ALBUM REVIEW
UHRITULET – Ruumissavotta
Melodik karanlık, punk saldırganlığıyla buluşuyor.
Finlandiya black metal geleneğinin melodik tarafıyla Alman ekolünün daha sert, punk karakterli yaklaşımını bir araya getiren UHRITULET, ikinci albümünde de ilk çalışmasıyla belirlediği müzikal çizgiyi sürdürüyor. Projenin arkasındaki V.P., bestelerden vokallere, gitarlardan davullara ve miksajına kadar üretimin büyük bölümünü tek başına üstlenirken bas gitar için T.T.'nin katkısından yararlandı. 2023 tarihli ilk albümün ardından gelen "Ruumissavotta", bu kez daha belirgin bir prodüksiyon ve farklı vokal tercihleriyle şekilleniyor. Fakat albümün karakterini belirleyen ayırd edici faktör, bu değişikliklerden çok ağır tempolu rifflerin, tekrara dayalı ritimlerin ve zaman zaman yüzeye çıkan Fin folk melodilerinin oluşturduğu birliktelik.
Gitarların fuzz etkisiyle biçimlenen kirli ve keskin tonu, bestelerin melodik tarafını tamamen gölgelemiyor. Aksine, rifflerin kolaylıkla takip edilebilmesi ve gitar melodilerinin belirginliği, albümün çiğ black metal anlayışına daha erişilebilir bir boyut kazandırıyor. V.P.'nin çoğunlukla orta ve düşük tempolarda ilerleyen besteleri, hızlı bölümlerden çok ritmik tekrarların yarattığı ağırlığa dayanıyor. Davulların gösterişten uzak, doğal ve istikrarlı yaklaşımı da bu tercihi destekliyor. Blast beat kullanımı ise sürekli başvurulan bir yöntem olmaktan ziyade, belirli bölümlerde müziğin tansiyonunu yükselten bir unsur olarak karşımıza çıkıyor. Bu açıdan UHRITULET'in müziğinde agresiflik, yalnızca hız üzerinden değil, rifflerin ritmik karakteri ve tekrarlanma biçimi üzerinden kuruluyor.
Albümün açılış parçası 'Ruumissavotta', bu yaklaşımın belirgin örneklerinden biri. Ağır ilerleyen gitarlar ve soğuk melodik hatlar, parçanın orta bölümünde devreye giren temiz vokallerle farklı bir karakter kazanıyor. V.P.'nin keskin scream vokalleriyle Fin folk geleneğini çağrıştıran daha törensel ve melodik vokal kullanımı arasındaki geçiş, UHRITULET'in müzikal kimliğine alışılmışın dışında bir boyut ekliyor. Bu tercih özellikle Isengard'ın folk etkili black metal yaklaşımını hatırlatıyor. Temiz vokallerin varlığı kendi başına bir sorun oluşturmuyor; asıl mesele, bazı bölümlerde bu vokallerin müziğin karanlık karakterini desteklemek yerine gereğinden fazla hafifletmesi. Albümün farklı noktalarında ortaya çıkan bu dengesizlik, V.P.'nin vokal tercihinin her zaman aynı ölçüde etkili olmadığını gösteriyor.
'Piru & Tietäjä' ise gitar rifflerinin daha hareketli ve akılda kalıcı bir karakter kazandığı bölümlerden. Parçadaki groove kullanımı, UHRITULET'in punk ve rock'n'roll etkilerini black metal yapısına nasıl dahil ettiğini açıkça ortaya koyuyor. Benzer bir dinamizm 'Pedon Ruumis'te de hissediliyor. Daha doğrudan ilerleyen bu parça, albümün ağır tempolu bölümleri arasında ihtiyaç duyulan hareketliliği sağlıyor. 'Väärä profeetta' ise karanlık gitar melodisi, başarılı dinamik dengesi ve etkili vokal performansıyla öne çıkıyor. Özellikle açılıştaki gitar çizgisinin yarattığı tekinsiz hava, parçanın devamında da korunuyor. UHRITULET'in melodik yazımının en ikna edici sonuçlarından biri olan bu beste, grubun yalnızca basit riff tekrarlarına yaslanmak zorunda olmadığını gösteriyor.
Bununla birlikte, albümdeki bütün besteler aynı seviyeye ulaşamıyor. 'Synninpäästö', daha ağır ve seyrek düzenlemesiyle farklı bir atmosfer oluşturmayı amaçlasa da bu yaklaşım yeterince güçlü bir kompozisyona dönüşmüyor. Screaming vokallerle daha tok temiz vokallerin bir araya geldiği bölümler ilgi çekici olsa da parçanın genelinde melodik ve ritmik fikirler yeterince gelişmiyor. Özellikle düşen tempoyla birlikte ortaya çıkan boşluklar, gerilim yaratmak yerine zaman zaman müzikal durağanlığa neden oluyor. Albümün orta bölümünde hissedilen bu sorun, UHRITULET'in sade bestecilik anlayışıyla tekdüzelik arasındaki sınırı her zaman koruyamadığını düşündürüyor.
'Verestä' ise bu durağanlığın aksine, marş karakterli ritmik yürüyüşü ve son bölümünde hızlanan davul performansıyla daha etkili bir yapı sunuyor. Parçanın ağır ilerleyişten blast beat'e geçişi, tempo değişiminin besteye nasıl işlevsel biçimde dahil edilebileceğini gösteriyor. Enstrümantal 'Freezing Winds Over The Hills of Kolkku' da albümün diğer parçalarından ayrılan bir tercih. Vokallerin tamamen devre dışı bırakıldığı bu bölümde melodik gitar kullanımı daha fazla alan buluyor. Klasik heavy metal ve rock'n'roll çağrışımları taşıyan melodik yaklaşım, UHRITULET'in müzikal referanslarının yalnızca black metal ile sınırlı olmadığını hissettiriyor. Bununla birlikte, bu tür melodik açılımların albümün genel estetiğine katkısı her zaman tartışmasız değil. Özellikle bazı gitar soloları, parçaların kurduğu atmosferi geliştirmekten çok kesintiye uğratıyor. Çiğ ve doğrudan bir black metal anlayışında teknik gösterinin kendiliğinden bir değer taşımadığı düşünüldüğünde, bu bölümlerin bestecilik açısından daha işlevsel kullanılması beklenebilirdi.
Prodüksiyon tarafında ise albüm, ilk çalışmanın ham karakterinden bir miktar uzaklaşarak enstrümanların daha rahat seçilebildiği bir sese sahip. Gitarların aşırı sürülmüş tonu korunurken rifflerin ve melodik ayrıntıların belirginliği artmış durumda. Davulların doğal duyumu da müziğin organik karakterini destekliyor. Bu daha net yaklaşım, albümün karanlık atmosferini ortadan kaldırmıyor; aksine, melodik ve ritmik unsurların birbirinden ayrılmasını sağlıyor. Ancak prodüksiyondaki bu iyileşme, bestelerin kendi içindeki eşitsizlikleri kapatmaya yetmiyor. Nitekim albümün bonus parçası 'Liekin Takaa (demo)', daha ham kaydıyla ana albümden ayrılırken UHRITULET'in çiğ ve metalik karakterinin daha az cilalanmış bir sesle de etkili olabildiğini gösteriyor.
"Ruumissavotta", Finlandiya black metalinin melodik ve folk yönünü Alman ekolünün punk karakterli sertliğiyle buluşturan, kimliği belirgin bir çalışma. HORNA ve AJATTARA gibi grupların dinleyicileri için tanıdık gelecek bu müzikal bileşim, UHRITULET'i türün geleneksel sınırları içerisinde tutuyor. Burada cevap aranan soru, mevcut referansların ne kadar başarılı bestelere dönüştürülebildiği. V.P.'nin zaman zaman yakaladığı etkili riffler, akılda kalan melodiler ve ritmik hareketlilik bu açıdan olumlu sonuçlar veriyor. Öte yandan, bazı parçaların yeterince gelişmeyen yapısı ve temiz vokallerin her bölümde aynı etkiyi yaratmaması, albümün bütünlüğünü zedeliyor. UHRITULET'in sade, geleneksel ve tavizsiz black metal yaklaşımı kendi başına değerli olsa da bu yaklaşımın güçlü bir albüme dönüşmesi için istikrarlı ve black metal harici farklı elementlerin soundu birkaç basamak yukarıya taşıdığı güçlü bir bestecilik tutumu gerekiyor. "Ruumissavotta" bu hedefe zaman zaman yaklaşıyor, fakat sahip olduğu fikirleri her parçada aynı başarıyla hayata geçiremiyor.
