WINDSWEPT - A Sign of the Cloven Hoof

Ukrayna çıkışlı WINDSWEPT, kompozisyon yaratımındaki üslubunu ve üretim anlayışını merkezlendirdiği dördüncü tam zamanlı albümü "A Sign of the Cloven Hoof"ta, black metalin tanıdık temel unsurlarını; tremolo gitarların kesintisiz akışı, blast beat'lerin yüksek tempolu bölümlerde oluşturduğu yoğun itiş ve tiz, yırtıcı vokaller gibi faktörleri bu kompozisyon üslubunun yapı taşları olarak bir araya getiriyor. Ancak albümün asıl karakteri, bu araçların kendisinden çok bunların ne zaman geri çekildiği ve gitarların melodik alanı genişletmesine izin verildiği anlarda ortaya çıkıyor. Yaklaşık 35 dakikaya yayılan yalnızca beş parçalık yapı, özellikle uzun bestelerde tekrarın üzerine katman eklemekten ziyade aynı riff mantığını farklı yoğunluk seviyelerinde yeniden kurmayı tercih ediyor.

Bu yaklaşımın en güçlü tarafı gitarlar. WINDSWEPT, riffleri yalnızca hız üretmek için kullanmıyor; tremolo çizgileri ile daha belirgin melodik pasajlar arasında sürekli bir gerilim kuruyor. Gitarların düşük ve orta frekanslarda oldukça dolgun duyulduğu prodüksiyon, bu riffleri klasik Black Metal'in ince ve uzak gitar estetiğinden ziyade fiziksel ağırlığı olan bir forma taşıyor. Buna rağmen melodik çizgiler geri plana itilmiş değil. Tam tersine, özellikle daha uzun pasajlarda sürekli blast beat kullanmaktan vazgeçildiğinde gitarların oluşturduğu motifler albümün en ayırt edici noktalarına dönüşüyor.

11 dakikalık açılış parçası 'Behind the Masks of Piety' bu kompozisyon anlayışının en kapsamlı örneği. Parça, yüksek basınçlı gitarlar, keskin davullar ve neredeyse sürekli saldırı halinde duran vokallerle başlıyor. İlk bölümün yoğunluğu, dinleyiciye rifflerin ayrıntılarını takip etmekten çok bütünü kavrama zorunluluğu getiriyor. Fakat bestenin ikinci yarısında tempo ve yoğunluk aşağı çekildiğinde müzik aynı anda daha melodik ve daha belirgin hale geliyor. Burada önemli olan, yavaşlamanın parçaya yapıştırılmış bir atmosfer bölümü gibi durmaması. Önceki riff mantığının devamı niteliğindeki bu geçiş, parçanın yapısını gerçekten genişletiyor. WINDSWEPT'in uzun besteler konusundaki en ikna edici fikri de burada yatıyor: süreyi doldurmak yerine aynı malzemeye farklı bir dramatik ağırlık kazandırmak.

'Buried Face Down' bu yöntemi daha kısa bir form içinde test ediyor. Yaklaşık beş dakikalık parça, başlangıçta neredeyse katı bir Black Metal saldırganlığı üzerine kurulurken kısa süre sonra daha melodik ve kontrollü bir karakter kazanıyor. Ardından yeniden hızlanması, parçanın iki farklı kimliğe bölünmesine yol açmıyor; aksine bu karşıtlık bestenin ana hareket mekanizması haline geliyor. Dolayısıyla albümdeki melodik bölümler, atmosferik bir süs olmaktan ziyade rifflerin algılanış biçimini değiştiren yapısal araçlar olarak çalışıyor.

Ritim bölümü de bu yapıyı destekleyecek şekilde oldukça doğrudan kullanılmış. Hızlı bölümlerde blast beat'ler ve yoğun davul vuruşları gitarların tremolo hareketini ileri iterken, orta ve yavaş tempolarda ritmik yoğunluğun azaltılması gitarların melodik ayrıntılarını daha görünür hale getiriyor. Burada özellikle dikkat çeken nokta, WINDSWEPT'in tempoyu değiştirirken türün temel agresyonunu tamamen terk etmemesi. Yavaşlayan bölümler bile rahatlama hissi yaratmıyor; gitarların tonundaki sertlik ve vokallerin keskinliği devam ettiği için müzik yalnızca hareket hızını değiştiriyor. Bu nedenle albümün atmosferik tarafı, klasik anlamda yumuşak veya pastoral değil; melodinin bile sert yüzeyler arasından çıkmak zorunda kaldığı bir yapı oluşturuyor.

Vokaller bu sertliğin en belirgin unsurlarından biri. Yüksek perdeli, son derece hırçın çığlıklar gitarların melodik tarafıyla bilinçli bir karşıtlık oluşturuyor. Özellikle daha uzun melodik bölümlerde vokallerin bu estetikle çatışması, müziğin "kış atmosferi" olarak tanımlanabilecek soğukluğunu daha keskin bir hale getiriyor. Gitarlar belirli anlarda genişlerken vokal performansı hiçbir zaman aynı ölçüde yumuşamıyor. Böylece melodik pasajlar Black Metal'in atmosferik tarafına yaklaşsa bile albümün temel sertliği korunuyor.

Bu açıdan "A Sign of the Cloven Hoof", güncel Black Metal'in farklı uçlarına göz kırpsa da kendisini herhangi bir füzyon arayışına teslim etmiyor. Özellikle eski okul saldırganlığının daha dolgun ve modern bir prodüksiyonla birleştirilmesi, MARDUK'un daha savaşçı dönemlerini hatırlatabilecek bir doğrudanlık yaratıyor. Bununla birlikte WINDSWEPT'in müziği yalnızca hızlı ve saldırgan Black Metal kalıbına indirgenemiyor. Uzun melodik pasajlar, parçaların içindeki tempo değişimleri ve tekrarın hipnotik biçimde kullanılması, albümü daha atmosferik ve epik bir çizgiye taşıyor. Ancak bu epiklik orkestrasyon, klavye ya da geniş sinematik katmanlarla değil, doğrudan gitarların riff mimarisiyle kuruluyor.

Albümün tematik yönü de bu müzikal sadelikle uyumlu. Ukrayna demonolojisi ve Mykola Gogol'ün erken dönem öykülerinden beslenen içerik, müziğe sonradan eklenmiş dekoratif bir folklor katmanı gibi sunulmuyor. Bunun yerine WINDSWEPT'in zaten karanlık, sert ve törensel çağrışımlara açık Black Metal diliyle aynı estetik zeminde duruyor. Burada grubun bilinçli biçimde kısıtlı kalması önemli. "A Sign of the Cloven Hoof" türün dışına çıkmak için enstrümantasyonunu genişletmeye çalışmıyor; farklılığını, geleneksel araçların kullanım biçiminde arıyor.

Bu tercihin bir bedeli de var. Beş parçanın tamamı güçlü bir ortak riff dili taşıdığı için albüm bütünlüklü duyuluyor, fakat aynı özellik zaman zaman parçalar arasındaki ayrımı azaltıyor. Özellikle ilk dinleyişlerde bestelerin birbirinden bağımsız kimliklerini yakalamak, albümün yoğun prodüksiyonu ve benzer tempolu riff yapıları nedeniyle kolay değil. 'Towards the Abandoned Church' bu noktada daha belirgin bir zayıflık gösteriyor; gitar, ritim ve atmosferik bileşenler albümün diğer parçalarında olduğu kadar ikna edici bir ortak noktaya ulaşamıyor. Parçanın malzemesi kötü değil, fakat albümün geri kalanındaki yapısal gerilim seviyesine ulaşamadığı için doğal olarak geride kalıyor.

Bu durum WINDSWEPT'in müziğinin sınırını da ortaya koyuyor. "A Sign of the Cloven Hoof", türün geleneksel araçlarını yeniden tanımlamak gibi bir iddia taşımıyor. Onun yerine tremolo riffler, blast beat'ler, sert vokaller ve melodik geçişler arasındaki oranları kontrol ederek kendi estetik alanını sağlamlaştırıyor. Günümüzde Black Metal'in atmosfer, folk, dissonans ve deneysel enstrümantasyon üzerinden sürekli genişlediği düşünüldüğünde bu tutum özellikle bilinçli görünüyor. WINDSWEPT'in cevabı çeşitliliği artırmak değil, kısıtlamayı kompozisyonel bir avantaja dönüştürmek.

Kapak çalışmasının sade yaklaşımı da bu müzikal tavırla örtüşüyor. Görsel kimlik, müziğin zaten taşıdığı karanlık ve törensel karakteri gereksiz ayrıntılarla açıklamaya çalışmıyor. Bu sadelik, albümün genel estetik anlayışındaki "süslememe" prensibinin görsel karşılığı gibi duruyor. Müzik ne kadar doğrudan riff üzerine kuruluyorsa kapak da aynı ölçüde kontrollü kalıyor.

"A Sign of the Cloven Hoof" bu nedenle hızlı tüketilecek bir Black Metal kaydı olmaktan çok, kendi tekrar mekanizmasını dinleyicinin algısına kabul ettiren bir çalışma. Özellikle uzun parçalar, ilk karşılaşmada yoğunlukları nedeniyle direnç gösterebilir; fakat melodik bölümlerin nerede devreye girdiğine, tempoların nasıl birbirine bağlandığına ve aynı riff mantığının nasıl farklı ağırlıklara dönüştürüldüğüne kulak verildiğinde albümün asıl mimarisi belirginleşiyor. WINDSWEPT burada türün sınırlarını genişletmekten ziyade sınırların içinde ne kadar alan açılabileceğini araştırıyor. Sonuç, çağdaş Black Metal'in gösterişli deney arayışlarından uzak, fakat kendi kısıtlarını kompozisyonun merkezine yerleştirdiği için karakter sahibi bir kayıt.

facebook.com/windsweptukraine
primitivereaction.com
primitivereaction.bandcamp.com 
facebook.com/primitivereaction666