ALBUM REVIEW
STREET JUSTICE – Rules Are For Suckers
Sleaze metal ile klasik heavy metal buluşuyor.
2023 yılında SAVAGE adıyla yayımlanan "Glory Riders"ın ardından iki eski grup üyesinin STREET JUSTICE çatısı altında yeniden bir araya gelmesi, Bavyeralı müzisyenlerin 1980'ler heavy metal anlayışını sürdürme arzusunuyla vücut buldu. Pawel Nemkovic ve Axel Warrior'ın bu kez yeni bir davulcu Marcel Riedel ile kaydettikleri "Rules Are For Suckers", dokuz parçalık repertuvarında Los Angeles glam metalinin gösterişli tarafını daha sert bir heavy metal karakteriyle buluşturuyor. W.A.S.P., TWISTED SISTER, QUIET RIOT ve erken dönem VAN HALEN etkileri belirgin olsa da L.A. GUNS'ın daha kirli ve sleaze ağırlıklı yaklaşımı albümün genel karakterini tanımlayan önemli referanslardan biri.
STREET JUSTICE'ın müzikal kimliğini anlamak için gitarların melodik yaklaşımına ve Pawel Nemkovic'in vokal karakterine birlikte bakmak gerekiyor. Nemkovic'in hafif pürüzlü, zaman zaman tizleşen vokali, parçaların melodik ve gösterişli tarafını dengelerken müziğin hard rock sınırlarına fazla yaklaşmasını da engelliyor. Gitarlar ise klasik heavy metalin güçlü power chord yapılarını akılda kalıcı melodiler, kısa lead geçişleri ve gösterişli sololarla destekliyor. Nemkovic ve Warrior'ın ortak gitar yaklaşımı, özellikle nakaratlara ulaşan bölümlerde belirginleşen bir dinamizm yaratıyor. Bas gitarın da iki müzisyen tarafından üstlenilmesi, albümün enstrümantal yapısının bu ikili etrafında şekillendiğini gösteriyor.
Açılıştaki 'S.C.R.E.W.' bu yaklaşımın iyi bir örneği. Flanger efektinin eşlik ettiği gitar girişi, parçaya dönemin sleaze metal kayıtlarını hatırlatan bir karakter kazandırırken devamında devreye giren ritmik gitarlar ve Tobias Kasper'ın doğrudan, hareketli davul performansı müziğin temposunu belirliyor. 'Lethal Strike' ve 'One Of The Living' de melodik açıdan kolaylıkla akılda kalan, geleneksel kıta-nakarat düzenine yaslanan parçalar. Özellikle TINA TURNER'ın Mad Max Beyond Thunderdome filmiyle özdeşleşen 'One Of The Living' şarkısının yeniden yorumlanması, albümün repertuvarındaki en ilginç tercihlerden biri. STREET JUSTICE, orijinal parçanın pop karakterini geri plana çekerek daha ağır gitarlarla yeniden şekillendiriyor. Nemkovic'in burada daha pes bir vokal bölgesinden başlayıp nakarata doğru yükselmesi, yorumun dinamiklerini farklılaştırıyor. Parçanın ortasındaki bas geçişi ve giderek hareketlenen gitar solosu da düzenlemenin dikkat çeken ayrıntıları arasında.
Albümdeki diğer parçalar, grubun 80'ler heavy metal ve hard rock gelenekleriyle kurduğu ilişkinin farklı yüzlerini gösteriyor. 'Call Of The Gypsy', akustik gitar dokunuşlarını elektrik gitarların sürükleyici ritimleriyle bir araya getirerek daha teatral bir atmosfer oluşturuyor. Klasik IRON MAIDEN melodik anlayışını anımsatan bazı geçişler, W.A.S.P. etkisiyle birleşince parçanın müzikal alanını genişletiyor. 'Tokyo Subway Molester' ise orta tempolu, ACCEPT'i hatırlatan riffleri ve arka plandaki toplu vokal kullanımıyla daha doğrudan bir heavy metal çizgisinde ilerliyor. Burada Nemkovic'in vokaliyle gitarların kurduğu ilişki, parçanın karanlık başlığına rağmen kolay benimsenen bir nakarat yapısı ortaya çıkarıyor.
Yaklaşık beş dakikaya yaklaşan parçaların sayısı, albümün zaman zaman aynı bestecilik formülüne fazla bağlı kalmasına neden oluyor. 'This Is My Boomstick (Pt I)' ve 'Under My Wheels' gibi şarkılarda melodik riffler, ritmik gitar eşliği ve vokal bölümleri arasındaki geçişler tanıdık bir düzen içerisinde ilerliyor. Bu yaklaşım dinlenebilirliği artırsa da parçalar arasındaki yapısal farklılıkların sınırlı kalmasına yol açıyor. Gitar soloları ve melodik varyasyonlar düzenlemelere hareket kazandırsa da albümün genelinde belirgin bir deneysel arayış bulunmuyor. 'This Time – But For Real (But For Real)' ise davulun trampet ve kick vuruşlarıyla kurduğu giriş, tizleşen vokal çizgisi ve gitarların ritmik hareketleri sayesinde QUIET RIOT ve TWISTED SISTER geleneğine daha fazla yaklaşıyor. Kapanıştaki 'Gutter Cat Love' da çoklu vokal kullanımı, gösterişli gitar yürüyüşleri ve sleaze metal estetiğine uygun sözleriyle bu müzikal çizgiyi tamamlıyor.
Prodüksiyon, STREET JUSTICE'ın dönemsel referanslarını destekleyen önemli unsurlardan biri. TYRAN'dan Sergej Dukart'ın teknik iş birliğiyle şekillenen ses, eski dönem heavy metal kayıtlarının karakterini korurken enstrümanların birbirinden ayrışmasını sağlayan bir netliğe sahip. Gitarların geniş bir alana yayılan yerleşimi ve ritim bölümünün dengeli konumu, albümün hacimli duyulmasını sağlıyor. Buradaki tercih, geçmişin kayıt estetiğini birebir taklit etmekten ziyade 1980'ler heavy metalinin geniş ve gösterişli ses anlayışını güncel bir açıklıkla yeniden üretmek yönünde.
"Rules Are For Suckers"ın sınırlı kaldığı anları en çok belli eden yanı, beslendiği dönemin müzikal kalıplarını kendi soundunda ifeda etmek yerine çoğunlukla yeniden kullanmayı tercih etmesi. W.A.S.P., L.A. GUNS ve TWISTED SISTER gibi isimlerle kurulan bağlantılar yalnızca yüzeysel benzerliklerden ibaret değil; gitarların melodik düzeninde, vokal yaklaşımında ve nakaratların yazımında bu etkiler açıkça hissediliyor. Bununla birlikte albümün artılarını özetlemek gerekirse STREET JUSTICE, bu referansları bir araya getirirken kendi müzikal kimliğini tamamen kaybettiğini ifade etmek haksızlık olur. Sleaze metalin gösterişli ve zaman zaman arsız karakterini klasik heavy metalin daha sert gitar anlayışıyla birleştirmesi, albümün tutarlı bir yönelim kazanmasını sağlıyor. Yenilik arayan dinleyiciler açısından sınırlı bir alan sunan çalışma, 1980'ler Amerikan heavy metal ve sleaze metal geleneğini özleyenler içinse oldukça keyifli bir dinleme deneyimi. STREET JUSTICE, geçmişin formüllerini günümüz dünyasında işlerken gösterdiği özeni daha incelikli realize ederse (Albüm artwork'ü buna cok iyi bir örnek) kariyerinde olumlu anlamda ciddi adımlar atabilir.
