ALBUM REVIEW
EXUMER - Death Mask Messiah
Geleneksel köklerle güçlenen modern Teutonic Thrash.
Alman thrash metal sahnesinin dünya sahnesine kazandırdığı en önemli gruplardan EXUMER, altıncı tam zamanlı albümü “Death Mask Messiah” ile neredeyse yedi sene süren sessizliği bozuyor. Albümde ilk bakışta dikkat çeken ayrıntı, albümün hızını sadece BPM üzerinden değil, rifflerin yön değiştirme biçimi üzerinden kazandığı. Albümün merkezinde grubun soundundan tanıdık keskin gitarlar, yüksek tempolu davullar, belirgin bas yürüyüşleri ve Mem V. Stein’ın saldırgan vokal karakteri dikkat çekiyor. Fakat “Death Mask Messiah”ı sıradan bir geleneksel thrash albümünden ayıran asıl nokta, bu unsurların bir araya getirilmesinde kullanılan metotlar. EXUMER burada seksenlerin Teutonic Thrash mirasını canlı tutmakla yetinmiyor, o dönemin huzursuz riff anlayışını günümüzün daha sıkı ve fiziksel prodüksiyonuyla birleştiriyor.
Özellikle Ray Mensh ve Marc Bräutigam’ın gitarları albümün kompozisyonel omurgasını oluşturuyor. Riffler çoğu zaman doğrusal ilerlemek yerine kısa yön değişimleri, kesilmeler ve ritmik kırılmalarla hareket ediyor. Bu yapı, parçaların yalnızca yüksek tempoda ilerlemesini engelliyor. Gitarlar bir sonraki vuruşun nereye oturacağını sürekli olarak değiştirirken davullar bu hareketliliği sabitlemek yerine ona ek ivme kazandırıyor. Böylece “Death Mask Messiah”ın saldırganlığı, sürekli hızlanmaktan çok gerilim ile boşalma arasındaki geçişlerden doğuyor.
Bu yaklaşım daha ilk dakikalarda kendisini belli ediyor. Albüme adını veren parça, kısa ve gergin girişinin ardından klasik Alman thrash geleneğinin sert rifflerine yaslanarak doğrudan ana gövdeye geçiyor. Riff yapısında KREATOR’ın keskin saldırganlığıyla EXODUS’un daha hareketli gitar cümlelerini yan yana getiren bir anlayış duyuluyor. Ancak referans noktaları parçanın kimliğinin önüne geçmiyor. Özellikle ana riffin ritmik vurguları ve nakaratın melodik olarak kolay yakalanabilir yapısı, parçayı yalnızca hızlı değil, aynı zamanda işlevsel bir açılış parçasına dönüştürüyor.
Bu noktada EXUMER’ın şarkı yazımındaki önemli avantajlarından biri ortaya çıkıyor: agresyon ile akılda kalıcılığı birbirine karşıt olarak görmemeleri. “Blinding Skies” ve “Sin Bleeder” gibi parçalar keskin gitar çalışmasını yüksek tempoyla birleştirirken, nakaratlarda belirgin melodik kancalar kullanıyor. Thrash metalde teknik yeterlilik çoğu zaman besteciliğin önüne geçebiliyor; EXUMER ise rifflerin karmaşıklığını şarkıların hatırlanabilirliğini bozmayacak şekilde kullanıyor. Bu nedenle parçalar yalnızca icra edildiği anda etkili olmakla kalmıyor, belirli gitar cümleleri ve vokal bölümleri hafızada kalacak şekilde tasarlanıyor.
“Eradication” bu formülün başka bir yüzünü gösteriyor. Parça tempoyu yalnızca yukarı çekmek yerine groove ve ritmik ağırlık üzerinden çeşitlendiriyor. Punk ve crossover etkileri de burada daha belirgin hâle geliyor. Benzer biçimde “Allocated Savagery”, geleneksel thrash yapısının içerisine daha kirli ve punk karakterli bir hareket alanı açıyor. Bu dokunuşlar EXUMER’ın müziğini başka bir türe dönüştürmüyor; daha çok aynı riff mantığının farklı ritmik ağırlıklarla uygulanabileceğini gösteriyor.
Albümün gitar tarafındaki bir diğer güçlü unsur sololar. Mensh ve Bräutigam, soloları parçaların üzerine sonradan eklenmiş gösterişli bölümler gibi kullanmıyor. Çoğu zaman ana rifflerin agresifliğini devam ettiren, hız ve gerilim duygusunu koruyan bir işlev üstleniyorlar. Bu nedenle virtüözite hiçbir zaman besteciliğin önüne geçmiyor. “Death Mask Messiah”ın gitar anlayışı gösterişten ziyade momentum üzerine kurulu.
Yeni ritim bölümü de bu yapının önemli bir parçası. Alex Voss’un bas çalışı özellikle gitarların alt frekanslarını desteklemekle kalmayıp parçaların fiziksel ağırlığını artırıyor. Basın prodüksiyonda duyulabilir bir konumda tutulması, gitarların yoğun riff katmanlarının altında ritmik gövdenin kaybolmasını engelliyor. Jerome Reil ise davullarda belirgin bir saldırganlık sergiliyor. Özellikle hızlı bölümlerdeki vuruş yoğunluğu gitarların hareketli riffleriyle doğrudan kilitlenirken, geçişlerde kullandığı kısa ritmik müdahaleler parçaların mekanik bir hız gösterisine dönüşmesini önlüyor.
Reil’in performansının dikkat çekici tarafı yalnızca güç değil, vurgulama biçimi. Davullar gitarların her hareketini birebir kopyalamak yerine bazı bölümlerde riffleri destekliyor, bazı bölümlerde ise parçaya yeni bir itiş kazandırıyor. Bu nedenle ritim bölümü albümün arka planında duran pasif bir taşıyıcı değil. Özellikle “Fratricide” gibi daha ağır vurgulara sahip bölümlerde bas ve davullar gitarların oluşturduğu kütleyi belirgin biçimde büyütüyor.
Mem V. Stein’ın vokalleri de albümün geçmişle bugün arasındaki bağlantısını kuran unsurlardan biri. İlk dönem EXUMER kayıtlarındaki daha çılgın ve keskin vokal karakteri burada tamamen ortadan kalkmış değil, fakat bugünkü yorum daha kontrollü. Stein’ın vokalleri KREATOR’ın Mille Petrozza’sı ile VIO-LENCE’ın Sean Killian’ı arasında konumlanabilecek keskin bir thrash vokal karakterine sahip. Bağırma, hırlama ve sert vurgular parçaların ritmik yapısıyla birlikte çalışıyor. Üstelik vokal kayıtlarının prodüksiyonda açık ve anlaşılır tutulması, bu agresifliği yoğun gitar katmanları altında kaybetmiyor.
Bu noktada “Death Mask Messiah”ın prodüksiyonu özellikle önemli. Dominic Paraskevopoulos’un kayıt yaklaşımı, albümü modernleştirirken EXUMER’ın müzikal karakterini sterilize etmiyor. Arthur Rizk’in mix ve mastering çalışması ise gitar, bas ve davulun fiziksel ağırlığını korurken frekansların birbirine karışmasını engelliyor. Sonuç, çağdaş thrash metalde sık karşılaşılan aşırı parlak ve gereğinden fazla sıkıştırılmış ses anlayışına teslim olmayan, ancak seksenler estetiğini taklit edecek kadar geriye de çekilmeyen bir prodüksiyon.
Bu tercih albümün estetik konumunu doğrudan belirliyor. “Death Mask Messiah” eski bir albümün yeni teknolojiyle yeniden kaydedilmiş hâli gibi duyulmuyor. Bunun yerine klasik riff dilini bugünün prodüksiyon standartlarıyla çerçeveliyor. Dolayısıyla EXUMER’ın geleneksel yaklaşımı burada nostaljik bir dekor olarak kullanılmıyor; albümün bestecilik ve performans anlayışının temelini oluşturuyor.
Bu açıdan bakıldığında albümün yenilik iddiası da farklı okunmalı. “Death Mask Messiah” thrash metalin sözlüğüne yeni bir kelime eklemeye çalışmıyor. Deneysel enstrümanlar, türler arası radikal geçişler veya alışılmadık prodüksiyon tercihleriyle kimlik değiştirmiyor. Bunun yerine EXUMER, kendi türünün temel araçlarını daha sıkı bir kompozisyon anlayışıyla yeniden düzenliyor. Günümüz ekstrem metalinde özgünlük çoğu zaman türün sınırlarını aşmak üzerinden tanımlansa da burada farklı bir yaklaşım var: aynı sınırlar içerisinde daha iyi riffler yazmak, daha etkili geçişler kurmak ve agresyonu melodik hatırlanabilirlikle dengelemek.
Albümün ikinci yarısında “Serpent” ve özellikle “Fratricide” bu yaklaşımın farklı yoğunluklarını sunarken, “Scorcher” formülün en sıkı örneklerinden biri olarak öne çıkıyor. Kompakt yapısı, keskin riffleri ve yüksek temposu gereksiz dolambaçlara sapmadan albümün temel karakterini yoğunlaştırıyor. Burada EXUMER’ın deneyimli bir grubun avantajını kullandığı görülüyor: parça ne kadar malzeme içerebileceğinden çok, hangi malzemenin gerçekten gerekli olduğunu biliyor.
Albümün tematik çerçevesi de bu müzikal doğrudanlıkla örtüşüyor. “Death Mask Messiah” başlığı üzerinden David Koresh ve Waco olayına uzanan sahte kurtarıcı fikri, albüm boyunca manipülasyon, politik kutuplaşma, dezenformasyon ve toplumsal bölünme gibi başlıklara genişliyor. Bu temalar müziğin üzerine sonradan yerleştirilmiş dekoratif bir konsept gibi durmuyor; özellikle saldırgan vokal sunumu ve parçaların çatışmacı ritmik yapısıyla aynı estetik dili paylaşıyor. “Fratricide”daki kardeşlerin birbirine düşman hâle gelmesi fikri de albümün sürekli ileri iten ama aynı zamanda ritmik olarak kırılan yapısıyla uyumlu bir karşıtlık yaratıyor: hareket var, fakat bu hareket çözülmeye değil çatışmaya doğru ilerliyor.
Kapanışta gelen “Unchained Angel” ise EXUMER’ın geçmişle kurduğu ilişkinin daha somut hâli. NASTY SAVAGE’ın parçasının seçilmesi yalnızca bir seksenler cover’ı değil; iki grubun 1988’deki ortak Avrupa turnesine doğrudan bağlanan bir referans. Daha önemlisi, EXUMER parçayı kendi sound’una adapte ederken orijinal karakterini tamamen düzleştirmiyor. Nasty Ronnie’nin konuk vokali de bu nedenle yalnızca nostaljik bir konuk görünümü değil, cover’ın tarihsel bağlamını müziğin kendisine taşıyan bir unsur hâline geliyor. Burada nostalji, albümün geri kalanından kopuk bir bonus olarak değil, EXUMER’ın thrash tarihindeki kendi konumunu hatırlatan bilinçli bir kapanış tercihi olarak çalışıyor.
“Death Mask Messiah”ın asıl meselesi bu nedenle yeni bir EXUMER yaratmak değil. Grup, seksenlerden taşıdığı riff mantığını güncel prodüksiyon, daha kontrollü düzenlemeler ve yeni ritim bölümünün fiziksel gücüyle yeniden kuruyor. Albümün dinleyiciden beklediği yaklaşım da buna paralel: türün temel kurallarını sorgulayan deneysel bir kayıt arayanlar burada farklı bir yön bulamayacak; fakat riff mimarisinin, ritmik kırılmaların ve nakarat yazımının thrash metal içerisindeki işlevine dikkat edenler için malzeme fazlasıyla yeterli.
“Death Mask Messiah”ın özellikle Bosphorus Open Air öncesi Türk fanların gruba olan iştahını artırdığı ortada. EXUMER’ın günümüzdeki konumu da tam burada belirginleşiyor. “Death Mask Messiah”, grubu geçmişteki klasik kayıtlarının gölgesinde tutmak yerine, geleneksel Alman thrash metalinin hâlâ üretken bir bestecilik alanı olabileceğini gösteren güncel bir kayıt olarak konumlandırıyor. Radikal bir yön değişikliğine ihtiyaç duymadan, kendi estetik sınırları içerisinde daha sıkı ve daha fiziksel bir albüm kuruyor. Bu tutum, yenilik aramaktan çok kimliğin sınırlarını ne kadar verimli kullanabileceğine odaklanan bir yaklaşımı ortaya koyuyor. “Death Mask Messiah”ın en belirgin eleştirel karşılığı da burada yatıyor.
https://www.facebook.com/exumerofficial
https://www.instagram.com/exumerofficial
https://www.facebook.com/metalbladerecords