ALBUM REVIEW
OBBROBRIUS - Usurped
Groove, death metal çizgisini belirliyor.
OBBROBRIUS'un "Usurped" albümünde groove odaklı death metal ile geleneksel death metalİtalyan grup OBBROBRIUS'ın 2024 tarihli ilk albümü "Daisy's Creepy Tales"in ardından gelen "Usurped" groove odaklı death metal ile geleneksel death metal saldırganlığı arasındaki ilişkiyi dokuz parçalık bir repertuvarının merkezine koyuyor. Kayıt yalnızca korku ve şiddet imgeleriyle örülü bir anlatı sunmanın ötesine geçerek insan zihnindeki çözülmeyi, hastalık, paranoya, öfke ve doğaüstü dehşet üzerinden farklı biçimlerde ele alıyor. Bu anlatının arkasında true crime, korku edebiyatı, kıyamet sonrası sinema ve Covid-19 pandemisinin toplumsal etkileri bulunuyor. OBBROBRIUS'un lirik dünyasında insanın çaresizliği yalnızca kendi türünün yarattığı koşullardan değil, varoluşu yöneten karanlık ve ilahi güçlerden de kaynaklanıyor. Dolayısıyla "Usurped", birbirinden bağımsız korku hikâyelerinden oluşan konsept türünden uzak durarak, insanın kontrolünü kaybettiği farklı kâbusları ortak bir çerçevede buluşturuyor.
Müzikal tarafta BENEDICTION ve BOLT THROWER gibi geleneksel death metal temsilcilerini hatırlatan riff anlayışı, PANTERA ve LAMB OF GOD çizgisindeki groove merkezli yaklaşımdan farklı bir ritmik hareketlilik taşıyor. OBBROBRIUS, parçaların omurgasını oluşturan ağır ve belirgin ritimleri zaman zaman hızlanan death metal bölümleriyle kesintiye uğratarak tekdüzeliği önlemeye çalışıyor. Bu tercih özellikle gitar ve davul birlikteliğinde karşılık buluyor. Johnny Hell ve Hellkymic Frenk'in gitarları, orta tempolu ve ezici rifflerle hızlı, daha keskin pasajlar arasında geçiş yaparken Metfrey'in davul performansı bu değişimleri destekliyor. Dave Filth'in bas gitarı ise yalnızca ritmik zemini tamamlayan bir unsur olarak kalmıyor; belirgin tonuyla gitarların altında kendine ait bir alan açıyor. Bununla birlikte, bestelerin farklı dinamikleri her zaman birbirinden yeterince ayrışmıyor. Bazı rifflerin benzer kalıplara yaslanması, albüm ilerledikçe parçaların kendilerine özgü karakterlerini korumasını zorlaştırıyor.
'Leviathan's Cage', yoğun distortion taşıyan gitarları ve hızlı davul yürüyüşleriyle doğrudan saldırıya geçiyor. Parçanın sözlerinde bir taş ocağının karanlık derinliklerinde karşılaşılan devasa bir yaratık anlatılırken müzik de bu karşılaşmanın tehditkâr atmosferini destekleyen bir sertlik taşıyor. Shouter'ın derin growlları enstrümantasyonun önünde konumlanıyor; ancak vokal üzerindeki reverb ve delay kullanımı, bu güçlü performansın netliğini zaman zaman azaltıyor. Özellikle tizleşen seslerin miks içerisinde rahatsız edici biçimde belirginleşmesi, gitarların ve davulların yarattığı daha sıkı bütünlüğü bozuyor. Parçanın sonlarına doğru giren gitar solosu melodik bir açılım sağlasa da çevresindeki rifflerin fiziksel ağırlığına aynı ölçüde karşılık veremiyor. Ardından gelen sert bölüm bu eksikliği büyük ölçüde telafi ediyor.
'Demoniac Illusion' daha kontrollü bir başlangıç yaparak zil ağırlıklı davul kullanımı ve melodik gitar çizgileri üzerinden ilerliyor. Tempo yükseldikçe vokalin eklediği sert çıkışlar parçanın karakterini belirginleştirirken gitarların daha akılda kalıcı riffleri, bestecilik açısından grubun elindeki potansiyeli gösteriyor. Burada dikkat çeken unsur, melodik gitar hareketlerinin groove'u ortadan kaldırmadan hızlanan davullarla birlikte çalışabilmesi. Şarkının sözlerinde kırmızıya ve siyaha bürünen bir dünyanın, ölüm ve deformasyon imgeleriyle zihinsel bir cehenneme dönüşmesi de müziğin karanlık yönüyle örtüşüyor. Ne var ki vokal prodüksiyonundaki sorunlar bu parçada da devam ediyor. Özellikle efektlerin yarattığı bulanıklık, vokalin agresif karakterini güçlendirmek yerine zaman zaman ön plana gereğinden fazla çıkarıyor.
'As Angels Fall' başlangıçtaki doom metal hissiyle albümün ritmik karakterine farklı bir kapı açıyor. Ardından belirginleşen bas gitar, gitar riffleri ve davulların oluşturduğu ağır birlikteliğe ayrı bir derinlik kazandırıyor. Shouter'ın vokal yaklaşımı burada daha anlatısal bir karakter kazanırken sözlerde ilahi düzene karşı ayaklanan karanlık orduların ve yaklaşan göksel savaşın tasviri yer alıyor. Bu nedenle parçanın ağır yürüyüşü, yalnızca groove yaratmaya yönelik bir tercih olmaktan çıkıp anlatının tehditkâr ölçeğini de destekliyor. Özellikle bas gitarın miks içerisindeki belirginliği, grubun bu tür pasajlarda ne kadar etkili olabileceğini ortaya koyuyor.
'Chronic Sickness', albümün lirik çerçevesini gerçek dünyaya en doğrudan bağlayan parçalardan biri. Hastalık, uykusuzluk, ilaç kullanımı ve bedensel çöküş üzerinden ilerleyen sözler, bireysel acıyı merkezine alıyor. Bestenin ritmik yapısı ise bu sıkışmışlık hissini sürekli aynı yoğunlukta sürdürmek yerine kısa bir yükseliş ve ardından gelen sert dönüşlerle şekillendiriyor. Köprü bölümündeki gerilim birikimi, parçanın devamında yeniden patlayan enstrümantasyona işlevsel bir zemin hazırlıyor. Burada OBBROBRIUS'un groove ile death metal saldırganlığını bir araya getirme anlayışı karşılığını buluyor; ağır bölümlerin arasına yerleştirilen hareketlilik, müziğin tek bir tempoya mahkûm olmasını engelliyor.
Albümün daha kısa ve doğrudan parçalarından 'Infecting The Holy Ground', keskin riffleriyle dikkat çekiyor. Covid-19 pandemisini kitlesel korku, bilgi kirliliği ve dini kurtuluş beklentisi üzerinden ele alan sözleri, "Usurped"in insanın psikolojik kırılganlığına ilişkin yaklaşımını toplumsal bir boyuta taşıyor. Grubun bestecilik açısından daha belirgin ve akılda kalıcı olabildiği anların başında gelen bu parça, gereksiz uzatmalara başvurmadan kendi fikrini ortaya koyuyor. Nitekim albümdeki bazı bestelerin birbirine fazla yaklaşması düşünüldüğünde, bu tür kısa ve karakteristik riff kullanımları OBBROBRIUS'un daha fazla değerlendirmesi gereken bir yönü işaret ediyor.
'My Dismembered Soul' ise melodik yaklaşımıyla ayrışıyor. Keskin staccato riffler, dur-kalk ritimler ve daha ezici groove bölümleri parçanın yapısını çeşitlendirirken vokalin kirli ve sert karakteri bu geçişlere uyum sağlıyor. Gitarların ritmik vurguları, davulların hareketliliğiyle birleştiğinde ortaya yalnızca hızlı ve agresif bir death metal performansı değil, belirgin bir bestecilik dinamizmi çıkıyor. Şarkının sözlerindeki bedensel parçalanma ve ruhun tüketilmesi imgeleri de bu ritmik kesintilerle anlamlı bir birliktelik kuruyor. Albümün en akılda kalıcı parçalarından biri olmasını sağlayan unsur, melodiyi sertliğin karşısına yerleştirmek yerine doğrudan rifflerin ve ritimlerin içine dahil etmesi.
'All In One And One In All' ile Lovecraft mitolojisinin önemli figürlerinden Yog-Sothoth'un devreye girmesi, albümün doğaüstü korku eksenini genişletiyor. Uzay-zaman, kozmik kapılar ve biçimsiz bir karanlık varlık etrafında şekillenen sözler, insan merkezli dehşet anlatısından daha kozmik bir tehdide yöneliyor. Bu parça, grubun albüm boyunca işlediği farklı korku kaynaklarının birbirine bağlanmasında önemli bir yere sahip. İnsan zihninin ve bedeninin sınırlarını aşan bu tehdidin, albümün geri kalanındaki hastalık ve psikolojik çöküş temalarıyla aynı karanlık evrende buluşması, "Usurped"in lirik bütünlüğünü güçlendiriyor.
Kapanış parçası 'Usurped' ise albümün en rahatsız edici anlatılarından birini taşıyor. Şarkı sözlerinde Daisy karakterinin fiziksel ve cinsel şiddet yoluyla esir alınması, iradesinin elinden alınması ve karanlık bir düzenin parçasına dönüştürülmesi anlatılıyor. Bu nedenle parçanın atmosferi, yalnızca doğaüstü bir canavar hikâyesinden ibaret değil; kontrol, tahakküm ve insan bedeninin bir nesneye indirgenmesi gibi daha ağır temalara da uzanıyor. Gitarların yarattığı klostrofobik his, karanlık melodiler ve patlayıcı sololarla destekleniyor. Soloların melodik açılımları bile parçanın huzursuz karakterini dağıtmıyor. Aksine, müzikal yapıdaki bu gerilim albümün genel anlatısını rahatsız edici bir finalle tamamlıyor.
"Usurped", OBBROBRIUS'un groove ile geleneksel death metal arasındaki geçişleri kullanma konusunda sağlam bir enstrümantal temele sahip olduğunu gösteriyor. Özellikle bas gitarın belirginliği, gitarların zaman zaman melodik yönünü genişletmesi ve ritmik bölümlerin hızlı death metal pasajlarıyla kesilmesi, grubun müzikal kimliğini besleyen unsurlar. Buna karşılık, benzer riff kalıplarının tekrar etmesi ve vokal efektlerinin zaman zaman sesin doğal sertliğini gölgelemesi, albümün bütünlüğünü zayıflatıyor. Dokuz parçalık repertuvarın lirik açıdan sunduğu farklı korku ve zihinsel çöküş biçimleri, müzikal tarafta her zaman aynı ölçüde çeşitlilik bulamıyor. BENEDICTION ve BOLT THROWER gibi grupların mirasını sahiplenmek OBBROBRIUS için işlevsel bir başlangıç noktası olsa da bu mirası daha kişisel bir bestecilik anlayışına dönüştürmek hâlâ aşılması gereken bir eşik. "Usurped", bu potansiyeli açıkça hissettiren, fakat kendi riff kimliğini kalıcı biçimde oluşturmak için daha fazla farklılaşmaya ihtiyaç duyan bir çalışma.
