ALBUM REVIEW
HAGEL – The Veil Of Shadows
Melankolik melodilerle şekillenen karanlık Black Doom.

HAGEL’in Meksika yeraltı metal sahnesindeki geçmişi 1995’e kadar uzansa da grubun diskografisi, 2000 yılında dağıldıktan sonra verilen uzun aranın ardından şekillenmeye başladı. 2014’te Carlos Velázquez tarafından yeniden hayata döndürülen topluluk, 2021 tarihli ilk albümü “Veneration Of The Black Light” ile geçmişteki bestelerini gün yüzüne çıkarmıştı. 6 Kasım’da PERSONAL RECORDS etiketiyle yayımlanan “The Veil Of Shadows” ise beş parçalık ve 21 dakikalık bir çalışma olarak grubun black-doom anlayışını yeni bir kadroyla sürdürdüğü ikinci yayını.
Bu kadrodaki en önemli değişiklik, 2024’te gruba katılan vokalist Iveth Herrera. İlk albümde vokalleri üstlenen Iván Saldaña artık yalnızca gitar görevini yürütürken Herrera'nın sert ve pürüzlü vokal karakteri müziğin karanlık tarafını belirginleştiriyor. Özellikle vokalin melodik gitar çizgileriyle kurduğu ilişki, HAGEL’in müziğini sıradan bir doom metal ağırlığından çıkarıp black metalin daha soğuk ve tekinsiz atmosferine yaklaştırıyor. Bu noktada DARKENED NOCTURN SLAUGHTERCULT'u hatırlatan bir vokal yaklaşımından söz etmek mümkün. Bununla birlikte Herrera'nın performansı, grubun melodik yönünü tamamen gölgede bırakmıyor.

Gitarların taşıdığı melodik yapı, albümün karakterini anlamak açısından daha da önemli. Uzun süreli tekrarlar üzerine kurulan riffler, belirgin bir hız veya teknik gösteriş yerine ağır ilerleyen bir gerilim yaratıyor. Melodilerdeki hafif disonanslar, alışıldık karanlık doom atmosferine huzursuz edici bir boyut kazandırırken gitarların ağıt niteliğindeki yürüyüşleri parçaların duygusal ağırlığını artırıyor. Bu yaklaşım, özellikle OPHTHALAMIA ve FORGOTTEN WOODS'un erken dönem çalışmalarındaki melodik karanlığı çağrıştırıyor. Erken dönem KATATONIA ile kurulan akrabalık da hissediliyor; HAGEL'in müziğinde ise black metal etkisi çok daha baskın.
“The Veil Of Shadows”un temposu çoğunlukla düşük seviyede tutuluyor. Hızlanmalar, parçaların genel karakterini değiştirmekten ziyade biriken gerilimi belirli noktalarda yükseltmek için kullanılıyor. 'Effluvium'un ikinci bölümünün başlarında ortaya çıkan tempo artışı bunun iyi bir örneği. Bu kısa hareketlilik, ağır ilerleyen yapıya ihtiyaç duyduğu dinamizmi kazandırırken albümün tekdüze bir atmosfer çalışmasına dönüşmesini de engelliyor. HAGEL burada hızın kendisini bir amaç olarak görmüyor; ritmik değişimleri parçaların dramatik akışına hizmet edecek ölçüde kullanıyor.
Grubun black-doom eksenindeki tercihi, iki türün yalnızca yavaşlık ve sertlik üzerinden bir araya getirilmesinden ibaret değil. Doom metalin ağır melodik yürüyüşleri ile black metalin vokal ve atmosfer anlayışı arasında kurulan denge, albümün temel estetik çerçevesini oluşturuyor. PERSONAL RECORDS'un tanıtımında erken dönem MOONSPELL, ROTTING CHRIST, MORTUARY DRAPE, EMPYRIUM, SAMAEL ve TIAMAT gibi isimlerin etkilerinden söz edilse de müziğin içinde özellikle OPHTHALAMIA, FORGOTTEN WOODS ve erken dönem KATATONIA çizgisine yakınlık daha belirgin bir karşılık buluyor. Bu referanslar HAGEL'in müzikal köklerini anlamlandırıyor; yine de grubun kendine ait bir karakter oluşturabilmesi, bu mirası ne ölçüde kişiselleştirebildiğiyle ilgili.
Beş parçaya yayılan kısa süre, “The Veil Of Shadows”un anlatımını gereksiz yere genişletmeden tamamlamasına yardımcı oluyor. Albümün karanlığı sürekli daha yoğun hâle getirmeye çalışmaması da önemli. Ağır riffler, kasvetli melodiler ve Herrera'nın çiğ vokali kendi aralarında tutarlı bir atmosfer kurarken zaman zaman ortaya çıkan tempo değişimleri bu atmosferin dinamik kalmasını sağlıyor. Burada depresif bir çöküşten ziyade, melankoliyle beslenen ve dinleyicisini kendi içine çeken bir blackened doom anlayışı söz konusu.
HAGEL, “The Veil Of Shadows” ile türün yerleşik elementlerini radikal biçimde dönüştürerek bize yeni bir şeyler sunmuyor. Bunun yerine 90'ların melodik black metal mirasını doom metalin ağır anlatımıyla birleştirerek kendi müzikal geçmişiyle uyumlu bir çizgi izliyor. Bu yaklaşımın en güçlü tarafı, karanlık atmosferi yalnızca vokal ve sertlik üzerinden değil, gitar melodilerinin taşıdığı duygusal gerilim üzerinden de kurabilmesi. Yenilik arayışından çok 90'ların melodik black/doom estetiğine önem veren, kısa süresine rağmen kendine ait bir atmosfer oluşturmayı başaran bir çalışma.

facebook.com/profile.php?id=100063703533638
personal-records.com
personal-records.bandcamp.com
facebook.com/personalrecords666

