NIGHT GAUNT - Rupture

NIGHT GAUNT'ın diskografisinde  "Rupture" ile karşılaşılan değişim Roma çıkışlı grubun, altı yıllık bir aranın ardından gelen yeni bir albüm ile belirginlesen yön arayışından çok, grubun doom metal ile kurduğu ilişkinin yeniden tanımlanması olarak değerlendirilmeli. Önceki albüm "The Room"un ağır gitar tonlarına ve geleneksel doom atmosferiyle bütünleşen yapısı, yeni kayıtta belirgin biçimde geri çekiliyor. Yerini post-punk, dark folk, gothic rock ve yer yer endüstriyel müziğin dokularıyla genişleyen, daha organik ve öngörülmesi güç bir kompozisyon anlayışına bırakıyor. Doom metal hâlâ müziğin temel referans noktası olsa da gitarların ses duvarı oluşturmaktan uzak durması, bas gitarın daha çıplak ve zaman zaman huzursuz edici karakteri, parçaların geleneksel metal ağırlığından farklı bir ifade alanına yönelmesini sağlıyor.

Bu dönüşümün ilk işaretleri açılış parçası 'Of Clouds and Gleam'de duyuluyor. Karanlık vokal anlatımı ve daha ölçülü gitar kullanımı, grubun yeni estetik yönünü ortaya koyarken 'Strangers' ile birlikte müzik daha hareketli, sert ve doğrudan bir karakter kazanıyor. Özellikle gitarların yüksek tempolu riffleri ve davulların belirgin vuruşları, albümün atmosferik tarafının sürekli aynı yoğunlukta ilerlemesini engelliyor. 'Ordeal' ise bu sertlik arayışının daha ağır bir yüzünü gösteriyor. Thrash metal köklerine yaklaşan gitar yürüyüşleri, yankılı bas gitar ve vokalin daha sert kullanımı, parçayı albümün en metal ağırlıklı bölümlerinden birine dönüştürüyor. NIGHT GAUNT'ın eski doom kimliğiyle yeni müzikal tercihleri arasındaki bağlantı da en rahat bu tür bölümlerde kuruluyor.

Bununla birlikte "Rupture"ın asıl karakteri, geleneksel doom metalin uzun ve ağır kompozisyonlarından uzaklaşarak farklı müzikal dokuları kısa süreler içinde bir araya getirebilmesinde yatıyor. 'Struck by the Fever' folk etkili melodileri ve karanlık anlatımıyla blues ve alternatif rock arasında dolaşırken 'The Revenant', akustik ve folk temelli yaklaşımıyla albümün metal dışındaki ifade alanını genişletiyor. 'The Deer and the Hunter' ise post-punk ritimleriyle doom metalin ağır bölümlerini aynı kompozisyonda buluşturuyor. Bu parçaların ortak noktası, atmosferi yalnızca gitar tonları üzerinden kurmamaları. Bas gitarın melodik hareketleri, ritim bölümünün kontrollü ilerleyişi ve Giuseppe Colio'nun vokalindeki teatral anlatım, müziğin duygusal yönünü belirleyen unsurlar hâline geliyor.

Colio'nun performansı albümün hem en ayırt edici hem de tartışmaya açık taraflarından biri. Geleneksel doom vokalinin sınırlarında kalmayan yorumunda Nick Cave'i hatırlatan karanlık ve anlatıcı bir ton, yer yer daha sert ve guttural çıkışlarla birleşiyor. Melodik çizgilerdeki dramatik tercihler, grubun gothic rock ve post-punk etkilerini belirginleştirirken 'Ordeal' ve 'The Revenant' gibi parçalardaki sertleşen vokal kullanımı metal tarafıyla bağın kopmasını engelliyor. 'Of Clouds and Gleam'deki Mercyful Fate'i çağrıştıran teatral yaklaşım da bu çeşitliliğin ilginç örneklerinden biri. Bununla birlikte vokalin miks içerisinde enstrümanlardan daha önde konumlandırılması ve bazı melodik tercihlerin henüz tam olarak oturmamış hissi vermesi, performansın etkisini zaman zaman sınırlıyor. Colio'nun özgün yorum biçimi albümün kimliğine önemli katkı sağlasa da bu yaklaşımın her parçada aynı ölçüde başarılı sonuç verdiğini söylemek güç.

Albümün daha sakin bölümleri ise NIGHT GAUNT'ın müzikal dünyasını anlamak açısından en az sert parçalar kadar önemli. 'September Song', sıcak akustik gitarları ve katmanlı vokalleriyle geleneksel bir baladın sadeliğini taşıyor. Parçanın romantik ve sonbaharı çağrıştıran melankolisi, albümdeki ağır bölümlerin yarattığı gerilimden farklı bir duygusal alan açıyor. Enstrümantal 'Blooming' ise piyano, gitar ve davulların dramatik birlikteliğiyle bu yaklaşımı başka bir noktaya taşıyor. Luca Ercolani'nin davul düzenlemeleri, parçanın gelişimini belirleyen temel unsurlardan biri. Piyanonun daha hassas ve ölçülü karakteriyle davulların güçlü vuruşları arasındaki karşıtlık, albümün en başarılı düzenleme fikirlerinden birini ortaya çıkarıyor. Burada NIGHT GAUNT'ın yalnızca doom metalden uzaklaşmak için farklı enstrümanlara başvurmadığı, bu araçları kendi bestecilik anlayışının parçası hâline getirebildiği görülüyor.

Prodüksiyon da bu müzikal yön değişikliğini destekleyen önemli bir tercih. Önceki dönemin yoğun distortion ve ağır gitar katmanları yerine enstrümanların birbirinden daha bağımsız duyulduğu, boşlukların ve doğal tınıların önem kazandığı bir ses anlayışı benimsenmiş. Gitarların daha az doygun kullanılması, bas gitarın ön plana çıkan hareketleri ve analog hissiyatı güçlendiren ambiyans, albüme eski dönem gothic rock ve post-punk kayıtlarını hatırlatan bir karakter kazandırıyor. Bu açıklık, müziğin organik akışını desteklese de bazı bölümlerde metal tarafının yeterince güçlü hissedilmemesine neden oluyor. Özellikle atmosferin öncelik kazandığı parçalarda rifflerin geri planda kalması, albümün temposunu düşürürken bazı fikirlerin akılda kalıcılığını da azaltıyor.

Yaklaşık kırk dakikalık süresine rağmen "Rupture"ın zaman zaman olduğundan daha uzun hissettirmesi de bu durumla bağlantılı. Önceki albümlere kıyasla üç-dört dakikalık daha kısa kompozisyonlara yönelmek, kendi başına daha sıkı bir albüm yapısı oluşturmuş değil. NIGHT GAUNT burada iki farklı bestecilik eğilimini bir arada tutmaya çalışıyor: atmosferik, melodik ve giderek genişleyen parçalar ile riff merkezli, daha doğrudan metal kompozisyonları. 'The Antagonist' bu iki yaklaşım arasındaki mesafeyi hissettiren örneklerden biri. Bas gitarın karanlık melodileri ve post-punk atmosferi etkileyici olsa da parçanın metal tarafı zaman zaman yeterince belirginleşmiyor. Buna karşılık 'The End', altı dakikayı aşan süresiyle geleneksel doom metalin epik anlatımına yeniden yaklaşarak albümün farklı yönelimlerini bir araya getiriyor. Candlemass geleneğini hatırlatan ağır gitar bölümleri ve Colio'nun dramatik vokalleri, kapanış parçasını grubun geçmişiyle bugünü arasında anlamlı bir bağlantıya dönüştürüyor.

"Rupture"ın sanatsal açıdan en ilginç tarafı, doom metalin dışına çıkarken bu türün atmosfer yaratma gücünü kaybetmemesi. Folk melodilerinin kırılganlığı, post-punk'ın mesafeli ve huzursuz ritimleri, gothic rock'ın teatral vokal anlayışı ve endüstriyel dokular aynı albüm içerisinde buluşuyor. Ne var ki bu çeşitlilik her zaman ortak bir müzikal bütünlük üretmiyor. Bazı parçalar kendi estetik alanlarında oldukça başarılıyken diğerleri bu farklı yönelimler arasında yeterince belirgin bir kimlik oluşturamıyor. Dolayısıyla albümün cesur tercihleri kadar, bu tercihlerin yarattığı dengesizlikler de değerlendirmeye dâhil edilmeli.

NIGHT GAUNT'ın alışılmış doom metal çizgisinde devam etmesi çok daha kolay bir seçenek olabilirdi. Bunun yerine grup, metalin ağırlığını geri plana çekerek müziğini daha geniş bir karanlık rock geleneği içerisinde yeniden şekillendirmeyi tercih etmiş. Bu karar her noktada kusursuz sonuç vermese de grubun yaratıcı sınırlarını genişletmesi bakımından değerli. "Rupture", kolay sınıflandırılabilecek veya ilk dinleyişte bütün ayrıntılarını açığa çıkaracak bir albüm değil. Özellikle doom metalin geleneksel ağırlığından ziyade post-punk, folk ve gothic rock etkilerinin iç içe geçtiği çalışmalar arayan dinleyiciler için daha anlamlı bir karşılık bulacaktır. NIGHT GAUNT'ın yeni yönelimi henüz bütün parçalarıyla aynı derecede ikna edici değil; fakat grubun müzikal kimliğini genişletme çabası, albümün mevcut eksiklerinden daha kalıcı bir iz bırakıyor.

facebook.com/nightgauntdoom 
nightgaunt.bandcamp.com 
auralmusic.com