Inline image

Hollanda death metal sahnesinin köklü isimlerinden SINISTER için "Lucid Nightmares", önceki stüdyo çalışması "Deformation of the Holy Realm"in üzerinden geçen altı yılın ardından gelen on beşinci albüm olarak dikkati çekiyor. Bu uzun aranın ardından grubun diskografisine eklenen yeni çalışma, Aad Kloosterwaard'ın çevresinde şekillenen SINISTER kimliğinin günümüzde nasıl bir müzikal karşılık bulduğunu yeniden gündeme getiriyor. Albümün kayıt kadrosunda Kloosterwaard'a davulda Toep Duin, gitar ve bas partilerinde ise Walter Tjwa eşlik ediyor. Kayıt tamamlandıktan sonra kadroda yaşanan değişiklikler de bu albümü grubun güncel oluşumundan ayrı değerlendirmeyi gerektiriyor.

Müzikal açıdan SINISTER'ın tercih ettiği yön oldukça belirgin. Thrash metal kökenli süratli riffler, kesintisiz blast beat bölümleri ve sert ritmik geçişler, albümün büyük bölümünü klasik death metal çizgisinde tutuyor. Gitarların çoğunlukla doğrudan sonuca ulaşmayı hedefleyen yazımı, karmaşık düzenlemelerden ziyade fiziksel etkiyi önceliklendiriyor. Özellikle 'Malignant Disasters', hızlı tremolo geçişleri ve keskin riffleriyle bu yaklaşımın karakteristik örneklerinden biri. 'Defenestration' ise zaman zaman Behemoth'un daha görkemli ve törensel death metal anlayışını hatırlatan dokunuşlarla albümün genel çizgisine farklı bir renk katıyor. Bununla birlikte SINISTER'ın müziği bu tür etkileri kendi geleneksel sertlik anlayışının dışına taşımıyor.

Inline image

Albümün ilk bölümünde tempo ve agresyon bakımından belirgin bir istikrar söz konusu. 'Bathing in Acid', yaklaşık iki dakikaya yaklaşan kısa süresine rağmen kesik riffleri ve sıkıştırılmış yapısıyla etkili bir çıkış yakalıyor. Parçanın özellikle ritmik açıdan daha sert ve doğrudan ilerleyen bölümleri, gereksiz uzatmalara başvurmadan yoğunluk yaratılabileceğini gösteriyor. 'The Strangulation' ise hızlı tempo değişimleri, saldırgan gitar yazımı ve davulların sürekli ileriye taşıdığı ritmik yapı sayesinde albümün en akılda kalıcı bestelerinden biri. Parçadaki gitar ve davul birlikteliği, SINISTER'ın geleneksel death metal formülünü neden hâlâ etkili biçimde kullanabildiğini açıklıyor.

Ne var ki bu yüksek tempolu yaklaşım ilerleyen dakikalarda belirli bir tekdüzelik sorununu da beraberinde getiriyor. Rifflerin sertliği veya davulların yoğunluğu tek başına problem oluşturmuyor; asıl mesele, parçaların birbirinden ayrılmasını sağlayacak kompozisyon farklılıklarının her zaman yeterince geliştirilememesi. Benzer hızlarda ilerleyen gitar bölümleri ve Aad Kloosterwaard'ın büyük ölçüde aynı karakterde tuttuğu vokal performansı, şarkılar arasındaki mesafeyi daraltıyor. Derin ve sert growl tekniği SINISTER'ın müzikal kimliğiyle uyumlu olsa da vokal çizgisindeki sınırlı dinamizm, özellikle albümün ikinci yarısında yorucu bir etkiye dönüşebiliyor. Kloosterwaard'ın sesi ritmik yapının bir parçası gibi çalışırken, bestelerin kendi içindeki gerilim ve rahatlama noktalarını belirginleştirecek ifade farklılıkları yeterince ortaya çıkmıyor.

Bu nedenle "Lucid Nightmares"ın en başarılı anları, grubun sürekli yüksek şiddette ilerleyen formülünden uzaklaşabildiği bölümlerde ortaya çıkıyor. Yedi dakikayı aşan 'Cro Magnon Liberatus', albümün geri kalanına kıyasla daha geniş bir kompozisyon alanı sunuyor. Orta tempolu ilerleyişi, gitarların çevresine yerleştirilen melodik armoniler ve Walter Tjwa'nın özellikle öne çıkan solo çalışmaları parçaya farklı bir karakter kazandırıyor. Burada gitarlar yalnızca ritmik sertliği desteklemekle kalmıyor; melodik çizgiler aracılığıyla parçanın atmosferini de şekillendiriyor. Yaklaşık dördüncü dakikadan itibaren belirginleşen solo bölümleri, albümün en dikkat çekici gitar performansları arasında. Parçanın uzunluğu bazı bölümlerde daha sıkı bir düzenlemeyle kısaltılabilirmiş hissi yaratsa da bu tercih, albümün ihtiyaç duyduğu çeşitliliği sağlıyor.

'Purity of Demonization' da melodik gitar dokunuşlarının sert rifflerle kurduğu ilişki sayesinde öne çıkan bestelerden. Parçanın farklı bölümlerinde hissedilen melodik hareketlilik, müziğin yalnızca hız ve ağırlık üzerinden ilerlemediği anların ne kadar değerli olduğunu gösteriyor. Kısa ve doğrudan yapısıyla 'Bathing in Acid' de benzer biçimde gereksiz tekrarları azaltarak etkisini koruyor. Albümün kapanışındaki 'The Crawling Hunger' ise daha belirgin duraklamalar, yeniden hızlanan bölümler ve groove odaklı geçişlerle ritmik açıdan daha hareketli bir yapı kuruyor. Bu tür düzenleme kararları oldukça temel görünse de parçaların kendi kimliklerini kazanmasında önemli rol oynuyor.

Prodüksiyon tarafında Erwin Hermsen'in hazırladığı ses karakteri, albümün modern death metal yönelimini destekliyor. Enstrümanların belirginliğini koruyan temiz miks, sert gitar tonlarının ve yoğun davul performansının birbirini örtmesini engelliyor. Buna rağmen bu netlik, bestecilikteki çeşitlilik eksikliğini ortadan kaldırmıyor. Aksine, benzer riff ve ritim kalıplarının art arda geldiği bölümlerde albümün kompozisyon bakımından ne kadar sınırlı kaldığını daha görünür hâle getiriyor. Yaklaşık 43 dakikalık sürenin tamamı düşünüldüğünde bazı parçaların daha kısa tutulması veya bölümler arasındaki geçişlerin daha dikkatli düzenlenmesi, genel dinleme deneyimini olumlu yönde etkileyebilirdi.

SINISTER'ın yakın dönem diskografisinde "Syncretism" ve "Deformation of the Holy Realm", grubun geleneksel death metal karakterini daha dengeli riff yazımı ve etkili düzenlemelerle bir araya getirebildiği çalışmalar olarak öne çıkıyordu. "Lucid Nightmares" bu çizgiyi büyük ölçüde sürdürüyor, fakat aynı seviyede kompozisyon çeşitliliği sunamıyor. Buradaki sorun türün geleneksel sınırları içerisinde kalmak değil; bu sınırlar içerisinde birbirinden daha belirgin ayrılan parçalar yaratmakta zaman zaman yetersiz kalınması. SINISTER'ın sertlik anlayışını değiştirmesine veya farklı türlere yönelmesine gerek yok. İhtiyaç duyulan şey, mevcut müzikal dilin daha dikkatli düzenlemeler ve daha karakteristik rifflerle geliştirilmesi.

"Lucid Nightmares", SINISTER'ın death metal geleneğine bağlılığını tartışmasız biçimde ortaya koyan, fakat bu bağlılığı her zaman güçlü bestelerle destekleyemeyen bir çalışma. 'The Strangulation', 'Cro Magnon Liberatus' ve 'Bathing in Acid' gibi parçalar grubun hâlâ etkili fikirler üretebildiğini gösterirken, diğer bazı bölümlerde hissedilen benzerlikler albümün bütünsel etkisini aşağı çekiyor. Sonuçta ortaya çıkan çalışma, türün geleneksel ve tavizsiz tarafını arayan dinleyiciler için tatmin edici anlar barındırıyor; fakat SINISTER'ın geçmişte ulaştığı bestecilik seviyesini yeniden yakaladığını söylemek güç. Grubun bugünkü kimliği açısından önemli olan, ne kadar sert çalabildiğini aramak yerine bu sertliği ne kadar akılda kalıcı bestelere dönüştürebildiği. "Lucid Nightmares" bu sorunun cevabını henüz bütünüyle veremiyor.

Inline image

https://www.facebook.com/SinisterOfficial

https://www.instagram.com/sinister_band