ADVERSOR – This Mortal Coil

İtalyan thrash metal sahnesinin üretken ekiplerinden ADVERSOR, 2015'te H.o.S. (Harvester of Sorrow) dağıldıktan sonra vokalist/gitarist Dado ile davulcu kardeşi Ja tarafından kuruldu. Aradan geçen on bir yılda dört albüme ulaşan grup, 2023 tarihli "Portrait of a Wasteland" sonrasında yayımladığı "This Mortal Coil" ile üretim anlayışını daha geniş bir alana taşıyor. Seksenlerin thrash metal mirası hâlâ müziğin temel referanslarından biri olsa da bu kez progresif yaklaşımlar, alışılmadık enstrümantal geçişler ve melodik açılımlar da albümün anlatımına dâhil edilmiş. Ortaya çıkan sonuç, türün geleneksel sınırlarıyla daha serbest bir müzikal arayış arasında gidip gelen bir kayıt.

Açılıştaki 'Path to Oblivion', özellikle Ale'nin bas gitarıyla dikkat çekiyor. Kısa süren bu enstrümantal girişin ardından 'Shattered Visions', AD­VERSOR'un thrash metal karakterini doğrudan ortaya koyuyor. Dado'nun sert ve hırçın vokali, keskin ritim gitarları ve Ja'nın yalın ama etkili davul performansı, özellikle erken dönem KREATOR çizgisini hatırlatan bir enerji yaratıyor. İkinci gitarist Phil'in melodik dokunuşları ve soloları da bu yapıyı tamamlıyor. Bununla birlikte albümün gitar dili yalnızca Alman thrash geleneğine bağlı değil; SLAYER'ın Amerikan ekolünden gelen karanlık dokunuşlar da rifflerin ve melodik bölümlerin arasında kendini gösteriyor. Bu etkiler bazı noktalarda oldukça belirginleşerek grubun kendi müzikal kimliğini geri plana itebiliyor.

ADVERSOR'un şarkı yazımındaki en önemli değişim, klasik thrash kalıplarını daha uzun ve değişken kompozisyonlara dönüştürme isteğinde ortaya çıkıyor. 'This Mortal Coil', geleneksel hız ve ritim duygusunu korurken gitarların karşılıklı ilerlediği bölümlerle melodik bir genişleme sağlıyor. Başlık parçasındaki akıcı ritim, gitarların birbirine cevap verdiği düzenleme ve ölçülü solo kullanımı, grubun bu yaklaşımını anlaşılır kılıyor. 'Totem of Doom' ise daha kısa ve doğrudan yapısıyla albümün en etkili thrash anlarından birini sunuyor. Burada gereksiz uzatmalara başvurulmaması, rifflerin ve ritmik enerjinin daha güçlü hissedilmesini sağlıyor.

Daha farklı bir kompozisyon anlayışı arayan AD­VERSOR, 'Gargantua' ve 'Ghost of Ourselves' gibi parçalarda bu sınırları genişletiyor. Özellikle 'Gargantua', başlangıçtaki thrash karakterinden uzaklaşarak uzun bir enstrümantal bölüme açılıyor. Ale'nin bas gitarında belirginleşen caz etkili pasajlar, gitar soloları ve değişken tempolar, parçayı alışılmış thrash düzenlemelerinden ayırıyor. Vektor ve CORONER gibi teknik thrash temsilcilerini hatırlatan bu yaklaşım, grubun enstrümantal becerisini sergilemesi bakımından değerli. Bununla birlikte uzun enstrümantal bölümlerin şarkının ilk bölümünde kurulan gerilimi zaman zaman dağıttığı da açık. 'Ghost of Ourselves'teki enstrümanlar arası karşılıklı paslaşmalar ve gitar-bas etkileşimi de benzer bir arayışın ürünü. Ne var ki parçanın nakaratında daha tanıdık ve güncel KREATOR çizgisine yaklaşılması, düzenlemenin geri kalanındaki farklılık arayışını bir miktar zayıflatıyor.

Ritmik açıdan albümün dikkat çeken taraflarından biri, bas gitarın yalnızca gitarları takip eden bir eşlik enstrümanı olarak kullanılmaması. Ale'nin hareketli ve zaman zaman melodik çizgileri, özellikle 'Side By Side' ve '2066' gibi bölümlerde bağımsız bir karakter kazanıyor. '2066', kısa bir ara parça olmasına rağmen dairesel klavye sesleri ve bas gitarın ön plandaki kullanımıyla albümün daha deneysel tarafına geçiş sağlıyor. Bu bölümdeki bilimkurgu atmosferi, 'Gargantua'nın Interstellar ve Event Horizon filmlerinden beslenen kozmik yönelimiyle de bağlantı kuruyor. İlk albümdeki 'Event Horizon' parçasına gönderme yapan bu devamlılık, AD­VERSOR'un diskografisi içinde anlamlı bir bütünlük oluşturuyor. Albümün sonundaki 'Again… Through the Dark Portal' ise gitarların giderek yayılan sesleri ve atmosferik yaklaşımıyla bu tematik hattı kapatıyor.

ADVERSOR'un söz dünyasında toplumsal meselelerle kişisel kayıplar yan yana ilerliyor. 'Burn', eski partneri tarafından öldürülen Giulia Cecchettin'e ithaf edilirken kadınlara yönelik şiddeti doğrudan ele alıyor. Parçanın orta bölümündeki ağır riffler ve akılda kalıcı gitar solosu, konunun taşıdığı duygusal ağırlığı müzikal yapıya aktarıyor. 'The Heritage' bir arkadaşın kaybına odaklanırken 'Ghost of Ourselves' insanın kendi kimliği ve zaman içindeki dönüşümü üzerine daha içe dönük bir yaklaşım benimsiyor. Bu temalar, grubun toplumsal yorumlarını yalnızca öfkeli vokaller üzerinden değil, farklı anlatım biçimleriyle de ifade etmeye çalıştığını gösteriyor.

Prodüksiyon, modern ve temiz bir ses anlayışına sahip olmakla birlikte doksanlar thrash metalinin karakteristik dokusunu da koruyor. Gitarların belirginliği, davulların sıkı yerleşimi ve bas gitarın miks içerisindeki duyulur konumu, enstrümanların birbirini örtmesini engelliyor. Özellikle Ale'nin performansının bu denli rahat takip edilebilmesi, albümün teknik yönünü destekleyen önemli bir tercih. Dado'nun hırçın vokali ise erken dönem Mille Petrozza'yı hatırlatan bir karakter taşıyor. Bu benzerlik, albümün genelindeki Alman thrash etkisiyle örtüşse de vokal yaklaşımının zaman zaman fazla tanıdık bir noktaya ulaşmasına neden oluyor.

Bütün bu arayışların karşılığında "This Mortal Coil"ün en tartışmalı tarafı, güçlü enstrümantal performans ile şarkıların bütünlüğü arasındaki mesafe. Bazı bestelerde uzayan sololar ve enstrümantal geçişler, kompozisyonun ihtiyaç duyduğundan daha fazla yer kaplıyor. 'The Heritage' ve 'Side By Side' gibi parçalar da sahip oldukları müzikal malzemeyi daha etkili bir yapıya dönüştürmekte zorlanıyor. Özellikle albümün ikinci yarısında melodik fikirlerin ve nakaratların aynı etkiyi sürdürememesi, bütünün temposunu aşağı çekiyor. Buna karşılık 'Totem of Doom', 'Burn' ve başlık parçası, grubun daha kontrollü bir şarkı yazımıyla ne kadar etkili olabileceğini gösteriyor.

ADVERSOR, dördüncü tam zamanlı albümü "This Mortal Coil"de thrash metalin seksenlerden devraldığı temel dili terk etmiyor; bu dili progresif ve melodik unsurlarla genişletmeye çalışıyor. Bu tercih her zaman aynı başarıya ulaşmasa da grubun yalnızca geçmişin formüllerini tekrarlamakla yetinmediğini ortaya koyuyor. Teknik yeterlilikleri ve özellikle bas gitarın bestelerde üstlendiği rol, ADVERSOR'u türün sıradan takipçilerinden ayıran unsurlar arasında. Yine de müzikal fikirlerin sayısı arttıkça bunları daha sıkı bir kompozisyon disipliniyle bir araya getirme ihtiyacı da belirginleşiyor. "This Mortal Coil", bu arayışın bütünlüklü bir karşılığını henüz sunamasa da grubun geleneksel thrash metal ile daha serbest bestecilik anlayışı arasında kurmaya çalıştığı ilişkinin dikkate değer bir aşaması.

Adversor
Facebook: https://www.facebook.com/adversorthrash
Instagram: https://www.instagram.com/adversorthrash
Bandcamp: https://adversorthrash.bandcamp.com
YouTube: https://www.youtube.com/@adversorthrash

Selvajaria Records
Official: https://www.selvajariarecords.com 
Bandcamp: https://selvajariarecords.bandcamp.com
Facebook: https://www.facebook.com/selvajariarecords
Instagram: https://www.instagram.com/selvajaria_records
YouTube: https://www.youtube.com/@SelvajariaRecords