması. NEKUS'un tek parçaya yayılan kompozisyonu, uzun süreli yapısal dönüşümlere ilgi duyan dinleyicilere hitap ederken BLOODSOAKED NECROVOID'un katkısı, ağır rifflerin ve kontrollü ritmik kırılmaların ne kadar farklı sonuçlar doğurabileceğini gösteriyor.
"Funerary Rites of Ancient Doom", split formatının sık karşılaşılan sorunlarından biri olan taraflardan birinin diğerini gölgede bırakması riskini büyük ölçüde bertaraf ediyor. NEKUS, uzun formdaki besteciliğinin taşıyabileceği alanı genişletirken BLOODSOAKED NECROVOID, ölümcül ağırlığını sınırlı atmosferle oluşmuş bir müzikal yaklaşımın ötesine taşımayı başarıyor. Teknik gösterişi veya kolay tüketilebilir şarkı yapılarını önceliklendirmeyen bu çalışma, extreme metalin etkisini bazen bir riffin dönüşümünde, bazen de tek bir ritmik kırılmanın yarattığı gerilimde arayan dinleyiciler için anlamlı bir buluşma. İki grubun ortak noktası birbirine benzemeleri değil, death metalin sınırlarında farklı yollar izlerken aynı ölçüde tavizsiz kalmaları.
