ALBUM REVIEW
Ministry – Hate To Go – Take Out Or Delivery
Endüstriyel öfke, politik eleştiri ve nostalji.
Selam millet, nasıl gidiyor? Dedim ya, ben biraz vitesi boşa aldım ve işleri yokuş aşağı saldım. Bazı şeylere de veda etme zamanı geldiği kanısına vardım diyebilirim. Sanırım yaş ilerledikçe, dedikleri gibi, daha çok “keçi”ye bağlayabiliyor insan. Daha huysuz, daha öfkeli, tahammül sınırlarının sonuna gelmiş bir hayat sürer hâle geliyor insan. Öyle görünüyor ki Jourgensen ile bazı konularda aynı fikirdeyiz. Bu dünyanın gerçekten daha yaşanmaz hâle geldiği ya da bizim onu bu hâle getirdiğimiz konusunda mutabık olduğumuzu düşünüyorum. Ministry cephesinde de artık yolun sonuna gelindiğini söylemek mümkün. Al Jourgensen daha önce The Last Sucker (2007) ve From Beer To Eternity (2013) albümleriyle veda sinyalleri vermiş, ancak her defasında geri dönmenin bir yolunu bulmuştu. Bu kez ise söylemi oldukça net: “Artık siktir olup bitiriyorum!” (I'm fucking done!). 68 yaşındaki Jourgensen, müzik kariyerini noktalama fikriyle fazlasıyla barışık görünüyor. Hatta bundan sonraki hayatında keçi otlatmak, kitap okumak veya Walmart'ta alışveriş arabası toplamak gibi müzikle uzaktan yakından ilgisi olmayan uğraşlara yönelmeyi planlıyor. Ministry'nin 2027 yılında gerçekleştireceği ve kariyerinin en büyük turnesi olarak duyurulan dünya turu da bu uzun serüvenin son perdesi olacak gibi görünüyor. Anlaşılan Jourgensen, distopik dünyayı yeterince uzun süre anlattıktan sonra biraz da keçilerle vakit geçirmek istiyor.
Hate To Go – Take Out Or Delivery, Ministry'nin 45 yıllık çalkantılı kariyerine nokta koymaya hazırlandığı bir dönemde karşımıza çıkıyor. Albümün müzikal karakterine baktığımızda, The Mind Is a Terrible Thing to Taste ve Psalm 69 gibi grubun altın dönemini temsil eden çalışmaların ruhunu yakalama çabasını hissediyoruz. Thrash metal riff'leri, endüstriyel ritimler, dans pistini hareketlendirebilecek groove anlayışı, çeşitli konuşma örnekleri ve Jourgensen'in hâlâ saldırganlığından bir şey kaybetmemiş vokalleri aynı potada buluşuyor. Ministry'nin yıllardır geliştirdiği mekanik ve sert müzikal yapı, bu kez daha güncel meselelerle besleniyor. Öfkesini kaybetmeden akılda kalıcı olmayı başaran albüm, grubun geçmişine göz kırparken yalnızca nostalji üzerinden ilerlemiyor.
Jourgensen'in öfkesinin kaynağı ise pek değişmiş değil. Yaklaşık kırk yıldır dile getirdiği savaşlar, politik yolsuzluklar, iklim krizi ve toplumsal yozlaşma gibi meselelerin hâlâ gündemde olması, sanatçının dünyaya dair karamsar bakışını beslemeye devam ediyor. Oligarklar, kariyerist siyasetçiler, distopik yapay zekâ ve sosyal medyanın insan üzerindeki olumsuz etkileri albümün temel eleştiri noktalarını oluşturuyor. Ministry hiçbir zaman söylemek istediklerini süsleyerek anlatan bir grup olmadı. Jourgensen de son kez mikrofonun başına geçerken yumruklarını saklamıyor. Hatta albümdeki bazı ses sample'larını oluşturmak için yapay zekâdan yararlandığını, bu deneyimin hem korkutucu hem de mizahi olduğunu belirtiyor. Sonunda yapay zekâyla da yollarını ayırmış. Görünen o ki Jourgensen'in kavga etmediği pek bir şey kalmamış.
Albümün açılışını yapan Crickets, Barack Obama'ya ait konuşma örnekleri ve ülkeyi oligarkların elinden geri alma çağrısıyla politik atmosferi hemen kuruyor. Ardından gelen Voices Of Hate, Psalm 69 dönemini hatırlatan uzlaşmaz ve cezalandırıcı ritmiyle Ministry'nin saldırgan tarafını öne çıkarıyor. Clown Car ise Monte Pittman'ın yırtıcı gitar işçiliği ve Killing Joke ile Slayer etkilerini buluşturan ritmik yapısıyla dikkat çekiyor. Albümün single çalışmalarından We Hate, Almanca "Er ist ein Schwein" dizesi ve video klibiyle grubun provokatif tavrını sürdürüyor.
Altı dakikayı aşan Grifter, daha yavaş, psikedelik ve atmosferik yapısıyla albümün temposunu farklı bir noktaya taşıyor. Ministry'nin sürekli yüksek devirde çalışan mekanik düzeni burada biraz nefes alıyor. Singularity, yapay zekâ ve teknolojinin insan yaşamı üzerindeki giderek mekanikleşen etkilerini ele alırken albümün distopik tarafını güçlendiriyor. Burned Out ise grubun 80'lerin başındaki synth-pop ve new wave kökenlerine uzanan dokunuşlarıyla dikkat çekiyor. Bu tercih, Ministry'nin müzikal geçmişinin yalnızca endüstriyel metalden ibaret olmadığını hatırlatan hoş bir ayrıntı.
Albümün kapanış parçası We're Still Here ise ayrı bir anlam taşıyor. Ministry'nin klasik dönemindeki en önemli ortaklarından Paul Barker'ın bas gitar ve programlamayla yeniden Jourgensen'in yanında yer alması, parçayı sıradan bir kapanış şarkısının ötesine taşıyor. Yıllar boyunca birlikte şekillendirdikleri Ministry sound'unun ardından gelen bu buluşma, grubun geçmişine yönelik duygusal bir selam niteliğinde. Bir dönemin önemli yaratıcı ortaklığının son kez aynı çatı altında buluşması, albümün veda atmosferini daha da belirginleştiriyor.
Al Jourgensen'in bu kez gerçekten sözünü tutup tutmayacağını zaman gösterecek. Ministry daha önce de kapıyı çarpıp gitmiş, ardından yeniden sahneye çıkmıştı. Ancak Hate To Go – Take Out Or Delivery, grubun 45 yıllık müzikal serüvenini tamamlamak için oldukça iddialı bir kapanış hazırlığı sunuyor. Geçmişin başarılarına sığınmak yerine endüstriyel metalin öfkesini günümüzün çürümüş düzenine yönelten Ministry, son sözünü söylemeye hazırlanıyor. Jourgensen'in keçileriyle baş başa kalacağı günler yaklaşıyor olabilir. Fakat o gün gelene kadar ses sistemlerinin sesini biraz daha açmakta fayda var. Çünkü Ministry'nin vedası sessiz gerçekleşecek gibi görünmüyor.
https://al-jourgensen.squarespace.com/#al-jourgensen