ALBUM REVIEW
TRENCH WARFARE - Achtung! Destroy The Weak
Eski okul death metal ile war metal.
Death Metalin balyoz gibi inen ağır riffleri ve war metalin saldırgan ritmik diliyle birleşen “Achtung! Destroy The Weak” gücünü tam olarak bu iki türün arasındaki sınırları belirsizleştirerek yarattığı güçlü üslubundan alıyor. Gitarlar çoğunlukla kalın ve düşük perdeli bir gövde kurarken tremolo picking, blast beat’ler ve hızlanan bölümler bu ağırlığı sürekli ileri itiyor. Sonuç olarak karşınızda, yalnızca hızlı olduğu için agresifleşen bir kayıt değil; ritim gitarların kütlesi ile davulların yüksek tempolu itişinin aynı anda çalıştığı, eski okul death metal ile war metal arasında konumlanan yoğun bir yapı duruyor.
Albümün gitar karakterinde MORBID ANGEL ve DISMEMBER gibi klasik death metal referanslarının etkisi hissedilirken, TRENCH WARFARE bu malzemeyi daha ilkel ve keskin bir war metal estetiğine çekiyor. Özellikle hızlı bölümlerde tremolo rifflerin blast beat’lerle birleşmesi, besteleri çağdaş death metalin daha temiz ve kontrollü yaklaşımından uzaklaştırıyor. Buna karşın riffler tamamen ham bir gürültü üretmekle yetinmiyor; yer yer belirgin melodik hareketler ve klasik heavy/thrash kökenli gitar geçişleri de kullanılıyor. Bu ayrıntı önemli, çünkü albümün saldırganlığını yalnızca distortion yoğunluğu veya tempo üzerinden kurmasını engelliyor.
Tony Goyang Jr. ve Dustin Putz’ın gitarları, özellikle solo ve lead bölümlerinde bu geleneksel/kaotik karşıtlığı daha görünür hâle getiriyor. Soloların eski okul death metal çizgisinde kalmasına rağmen kontrollü melodik gelişim yerine daha düzensiz ve keskin bir karakter taşıması, parçaların genelindeki istikrarsızlığı destekliyor. Burada TRENCH WARFARE’ın tercih ettiği yaklaşım, gitar virtüözlüğünü öne çıkarmaktan ziyade rifflerin oluşturduğu savaşçı atmosferin içine eritmek. Bu nedenle lead gitarlar parçaların merkezini ele geçirmiyor; ana rifflerin yarattığı basıncı kısa süreli olarak bozup yeniden aynı yapıya dönüyor.
Jake Holmes’un bas performansı ve Ronnie Parmer’ın davulları ise bu gitar yoğunluğunun yalnızca arka planını oluşturmuyor. Özellikle Parmer’ın blast beat kullanımı ve yüksek tempolu davul vuruşları, gitarların tremolo temelli bölümlerini daha keskin hâle getirirken, death metal kökenli ritmik ağırlığı da belirginleştiriyor. Albümün hızlı bölümlerinde davul-gitar birlikteliği neredeyse mekanik bir itiş yaratırken, daha ağır kısımlarda gitarların kütlesi öne çıkıyor. Böylece besteler tek bir tempoya bağımlı kalmadan, hız ile ağırlık arasında gidip gelen bir gerilim kuruyor.
Jay H. Gorania’nın vokalleri de bu müzikal tercihle doğrudan bağlantılı. Orta perdeli, ham ve eski okul death/thrash karakteri taşıyan vokal yaklaşımı, modern death metalde sık rastlanan aşırı derin ve düşük growl estetiğinden ayrılıyor. Martin Van Drunen’in erken dönem çalışmalarını hatırlatan bu vokal çizgisi, özellikle war metalin daha bestial tarafıyla birleştiğinde parçaların saldırganlığını farklı bir noktaya taşıyor. Gorania’nın sesi prodüksiyonun içinde sterilize edilmediği için gitarların ham karakteriyle aynı estetik düzlemde kalıyor.
“Achtung! Destroy The Weak”in prodüksiyonunda da benzer bir tercih söz konusu. John Petri ve Justin McClenny tarafından kaydedilen, Jarrett Pritchard tarafından mikslenen albüm güçlü ve ağır bir sound taşısa da çağdaş extreme metal prodüksiyonlarının kusursuz ayrışma arayışına yönelmiyor. Enstrümanların güçlü duyulması ile ham karakterin korunması arasında bir denge kurulmuş. Bu nedenle kayıt kirli olmak uğruna ayrıntıları kaybetmiyor; tersine, gitarların ağırlığı, davulların fiziksel vuruşu ve vokallerin sertliği aynı miks içinde belirgin kalıyor. TRENCH WARFARE’ın war metal köklerini korurken death metalin daha büyük ve dolgun ses dünyasına yaklaşabilmesinin temelinde de bu prodüksiyon tercihi yatıyor.
Parça yapılarında asıl dikkat çekici nokta, grubun türler arasındaki geçişleri ayrı bölümler hâlinde sergilemek yerine aynı riff dili içerisinde eritmesi. “Follow the Circling Vultures” bu yaklaşımın iyi bir örneği. Parçanın savaş alanı ve av metaforları yalnızca sözlerde kalmıyor; tremolo gitarlar, yüksek tempolu davullar ve ham vokal birleşimi anlatının fiziksel hareketini müziğe taşıyor. Gorania’nın şarkıya dair açıklamasında aile, tehdit ve düşmanın peşine düşme fikrinin birbirine bağlanması da önemli; burada war metal estetiği yalnızca türsel bir dekor olarak kullanılmıyor, kişisel ve mecazi katmanlarla iç içe geçiriliyor. Bununla birlikte grubun savaş ve güç imgelerini doğrudan kullanan söz dünyası, war metal sahnesinin klişelerine yaklaşma riski de taşıyor. TRENCH WARFARE’ın farkı, bu temaları yalnızca türün beklenen sembollerini sıralamak yerine kişisel referanslarla ilişkilendirmeye çalışması.
Albümün başlığından “Might is Right”, “Fight and Die for the Bloodline” ve “You Will Bow to the King” gibi parça isimlerine kadar uzanan dil de bu estetik bütünlüğün parçası. Buradaki doğrudanlık, müziğin yapısıyla çelişmiyor; aksine, rifflerin süssüz ve saldırgan karakteriyle aynı çizgide ilerliyor. Ancak bu yaklaşımın albüm açısından sınırı da burada ortaya çıkıyor: TRENCH WARFARE’ın kimliği büyük ölçüde war metal, eski okul death metal ve black metalin zaten güçlü biçimde tanımlanmış sembollerinden oluşuyor. Grup bu dili yeniden düzenliyor ve death metal ağırlığını artırıyor, fakat onu bütünüyle başka bir kompozisyon mantığına dönüştürmüyor.
Tam da bu nedenle “Achtung! Destroy The Weak”i yalnızca bir war metal albümü olarak değerlendirmek eksik kalır. DEIPHAGO, DIOCLETIAN, GENOCIDE SHRINES ve TETRAGRAMMACIDE gibi gruplardan gelen estetik miras açıkça mevcut olsa da TRENCH WARFARE’ın asıl ağırlık merkezi klasik death metal. MORBID ANGEL ve DISMEMBER etkilerinin rifflerin gövdesine yerleşmesi, albümü daha ağır, daha dolgun ve daha geleneksel bir death metal eksenine çekiyor. Thrash metal ise özellikle vokal karakterinde, bazı gitar hareketlerinde ve ritmik saldırganlıkta tamamlayıcı bir unsur olarak kalıyor. Dolayısıyla türler burada eşit ağırlıkta çalışan dört ayrı bileşen değil; death metal merkezinde toplanan ve war/black/thrash unsurlarıyla sertleştirilen bir yapı oluşturuyor.
Albümün görsel ve sözel çerçevesi de bu müzikal tercihlerle uyumlu. “Achtung! Destroy The Weak” başlığı, kan bağı, savaş, güç ve düşmanlık etrafında kurulan sözler ve bestelerin ham death/war metal karakteri aynı estetik dili konuşuyor. Burada görsel ya da tematik unsurlar müziğin önüne geçerek ayrı bir konsept yaratmıyor; daha çok mevcut riff ve prodüksiyon anlayışını destekliyor. Bu da albümün bütünlüğünü artırırken, aynı zamanda TRENCH WARFARE’ın bilinçli biçimde geleneksel bir ekstrem metal estetiğinin sınırları içerisinde kaldığını gösteriyor.
“Achtung! Destroy The Weak” bu yüzden tür sınırlarını yıkmaya çalışan bir kayıt değil. Daha ilginç olan, grubun war metalin ham ve ilkel enerjisini klasik death metalin riff ağırlığıyla yeniden merkezlemesi. Gitarların melodik hareketleri, blast beat’lerin sürekli baskısı, Ronnie Parmer’ın fiziksel davul performansı, Jake Holmes’un ritim omurgasına katkısı ve Jay H. Gorania’nın eski okul vokalleri aynı hedefe yöneliyor: süslenmeden ağır, hızlı ve keskin bir extreme metal soundu kurmak.
Bu albüm, dinleyicisinden deneysel yapısal kırılmalar aramasını değil, rifflerin katmanlarını ve death metal ile war metal arasındaki sürekli gerilimi takip etmesini bekliyor. TRENCH WARFARE’ın asıl başarısı da burada yatıyor: türün temel kurallarını değiştirmeden, farklı gelenekleri aynı riff mimarisi içerisinde birbirine kenetlemek. “Achtung! Destroy The Weak”, çağdaş ekstrem metalin daha cilalı ve teknik eğilimlerine karşı eski okul yaklaşımı yalnızca nostaljik bir tercih olarak değil, doğrudan kompozisyonun çalışma prensibi olarak kullanan; sınırları genişletmekten çok kendi seçtiği sınırları sertleştiren bir albüm.
https://trenchwarfaretx.bandcamp.com/