ALBUM REVIEW
SEV LEZU - Blood Conscript
SEV LEZU yoğun bir black metal sunuyor.
SEV LEZU, melodik black metalin İsveç ve Finlandiya damarlarını death metal ile black-thrash’in ritmik şiddetiyle sıkıştırılmış, yüksek tempolu bir yapıda buluşturuyor. Parçaların büyük bölümü üç-dört dakikalık sınırlar içinde kalırken riffler uzun gelişimlere bırakılmıyor; fikirler hızla ortaya atılıyor, ritmik yapı değişiyor ve grup bir sonraki bölüme geçmeden önce melodik motifleri mümkün olduğunca yoğun kullanıyor. Sonuç, geleneksel anlamda genişlemeye çalışan bir black metal albümünden ziyade, yüksek yoğunluklu kompozisyonları kısa aralıklara yerleştiren kontrollü bir saldırganlık anlayışı.
Bu yaklaşım özellikle Sasha Stroud’un davulculuğunda belirginleşiyor. Blast beat’ler yalnızca hız göstergesi olarak kullanılmıyor; gitarların melodik hareketlerini sürekli yeniden çerçeveleyen bir ritmik motor görevi görüyor. Death metalin daha keskin ve teknik davul anlayışıyla grindcore’un sıkıştırılmış temposu burada black metalin tremolo ağırlıklı gitar diliyle birleşiyor. Ancak albümün tamamını “grind black metal” olarak tanımlamak biraz aceleci olur. Grindcore etkisi ritmik yoğunlukta ve parçaların kısa nefesli yapısında hissedilse de kompozisyonların esas omurgası melodik black metal ve black-thrash ekseninde kalıyor.
“The Stillborn” bu formülün en dengeli örneklerinden biri. Melodik gitar çizgileri, parçanın blast beat’lerle ilerleyen bölümleriyle karşı karşıya geldiğinde SEV LEZU’nun asıl gücü ortaya çıkıyor: melodi ile fiziksel ağırlık birbirini tamamlıyor, biri diğerinin üzerine eklenmiş dekoratif bir katman gibi durmuyor. “Corpse Step” ise bu dili daha hareketli bir karaktere taşıyor. Parçadaki ani geçişler ve daha zıplayan riff yapısı, Finlandiya black metalinin karanlık melodik reflekslerini daha saldırgan bir ritmik çerçeveye yerleştiriyor. Mia Priest’in konuk gitar ve şarkı yazımı katkısı da burada kompozisyonun doğal bir parçası olarak işliyor; parça albümün genel estetiğinden kopmadan farklı bir gitar hareketliliği kazanıyor.
Melissa Moore’un gitar çalışması özellikle “Blood Conscript” ve “Revenge” üzerinde daha belirgin bir teknik karakter kazanıyor. Riffler yalnızca tremolo melodileri üzerine kurulmamış; spiral biçimde açılan gitar cümleleri, keskin dönüşler ve black-thrash yönelimli ritmik vurgular kompozisyonların yönünü sürekli değiştiriyor. Moore’un daha önceki çalışmalarını bilen dinleyicilerin özellikle “Abzu” dönemini hatırlaması şaşırtıcı değil. Ancak burada amaç geçmişteki bir sound’u yeniden üretmekten çok, o teknik yaklaşımı daha kısa ve doğrudan şarkı yapılarına uygulamak. “Revenge”in girişindeki görece yumuşak bölümün kısa süre içinde blast beat’lere dönüşmesi de grubun beklenti yaratıp bunu hızla tersine çevirme yöntemini açık biçimde gösteriyor.
“Man’s Evil Gift” ise albümün farklı etkilerini tek bir kompozisyon mantığında birleştiren parçalardan biri. İsveç melodik black metalinin dramatik gitar anlayışı, Fin black metalinin daha kasvetli riff hareketleri ve black-thrash’ın ileri iten ritmik yapısı burada birbirinden ayrı referanslar olmaktan çıkıp aynı yapı içerisinde çalışıyor. Dissection, Sargeist, Horna ve Satanic Warmaster gibi isimlerin etkileri duyulabilir olsa da SEV LEZU’nun başarısı bu referansları doğrudan kopyalamamasında yatıyor. Grup eski black metal estetiğini günümüzün daha sıkı ve yüksek çözünürlüklü prodüksiyon anlayışıyla yeniden düzenliyor.
Bu noktada Sasha Stroud’un prodüksiyonu önemli. “Blood Conscript” temiz sayılabilecek bir miks tercih ediyor ancak bu temizlik malzemeyi steril hale getirmiyor. Gitarların melodik detayları, davulların farklı vuruş karakterleri ve vokaller birbirini tamamen örtmeden duyulabiliyor. Özellikle bu kadar yüksek tempolu müzikte prodüksiyonun her şeyi aynı frekans bölgesinde birbirine yığmaması, albümün kısa kompozisyonlarının anlaşılabilirliğini artırıyor. Buna karşılık FW’nin bas çalışması çoğunlukla geri planda kalıyor; bas gitar burada bağımsız bir anlatım katmanı olmaktan çok gitar ve davullar arasındaki gövdeyi destekleyen bir unsur olarak işlev görüyor. Bu tercih müziğin temel yönelimi açısından sorun yaratmıyor, fakat ritim bölümünün kompozisyon üzerindeki etkisini daha ileri taşıyabilecek bir alanın kullanılmadığını da gösteriyor.
Vokaller de benzer biçimde müziğin önüne geçmiyor. Stroud’un gruff ve öfkeli vokal yaklaşımı black metalin geleneksel çığlık estetiğini daha kalın bir death metal dokusuyla birleştiriyor. Burada vokalin karakter yaratmaktan çok rifflerin saldırganlığını pekiştirmesi tercih edilmiş. Bu nedenle albümün kişiliği esas olarak vokal performansından değil, gitar ve davul arasındaki sürekli hareketten doğuyor.
Yedi parçalık yapı içerisinde iki enstrümantal bölümün bulunması da ayrıca değerlendirmeyi gerektiriyor. “…Into Darkness” albümün girişini hazırlarken “The Ritual of Bone and Blade” daha çok atmosferik bir ara bölüm görevi görüyor. İlki ana materyale geçiş açısından işlevselken, ikincisinin yerleşimi albümün momentumunu bir miktar kesiyor. Sorun parçanın kendi başına çalışmaması değil; aksine albümün geri kalanındaki kısa ve kesintisiz kompozisyon mantığı düşünüldüğünde, bu interlude daha etkili bir geçiş fikriyle ilişkilendirilebilirdi. Dolayısıyla burada atmosfer yaratma niyeti mevcut, fakat yapısal işlevi müziğin geri kalanındaki kadar güçlü değil.
SEV LEZU’nun görsel dili de müziğin eski okul referanslarıyla uyum içinde. Tara Atefi’nin kapak çalışması, karanlık fantastik savaş sahnelerini çağrıştıran bir görüntü dili kullanırken grubun antik mitoloji, kan ve intikam üzerine kurduğu anlatıyla örtüşüyor. Elika Nakhaee’nin logo ve bordür tasarımı ile Eva Tusquets’in fotoğraf çalışması da bu çerçeveyi tamamlıyor. Görsel taraf burada müziğe alternatif bir estetik önermiyor; tam tersine, SEV LEZU’nun bilinçli biçimde kurduğu geleneksel black metal kodlarını destekliyor. Bu nedenle albümün görsel kimliği, müzikal yönelimden bağımsız bir süsleme gibi durmuyor.
“Blood Conscript”in en belirgin problemi ise aynı zamanda en basit olanı: süre. Yirmi bir dakikayı biraz aşan kayıt, yedi parçalık yapısına rağmen tam bir albümden çok yoğunlaştırılmış bir manifesto etkisi bırakıyor. Kısa süre tek başına bir kusur değil; özellikle black metal ve grindcore arasında çalışan bu tür bir müzik için yoğunluk lehine yapılan bir tercih olarak savunulabilir. Fakat burada bazı riff fikirlerinin daha uzun süre geliştirilmesi, özellikle grubun melodik tarafının kompozisyon içinde daha fazla alan kazanmasını sağlayabilirdi. Albümün bazı bölümleri tam olarak açılmaya başladıkları noktada sona eriyor.
Bu yüzden “Blood Conscript”i yalnızca “eski tarz black metal” kategorisine yerleştirmek de yetersiz kalır. SEV LEZU’nun yaptığı şey nostaljik referansları olduğu gibi yeniden üretmek değil; İsveç ve Finlandiya melodik black metalinin riff dilini, Death ve Terrorizer çizgisinden gelen ritmik hareketlilikle daha kısa ve daha keskin yapılara dönüştürmek. Sonuç, grubun kendi tanımladığı “GRINDING, MELODIC BLACK DEATH” ifadesinden ziyade, pratikte black-thrash ağırlıklı melodik black metal ile death/grind ritmik anlayışının kesişiminde daha net bir karşılık buluyor.
“Blood Conscript” bu nedenle sabırlı atmosferik gelişimler arayan bir black metal dinleyicisine göre tasarlanmış değil. Albüm, riffleri hızlı kavramayı, kısa kompozisyonların içindeki ani yön değişikliklerini takip etmeyi ve tekrar dinlemeyi gerektiriyor. SEV LEZU’nun kimliği de tam burada belirginleşiyor: yenilik iddiasını alışılmadık enstrümanlardan ya da radikal tür kırılmalarından değil, tanıdık black metal malzemesini daha sıkı, daha teknik ve daha fiziksel bir kompozisyon düzenine sokmaktan çıkarıyor. Bu ilk kayıt için oldukça net bir pozisyon; asıl merak uyandıran nokta ise grubun aynı yoğunluğu daha uzun ve daha kapsamlı yapılara taşıdığında bu dilin ne kadar genişleyebileceği. Bu açıdan bakınca beklentinin yüksek olduğu aşikar.
