ALBUM REVIEW
TRAUMATOMY - Ascension of the Ineffable
Tekdüze slam death metal saldırısı.
2012'de kurulan TRAUMATOMY, Slam Brutal Death Metal'in en tanıdık unsurlarını benimseyen ve bu doğrultuda şekillenen bir müzikal kimliğe sahip. İlk dönem çalışmalarında da belirgin olan bu yaklaşım, grubun uzun bir aranın ardından yayımladığı "Ascension of the Ineffable" ile yeniden karşılık buluyor. Gore House Productions etiketiyle dinleyiciye sunulan sekiz parçalık albüm, yaklaşık 24 dakikalık süresiyle türün kısa, yoğun ve doğrudan anlatım geleneğine bağlı kalıyor. H.P. Lovecraft'ın kozmik korku anlayışı ile suç televizyonlarının karanlık dünyasından esinlenen tematik çerçeve de bu müziğin grotesk karakterini tamamlıyor.
Açılıştaki 'Entropic Obliteration', arka plandaki sesler ve vokal kullanımıyla albümün atmosferine kısa bir giriş yaparken, ardından gelen riffler ve ritmik kırılmalar grubun asıl çalışma alanını belirliyor. 'Pervigilium of the Obsolesced Xenolith' ise hızlı bölümlerle ezici groove geçişlerini bir arada kullanarak bu yaklaşımın daha hareketli tarafını gösteriyor. TRAUMATOMY'nin bestecilik anlayışında blast beat'ler, ani tempo değişimleri ve slam bölümleri birbirinden bağımsız unsurlar gibi durmuyor; parçaların akışını belirleyen, türün alışıldık dinamiklerini oluşturan temel araçlar olarak kullanılıyor. Bununla birlikte, bu geçişlerin öngörülebilirliği albümün ilerleyen bölümlerinde kendisini hissettirmeye başlıyor.
'Endoneural Parasitosis' ve 'Repugnant Coalescence', özellikle gitarların sert riffleriyle derin guttural vokallerin birleştiği bölümlerde albümün ekstrem karakterini belirginleştiriyor. İkinci parçadaki yoğun slam kullanımı, grubun ritmik ağırlığa verdiği önemi açıkça ortaya koyuyor. Başlık parçasında da benzer bir yaklaşım sürdürülürken, kısa süresine rağmen riff ve breakdown odaklı yapı korunuyor. Burada mesele teknik gösterişten çok, her bölümün fiziksel ağırlığını hissettirecek biçimde düzenlenmesi. Constantine Chevardin tarafından yazılan besteler, türün geleneksel sınırları içerisinde kalmayı tercih ediyor; bu tercih, albümün doğrudanlığını sağladığı kadar müzikal çeşitliliğini de sınırlıyor.
'Visceral Maceration', iki buçuk dakikayı biraz aşan süresine rağmen albümün en etkili anlarından biri. Büyük rifflerin ve sert ritmik vurguların kısa bir zaman diliminde bir araya gelmesi, parçanın özellikle canlı performans açısından taşıdığı potansiyeli açıklıyor. 'Autognathic Avulsion' ise blast beat ağırlıklı davul kullanımı ve karanlık riffleriyle daha kesintisiz bir hız duygusu yaratıyor. Kapanıştaki 'Xeno-Homeostasis' da derin vokal karakteri ve yoğun enstrümantasyonuyla albümün genel çizgisini tamamlıyor. Ne var ki bu parçalar arasında, dinleyicinin zihninde kalıcı bir ayrım yaratabilecek melodik veya yapısal fikirlerin sayısı oldukça sınırlı. Şarkılar kendi içlerinde işlevsel olsalar da birbirlerinden ayrışmalarını sağlayacak bestecilik tercihleri yeterince belirginleşmiyor.
Prodüksiyon tarafında ise albümün organik ve ham karakteri dikkate değer. Konstantin Ogarkov'un miks ve mastering çalışması, grubun tarif ettiği keskin ve sert ses anlayışını destekliyor. Gitarların ağırlığı, davulların ritmik saldırganlığı ve vokallerin derinliği, aşırı steril bir sound tercih edilmeden bir araya getirilmiş. Bu tercih, Slam Brutal Death Metal'in mekanikleşmeye açık yapısı içerisinde müziğe belirli bir doğallık kazandırıyor. Jon Zig tarafından hazırlanan kapak çalışması da grotesk görsel diliyle albümün kozmik korku ve vahşet eksenindeki tematik dünyasına uyum sağlıyor. Dolayısıyla "Ascension of the Ineffable", ses ve görsel kimlik bakımından kendi estetik bütünlüğünü koruyor.
Buradaki temel sorun, TRAUMATOMY'nin türün geleneksel unsurlarını kullanmasından ziyade, bu unsurları kişisel bir bestecilik kimliğine dönüştürmekte yeterince ileri gidememesi. Slam bölümleri, blast beat'ler, guttural vokaller ve groove odaklı riffler beklenen işlevlerini yerine getiriyor. Fakat albümün büyük bölümünde bu bileşenlerin nasıl bir araya geleceği kolaylıkla tahmin edilebiliyor. Önceki çalışmalarından sonra daha hızlı, daha sert ve daha ham bir yönelimi benimsediği anlaşılan grup, yoğunluğu artırırken şarkıların birbirinden ayrılmasını sağlayacak yeni fikirler geliştirmekte aynı ölçüde başarılı olamıyor. Üstelik yalnızca 24 dakika süren bir albümde bile parçaların birbirine yakın yapısal tercihlerle ilerlemesi, tekrar dinleme isteğini azaltıyor.
"Ascension of the Ineffable", Slam Brutal Death Metal'in temel dinamiklerinden uzaklaşmaya çalışmayan, bu müziğin fiziksel ağırlığını ve ham karakterini önemseyen dinleyicilere hitap edecek bir çalışma. Prodüksiyon tercihleri ve performansın doğrudanlığı takdiri hak etse de bunlar, bestelerdeki sınırlı çeşitliliği telafi etmeye yetmiyor. TRAUMATOMY'nin türün geleneklerini ne kadar iyi bildiği açık; asıl eksik olan, bu geleneklerin içerisinden gruba ait daha ayırt edici bir müzikal dil çıkarabilmek. "Ascension of the Ineffable", Slam Brutal Death Metal diskografisinde yerini alabilecek bir yayın olsa da hatırlanmasını sağlayacak güçlü bestecilik fikirlerinden yoksun kalıyor.
http://gorehouseproductions.com