ALBUM REVIEW
GRAVITON – Graviton
Teknik Thrash ve Death Metal kesişimi.

New England thrash metal sahnesinde 2015'ten bu yana faaliyet gösteren GRAVITON, ikinci uzunçalarıyla kariyerindeki sekiz yıllık boşluğu kapatırken grubun bugüne dek geliştirdiği müzikal yaklaşımı da yeniden gündeme taşıyor. 2018 tarihli "Per Erebus ad Astra" sonrasında yayımlanan 2023 EP'si "The Seventh Plague", bu iki albüm arasındaki tek stüdyo çalışması olarak kalmıştı. Grupla aynı adı taşıyan yeni albüm, klasik Amerikan thrash metalinin sertliğini teknik death metalin daha karmaşık bestecilik anlayışıyla birleştiren bir çizgide ilerliyor. TESTAMENT ve EXODUS'un geleneksel thrash mirası, DEATH'in teknik üslubu ve STRAPPING YOUNG LAD'in kontrolsüzlüğe yaklaşan müzikal yoğunluğu, bu bileşimin farklı yönlerini anlamak için yerinde referanslar. Bununla birlikte GRAVITON'ın müziği yalnızca bu etkilerin bir araya getirilmesinden ibaret değil; özellikle ritmik değişkenlik ve gitarların melodik açılımları, albümün kendine ait karakterini belirliyor.
'Empire of Pain' ile başlayan sekiz parçalık albüm, ilk dakikalardan itibaren dinamik bir ritim anlayışı ortaya koyuyor. Çift gitarın keskin riffleri, yoğun davul kullanımı ve Taylor Scott'ın sert vokal performansı, parçanın thrash metal omurgasını death metalin daha ekstrem vokal ve ritim anlayışıyla buluşturuyor. Açılışın ardından gelen 'The Oppressor', bas gitarın daha belirgin ve hareketli çizgisiyle dikkat çekiyor. Özellikle basın cazı çağrıştıran pasajları, gitarların yüksek tempolu yürüyüşüne farklı bir hareket alanı kazandırırken solo bölümleri de parçanın teknik tarafını besliyor. Cam Tidman ve Justin Licht'in gitarları yalnızca hızlı riffler üretmekle yetinmiyor; lead partisyonlar ve sololar aracılığıyla şarkıların melodik yönünü de şekillendiriyor. Bu yaklaşım, grubun teknik becerisini gösterme arzusuyla bestelerin akılda kalıcılığı arasında kurmaya çalıştığı dengeyi ortaya koyuyor.

'Pillars of Life', bu dengenin en başarılı örneklerinden biri. Parçanın gitar örgüsü ve ritmik hareketliliği, teknik thrash ile death metal arasındaki geçişleri doğal biçimde sağlarken Scott'ın vokalleri daha derin ve vahşi bir karakter kazanıyor. Özellikle CANNIBAL CORPSE'u hatırlatan vokal sertliği, parçanın ekstrem tarafını belirginleştiriyor. Apollo Medaglia'nın davul performansı da burada ayrı bir önem taşıyor. Ritim kalıplarını düzenli aralıklarla değiştiren, blast beat'lerle daha ağır vuruşları birbirine bağlayan davullar, gitarların sürekli hareket hâlindeki yapısına güçlü bir karşılık veriyor. Medaglia'nın synth katkıları ise doğrudan ön plana çıkmadan müziğin arka planına farklı bir boyut ekliyor. Bu dokunuşlar, özellikle 'Pillars of Life' ve 'NGC 1277 Pt. II – GRAVITON' gibi parçalarda grubun alışılmış thrash/death bileşiminin dışına küçük geçişler yapmasını sağlıyor.
Teknik yeterlilik bakımından albümün önemli bir sorunu bulunmuyor. Riffler hızlı, gitar soloları bol ve davullar sürekli değişen ritimlerle müziğin hareketini canlı tutuyor. Bununla birlikte bu yoğunluk, şarkıların birbirinden ayrılmasını zaman zaman zorlaştırıyor. İlk yarıdaki yüksek tempo ve benzer sertlikte ilerleyen gitar yapıları, bazı parçaların kendilerine özgü karakterlerini yeterince geliştirememesine neden oluyor. GRAVITON'ın teknik kapasitesi açıkça hissedilse de bu kapasitenin her zaman güçlü bir beste bütünlüğüne dönüştüğünü söylemek güç. Buradaki mesele müzisyenlerin ne kadar hızlı veya karmaşık çalabildiğinden ziyade, ortaya çıkan fikirlerin ne ölçüde kalıcı olduğu. Albümün bazı bölümleri etkileyici bir performans sergiliyor, fakat bu bölümler her zaman parçanın tamamını aynı ölçüde yukarı taşıyamıyor.
'NGC 1277 Pt. II – GRAVITON', bu açıdan ilginç bir noktada duruyor. Teknik thrash ve death metalin iç içe geçtiği yapısı, albümün en hareketli bölümlerinden birini oluştururken ritim bölümünün sergilediği performans parçaya ayrı bir dinamizm kazandırıyor. Bununla birlikte albümün daha farklı bir melodik kimliğe ulaşabildiği örnek, üçüncü bölüm başlığını taşıyan 'NGC 1277 Pt. III – GRAVITON' değil, kaynaklarda belirtilen parça sıralaması dikkate alındığında burada söz konusu olan ikinci bölüm. Özellikle 'NGC 1277 Pt. II – GRAVITON', grubun teknik yoğunluğu daha belirgin bir şarkı karakterine dönüştürme potansiyelini gösteriyor. Yine de bu potansiyelin albümün tamamına yayılmaması, genel dinleme deneyimindeki temel eksikliklerden biri.
Albümün orta noktasındaki 'Vengeance', ilk bölümün yüksek temposundan sonra kısa bir ara işlevi görüyor. Bu geçişin ardından gelen 'Crimson Sand', sert gitar yürüyüşleri ve enerjik yapısıyla yeniden hareket kazandırıyor. Parçanın riffleri, GRAVITON'ın thrash metal köklerine daha doğrudan bağlanırken gitarların teknik dokunuşları death metal tarafını da koruyor. 'Celestial Mass' ise albümün en farklı dinamiklerinden birine sahip. Açılışındaki karanlık ve ağır hava, grubun alışılmış yüksek tempolu yaklaşımını bir süreliğine geri plana itiyor. Altı dakikayı aşan süresi boyunca farklı bölümlere yönelen beste, orta tempolu geçişleri ve atmosferik dokunuşlarıyla albümün en geniş kompozisyon alanını sunuyor. Özellikle synth kullanımı ve gitarların daha kontrollü ilerlediği bölümler, grubun yalnızca hız üzerinden hareket etmediğinde de etkili olabildiğini gösteriyor. Bu nedenle 'Celestial Mass', albümün en değerli parçalarından biri.
Kapanıştaki 'Dissent Into Madness' ise yeniden daha tanıdık GRAVITON karakterine dönüyor. Koordineli gitar ve davul performansı, sert riffler ve yoğun vokallerle albümü beklenen agresif çizgide tamamlıyor. Ray Marte, Apollo Medaglia ve Justin Licht tarafından gerçekleştirilen prodüksiyon ve mühendislik çalışması, enstrümanların teknik performansını anlaşılır biçimde sunuyor. Ray Marte'nin mastering katkısıyla birlikte albüm, yoğunluğunu kaybetmeden enstrümanların birbirinden ayrılabildiği bir ses karakterine sahip. Özellikle bas gitarın bazı bölümlerde kendisini duyurabilmesi ve davulların ritmik değişimlerinin belirginliği, bu yaklaşımın olumlu sonuçları arasında.
GRAVITON, bu kayıt ile Amerikan thrash metalinin köklü bestecilik anlayışını teknik death metalin daha karmaşık yapısıyla birleştiren, performans açısından tatmin edici bir çalışma ortaya koyuyor. Albümün sorunu müzikal yetersizlik değil; sahip olduğu fikirlerin zaman zaman benzer hız ve yoğunluk içerisinde birbirine yaklaşması. 'Pillars of Life', 'Crimson Sand' ve özellikle 'Celestial Mass', grubun teknik kapasitesini farklı kompozisyon anlayışlarıyla birleştirdiğinde çok daha etkili sonuçlara ulaşabildiğini gösteriyor. Dolayısıyla burada daha fazla hız veya daha karmaşık rifflerden çok, mevcut müzikal zenginliğin şarkılar arasında daha belirgin bir karakter farklılığı yaratacak şekilde kullanılması gerekiyor. TESTAMENT, EXODUS ve DEATH çizgisindeki teknik ve sert thrash/death metal arayışını sevenler için tatmin edici bir seçenek olan "Graviton", grubun sahne deneyimiyle geliştirdiği müzikal becerisini görünür kılıyor; fakat bu beceriyi gerçekten ayırt edici bir albüm kimliğine dönüştürme konusunda henüz aşması gereken bir mesafe bulunuyor.

https://www.skepsisrecordings.com/
https://www.facebook.com/gravitonmetal

