ALBUM REVIEW
OUR CEASING VOICE - The Origin of Everything
Post-rock, ağırlık ve kırılganlığı buluşturuyor.
OUR CEASING VOICE'ın hikâyesinde 2017 önemli bir kırılma noktasıydı. Innsbruck çıkışlı grup, Dominik Dörfler'ın vokallere katılmasıyla daha önce büyük ölçüde enstrümantal karakter taşıyan post-rock yaklaşımını yeniden biçimlendirmiş, "Free Like Tonight" ile sinematik rock, dark ambient ve indie etkilerini vokal merkezli bir yapıya taşımıştı. Aradan geçen yaklaşık on yılın ardından gelen "The Origin of Everything", bu dönüşümün geçici bir sapma olmadığını, grubun farklı tür alanları arasındaki konumunu kalıcı biçimde yeniden tanımladığını gösteriyor.
Albümün açılışındaki 'June' bu belirsizliği özellikle iyi kullanıyor. Shoegaze'e yaklaşan yoğun gitarlar ve geniş ses alanı ilk anda post-metal yönünde daha ağır bir albüm beklentisi yaratırken, parçanın piyano ile yön değiştiren bölümleri bu ilk izlenimi sürekli bozuyor. Geçişlerin pürüzsüz olmak yerine zaman zaman keskinleşmesi, albümün dramatik karakterini daha ilk dakikalarda belirliyor. Ardından gelen 'Simplify' ve 'Gasoline' ise ağırlık merkezini alternatif rock'a doğru çekiyor. Buradaki gitar yaklaşımı extreme metalin saldırganlığından ziyade dokusal ve duygusal çalışıyor; parçaların etkisi rifflerin karmaşıklığından çok vokal melodileri, tekrarlar ve giderek yükselen yoğunluk üzerinden kuruluyor.
Bu yapının merkezinde Dörfler'ın sesi var. Alçak perdeli, çatallı ve yer yer neredeyse konuşma sınırında kalan vokaller, klasik post-rock'ın enstrümantal genişliğini insan ölçeğine indiriyor. 'The Man You Wanted Me To Be' bunun belirgin örneklerinden biri: vokal performansı parçanın yükselen yapısıyla birlikte yoğunlaşıyor ve müzikteki kademeli büyümeyi yalnızca ses seviyesindeki artışla değil, yorumun ağırlığıyla da taşıyor. Benzer biçimde 'Wherever You Are' neredeyse fısıltıya yaklaşan vokali, piyano ve seyrek düzenlemesiyle çok daha kırılgan bir alan kuruyor. Şarkının duygusal etkisi burada büyük bir düzenlemeden değil, eksiltmeden geliyor.
OUR CEASING VOICE'ın önceki post-rock mirası ise albümün tamamen terk ettiği bir unsur değil. 'Where I Belong' ve iki bölümlü 'The Great Beyond', vokal merkezli şarkıların arasına daha atmosferik ve enstrümantal alanlar yerleştiriyor. Özellikle 'The Great Beyond'ın iki kısmı arasındaki karşıtlık, albümün sessizlik ile yoğunluk arasındaki hareketini somutlaştırıyor: ilk bölümdeki daha sakin, melankolik yaklaşım ikinci kısımda yükselen gitarlarla ağırlaşıyor. Bu nedenle iki parça yalnızca arka arkaya gelen bölümler gibi değil, aynı duygunun farklı fiziksel biçimleri gibi vücut buluyor.
Albümün bestecilik açısından dikkat çekici tarafı, crescendo kullanımının neredeyse temel bir anlatım aracına dönüşmesi. Birçok parça küçük bir motif veya sade bir düzenleme ile başlayıp gitarların, davulların ve vokalin kademeli biçimde genişlemesiyle daha büyük bir noktaya ulaşıyor. Fakat bu yükselişler yalnızca “daha fazla ses” üretmek için kullanılmıyor. 'Diamond Eyes'ta çello ile başlayan soğuk ve mesafeli atmosferin ağır gitarlarla kesişmesi, ardından gitarların kısa süreliğine geri çekilmesi, parçanın yoğunluğunu kontrast üzerinden kuruyor. Bu yaklaşım albümün genelinde önemli; çünkü OUR CEASING VOICE sessiz bölümleri yalnızca yüksek sesli kısımlara hazırlık olarak kullanmıyor, kendi başlarına dramatik işlev kazandırıyor.
Bununla birlikte, albümün melodramatik tarafı her zaman aynı ölçüde kontrollü değil. 'Wherever You Are', 'Diamond Eyes' ve 'The Man You Wanted Me To Be' gibi parçalar duygusal yoğunluğu belirgin biçimde yükseltirken, düzenlemelerdeki romantik ve zaman zaman gösterişli tercihlerin sınırına kadar gidiyor. Piyano, yaylılar, geniş gitarlar ve Dörfler'ın kırılgan vokali bir araya geldiğinde ortaya çıkan estetik, ölçülü bir karanlıktan ziyade açık bir melodram duygusuna yaslanıyor. Bu, albümün zayıflığı olmaktan çok bilinçli bir risk; fakat dinleyicinin bu ölçüde açık duygusallığa ne kadar alan açabildiğine bağlı olarak bazı bölümlerin etkisi değişebilir.
Tür açısından da "The Origin of Everything"i tek bir başlık altında tutmak kolay değil. Post-rock'ın genişleyen kompozisyon anlayışı hâlâ temel zemini oluştururken post-metal, alternative rock, grunge, dark wave ve goth rock etkileri farklı parçaların ağırlık merkezini değiştiriyor. Özellikle 'Simplify' gibi parçalar 1990'lar alternatif rock'ına yaklaşırken, 'Chival' daha ağır ve köşeli bir karakter ortaya koyuyor. Son parça 'The Exit Wound Blues' ise gitar, yaylılar ve geri planda tutulan vokalle neredeyse şarkı yazarı geleneğine yaklaşan sade bir kapanış kuruyor. Burada Leonard Cohen ve Nick Cave çağrışımları yalnızca vokal karakterinden değil, müziğin az sayıda unsurla duygusal alan yaratma biçiminden kaynaklanıyor.
Dolayısıyla albümün post-metal tarafı, türün sertliğini merkeze almak yerine onun ağırlık duygusunu kullanıyor. Gitarların kalınlaştığı ve davulların yoğunlaştığı anlar var, fakat amaç sürekli baskı yaratmak değil; daha sakin bölümlerin taşıdığı duygusal gerilimi başka bir ölçeğe taşımak. Bu nedenle "The Origin of Everything"i geleneksel anlamda ağır bir albüm olarak tanımlamak eksik kalır. Ağırlık burada çoğu zaman distortion miktarından veya ritmik sertlikten değil, tekrarların, uzun yükselişlerin ve vokalin taşıdığı ruh hâlinden geliyor.
Albümün prodüksiyonu da bu yaklaşımı destekliyor. Gitarların genişliği ve yoğun crescendolar büyük bir alan hissi yaratırken piyano, yaylılar ve daha seyrek pasajlar bu yoğunluğun içinde nefes alacak boşluklar bırakıyor. Bu karşıtlık, kırk beş dakikaya yaklaşan albümün tek bir sürekli yoğunluk seviyesinde ilerlemesini engelliyor. Yine de OUR CEASING VOICE'ın asıl ayırt edici tarafı prodüksiyonun kendisinden çok, farklı estetikleri aynı dramatik eksende birleştirebilmesi.
"The Origin of Everything" bu nedenle tür sınırlarını zorladığı için değil, bu sınırların arasında kendisine tutarlı bir alan açtığı için değer kazanıyor. Post-rock'ın genişliğini, post-metal'in ağırlığını ve alternatif rock'ın catchy odaklı yapısını Dörfler'ın karakteristik vokali etrafında birleştirirken grubun geçmişindeki enstrümantal yaklaşımı da tamamen geride bırakmıyor. Zaman zaman melodramın eşiğine fazla yaklaşsa da albümün kırılganlık, ağırlık ve sessizlik arasındaki dengesi belirgin bir kimlik yaratıyor. OUR CEASING VOICE burada yeni bir tür icat etmiyor, böyle bir çabaya ihtiyacı da yok; daha önemlisi, farklı türlerden aldığı unsurların aynı duygusal dil içinde gerçekten birlikte çalışabileceği bir form buluyor.
