SENTRIES – Disciples of Void & Fire

SENTRIES'in ilk albümü "Disciples of Void & Fire", Belçika, Hollanda ve Norveç underground metal sahnelerinden gelen dört müzisyeni aynı çatı altında buluşturuyor. OERHEKS, SILVER KNIFE, WOUDGILDE, TAUBRĄ ve DEADSPEAK gibi projelerle bağlantılı isimlerin oluşturduğu kadro, black metalin farklı yaklaşımlarına aşina bir müzikal geçmişe sahip. Bu birikimin yeni bir gruba nasıl yansıyacağı merak uyandırırken, albümün sunduğu müzikal dünya ilk andan itibaren karanlık ve sert bir karakter taşıyor.

Altı parçadan oluşan çalışma, tremolo gitarların kesintisiz biçimde ilerlediği, blast beat ve double bass bölümlerinin yoğunluk kazandırdığı bir black metal anlayışına dayanıyor. Gitarların melodik çizgileri zaman zaman disonans sınırına yaklaşırken, bu armonik huzursuzluk müziğin atmosferini belirleyen önemli unsurlardan birine dönüşüyor. RH'nin boğuk ve hırıltılı vokalleri de enstrümantasyonun üzerine yerleşmekten ziyade onunla birlikte hareket ediyor. Yer yer ritüel karakter kazanan vokal kullanımı, özellikle daha atmosferik bölümlerde albümün karanlık estetiğini destekliyor. Burada dikkat çeken nokta, grubun yalnızca saldırganlık üzerinden ilerlememesi; melodik ve atmosferik unsurlara da belirli bir alan tanıması.

Bununla birlikte, bestecilik tarafında aynı çeşitliliği görmek her zaman mümkün değil. Parçaların önemli bir bölümünde orta tempolu ilerleyişin uzun süre korunması, başlangıçta etkili olan gitar duvarlarının zamanla benzer bir işlev üstlenmesine neden oluyor. Tremolo pasajları, blast beat geçişleri ve davul dolguları teknik açıdan yeterli olsa da bunların şarkıların gelişimine ne ölçüde katkı sağladığı tartışmalı. Özellikle altı dakikayı aşan bestelerde, tekrarların yeni bir gerilim oluşturacak biçimde dönüştürülmesi veya farklı ritmik fikirlerle kırılması bekleniyor. SENTRIES'in zaman zaman bu fırsatları değerlendirememesi, albümün kırk dakikayı aşan süresini olduğundan daha uzun hissettirebiliyor.

Yine de bu tekdüzelik bütün parçalara aynı ölçüde yansımıyor. 'Laceration of Ages', orta bölümünden itibaren değişime uğrayan riff yapısıyla albümün en dikkat çekici anlarından birini sunuyor. Gitarların melodik hareketliliği, parçanın genel temposu fazla değişmeden de kompozisyonun farklı bir yön kazanabileceğini gösteriyor. Davuldaki zil kullanımı da bu bölümün etkisini artırıyor. 'Dying Stars and Skies Ablaze'in ikinci yarısında ortaya çıkan modal gitar hareketleri ve bunlara eşlik eden bas yürüyüşleri ise albümün daha az başvurduğu bir bestecilik yaklaşımını temsil ediyor. Arka plandaki ürpertici vokal dokunuşlarıyla birleşen bu bölüm, SENTRIES'in atmosfer yaratmak için sürekli yüksek yoğunluğa ihtiyaç duymadığını ortaya koyuyor.

'Towards the Monolith of Grief' de melodik yapısındaki beklenmedik hareketlerle öne çıkıyor. Gitarların birbirini takip eden ve farklı yönlere açılan melodik çizgileri, parçanın ilk izlenimde oluşturduğu tanıdıklık hissini kırıyor. Ayrıca albümün genelindeki orta tempo ağırlığından daha belirgin biçimde uzaklaşması, bu parçayı yapısal açıdan da farklı bir noktaya taşıyor. 'Into the Dawn Beyond Mortality' ise disonansın ve yoğunluk değişimlerinin daha dramatik biçimde kullanıldığı, yaklaşık sekiz dakikalık bir kompozisyon. Burada gitarların yarattığı huzursuz armonik yapı ile şarkının değişen dinamikleri başarılı bir birliktelik kuruyor. Parçanın taşıdığı baskıcı karakter, albümün atmosferik yönünün daha etkili kullanılabileceğine dair önemli bir örnek.

Prodüksiyon konusunda ise farklı değerlendirmeleri dikkate almak gerekiyor. Déhà'nın miks ve mastering dokunuşuyla şekillenen ses, genel olarak dolgun, yoğun ve keskin bir karakter taşıyor. Enstrümanların birbirinden ayırt edilebilir olması ve gitarların melodik ayrıntılarını koruması olumlu bir tercih. Buna karşılık, davulların bazı bölümlerde miks içerisinde yeterince belirgin olmaması, ritmik performansın etkisini azaltabiliyor. Özellikle daha büyük dinamik değişimlerin beklendiği anlarda davulların geri planda kalması, kompozisyonların ihtiyaç duyduğu hareketliliği sınırlıyor. Dolayısıyla prodüksiyonun karanlık karakteri destekleyen yaklaşımı yerinde olsa da yoğunluk ile enstrümanların duyulabilirliği arasındaki denge her noktada aynı başarıyla kurulamamış.

SENTRIES'in ilk albümü, deneyimli müzisyenlerin bir araya gelmesinin otomatik olarak güçlü bir bestecilik kimliği yaratmadığını gösteren bir çalışma. Grubun black metalin melodik, disonant ve atmosferik unsurlarını bir araya getirme becerisi mevcut; fakat bu unsurların daha etkili sonuçlar vermesi için şarkıların kendi içerisinde gelişime ihtiyaç duyduğu da açık. Özellikle 'Laceration of Ages' ve 'Towards the Monolith of Grief' gibi parçalar, grubun mevcut müzikal çerçevesinin ötesine geçebilecek fikirler taşıyor. "Disciples of Void & Fire", türün karanlık estetiğini ve sertliğini başarıyla kavrayan, fakat henüz bu birikimi belirgin bir bestecilik kimliğine dönüştürememiş bir başlangıç. SENTRIES'in önünde aşılması gereken mesele teknik yeterlilik değil, sahip olduğu fikirleri daha cesur, değişken ve akılda kalıcı kompozisyonlara dönüştürmek.

amor-fati-productions.de
amorfatiproductions.bandcamp.com
facebook.com/amorfatiprod