EP REVIEW
Under Auburn Skies - Diminisher Of Hope
Modern Metalcore'un Kontrollü Yüzü
2016 yılında Denver, Colorado'da kurulan Under Auburn Skies, modern metalcore'un melodik ve teknik damarını agresif bir sahne enerjisiyle birleştirerek yerel sahnede dikkat çeken gruplardan biri hâline geldi. "Afterimage" ve "Invention Of Reason" EP'lerinin ardından gelen "Diminisher Of Hope", grubun daha karanlık bir atmosfer ve olgunlaşmış bir beste anlayışıyla yeni bir döneme adım attığını gösteriyor. Altı parçalık bu kısa çalışma, Under Auburn Skies'ın yalnızca sertliğini artırmayı değil, aynı zamanda modern metalcore içindeki kimliğini daha belirgin hâle getirme arayışını da yansıtıyor.
Modern metalcore'un en büyük açmazlarından biri, teknik yeterlilik ile kimlik inşası arasındaki dengenin giderek daha kırılgan hâle gelmesi. Ağır akortlu gitarlar, djent kökenli senkoplu riffler, atmosferik klavye katmanları ve temiz vokallerle desteklenen nakaratlar artık türün ortak sözlüğünü oluşturuyor. Under Auburn Skies'ın altı parçalık "Diminisher Of Hope" EP'si de bu sözlüğü reddetmek yerine onu disiplinli bir bestecilik anlayışıyla yeniden düzenlemeyi tercih ediyor. Kaydin çıkış noktası yeni sesler icat etmekten çok, mevcut araçları gereksiz gösterişten arındırarak mümkün olduğunca işlevsel kullanmak.
EP'nin omurgasını iki gitarın kurduğu düşük frekans ağırlıklı riff mimarisi oluşturuyor. Palm mute temelli, senkoplu ritimler djent estetiğinden beslenirken parçalar sürekli breakdown üzerine kurulmuş bir yapıdan özellikle kaçınıyor. Sert bölümler yalnızca yoğunluk yaratmak için değil, melodik pasajlarla kurdukları karşıtlık sayesinde anlam kazanıyor. Bu tercih, dinleyiciyi sürekli fiziksel bir tepkiye zorlamak yerine dinamik değişimleri kompozisyonun temel anlatım aracına dönüştürüyor. Gitarların zaman zaman karakter bakımından güncel metalcore kalıplarına fazla yaklaşması albümün özgünlüğünü sınırlayan noktalardan biri olsa da rifflerin ritmik disiplini parçaların dağılmasını engelliyor.
Ritim grubunun yaklaşımı da aynı ölçülü anlayışı sürdürüyor. Davullar teknik gösteriye dönüşmeden sürekli hareket hissi yaratıyor; ani geçişlerde grubu taşıyan temel unsur hâline gelirken bas gitar ise düşük frekansları kalınlaştıran destekleyici bir rol üstleniyor. Özellikle tempodaki yön değişimlerinde hiçbir enstrüman diğerinin önüne geçmeye çalışmıyor. Bu kolektif yaklaşım, EP'nin kısa süresine rağmen parçaların birbirini tekrar eden fikirler gibi duyulmasının önüne geçiyor.
Sebastian Gorklo'nun vokal performansı albümün en belirgin ayırt edici unsurlarından biri. Brutal vokaller ile melodik söyleyiş arasında yaptığı geçişler dramatik etki yaratmak adına aşırıya kaçmıyor. Sert vokaller ritmik baskıyı artırırken temiz bölümler doğrudan duygusal patlamalar yerine melodik merkez oluşturuyor. Sözlerin kişisel kırılmalar, iç hesaplaşmalar ve toplumsal bölünmeler etrafında şekillenmesi, vokal yorumuyla destekleniyor; ancak bu karanlık atmosfer hiçbir zaman melodramatik bir sunuma dönüşmüyor. "Final Sin" gibi parçalar bu dengeyi en başarılı kuran örneklerden biri olurken, "World-Eater" daha dışa dönük tematik yaklaşımıyla EP'nin içe kapanık genel tonuna farklı bir yön ekliyor.
Prodüksiyon tercihi günümüz metalcore standartlarını yakından takip ediyor. Chris Wiseman'ın miksinde vokaller ön plana yerleştirilirken alt frekanslar oldukça güçlü tutulmuş. Bu yaklaşım ritmik darbelerin etkisini artırıyor fakat zaman zaman gitar tonlarının kendine özgü dokusunu sıkıştırılmış bir ses duvarının içine hapsediyor. Benzer şekilde atmosfer oluşturan klavye katmanları parçaların çevresine soğuk bir boşluk hissi eklese de beste mantığını değiştiren yapısal bir rol üstlenmek yerine daha çok mekânsal derinlik sağlayan tamamlayıcı bir unsur olarak kalıyor. Dolayısıyla atmosfer, riff yazımının önüne geçmiyor; onu çerçeveleyen bir estetik araç olarak işlev görüyor.
EP'nin en dikkat çekici yönlerinden biri, melodik nakaratları sert bölümlerin ardından düzenli biçimde yerleştiren formülünü büyük ölçüde başarılı uygulaması. Bununla birlikte bu yapının sık tekrar edilmesi özellikle ikinci yarıda bazı geçişlerin önceden tahmin edilebilir hâle gelmesine neden oluyor. Under Auburn Skies burada erişilebilirlik ile agresyon arasında sağlam bir denge kuruyor; ancak bu denge zaman zaman risk almaktan kaçınan bir kompozisyon anlayışına da işaret ediyor. Albüm, beklentileri yıkmak yerine onları kontrollü biçimde karşılamayı seçiyor.
Róbert Horváth'ın hazırladığı kapak çalışması da müziğin estetik yönüyle uyumlu bir çizgide ilerliyor. Karanlık tonlar ve çöküş hissini öne çıkaran görsel yaklaşım, EP'nin umutsuzluk eksenli temalarını destekliyor; fakat bunu aşırı süslemeci veya dikkat çekmek adına karmaşık bir tasarımla değil, müziğin kontrollü karakterini yansıtan sade bir görsel dille gerçekleştiriyor. Albümün genel estetik anlayışı da tam olarak bu noktada şekilleniyor: gösterişli olmak yerine tutarlı kalmayı tercih ediyor.
"Diminisher Of Hope" Polaris, Currents, Invent Animate ya da Make Them Suffer çizgisini takip eden modern metalcore sahnesine yeni bir yön vermiyor; fakat o çizginin içinde kendi alanını dikkatli bestecilik, güçlü vokal performansı ve temposunu iyi yöneten düzenlemelerle sağlamlaştırıyor. Under Auburn Skies'ın asıl ihtiyacı daha özgün bir gitar kimliği ve daha cesur şarkı mimarileri geliştirmek. Bunu başarabildiği noktada yalnızca güncel metalcore estetiğini başarıyla uygulayan bir grup olmaktan çıkıp, o estetiğin sınırlarını gerçekten zorlayan isimlerden biri hâline gelme potansiyeline sahip görünüyor.
OZAN
https://linktr.ee/UnderAuburnSkies
https://underauburnskies.bandcamp.com
https://www.facebook.com/UnderAuburnSkies