ALBUM REVIEW
VIOLENT OMEN - Locomotive of Chaos
Teknik karmaşıklık, thrash saldırganlığıyla buluşuyor.
VIOLENT OMEN'in 2013 tarihli "L.U.N.A.C.Y." sonrasında geçen on üç yıllık sessizlik, "Locomotive of Chaos" hakkında beklentiyi yüksek tutuyor. Serg MP'nin vokal ve bası üstlendiği, Evgeniy Maestro'nun gitara geçtiği ve Yuriy Sinitsky'nin davullarda yer aldığı üçlü, geçmişte şekillenen teknik thrash anlayışını bugün daha keskin, daha hareketli ve daha ileri bir noktaya taşıyor.
Albümün karakterini belirleyen ilk unsur, teknikliğin gösteriş amacıyla kullanılmaması. Maestro'nun gitarları sürekli yön değiştiren riffler, ani kırılmalar ve karmaşık geçişlerle ilerlerken parçaların temel saldırganlığı kaybolmuyor. "Killdozer Rampage" yüksek hızın içinde bile riffleri yalnızca birer virtüözite gösterisine dönüştürmeden şarkı mantığını koruyor. "The 24 Faces of Lunacy" ise Atheist etkisini daha belirgin biçimde hissettiren, hız ve ritmik hareketliliği öne çıkaran bir yapı kuruyor.
VIOLENT OMEN'in teknik yaklaşımını ilginç kılan nokta, thrash köklerinden kopmadan Death, Atheist, Sadus ve Coroner gibi daha karmaşık geleneklere açılması. "Shared Sky" bu açıdan albümün önemli parçalarından biri; daha kontrollü ritmik yapısı, groove duygusu ve matematiksel dönüşleri arasında melodik fikirlerin nefes almasına izin veriyor. "Path of Illumination" ise daha atmosferik bir girişten hareket ederek melodik gitar çalışını agresif ritimlerle karşı karşıya getiriyor. "Unit 731" ve "Telling Lies" tarafında ise yapıların daha yoğun, tempoların daha değişken ve teknik yükün daha yüksek olduğu bir VIOLENT OMEN duyuluyor.
MP'nin vokali bu karmaşık düzenlemelerin üzerinde aşırı teatral bir karakter aramıyor. Daha derin ve sert söyleyişinin arasına yerleştirdiği yüksek perdeli çıkışlar, özellikle yoğun enstrümantasyonun içinde parçaların gerilimini artırıyor. Bas gitar ise yalnızca gitarların altında kalan bir destek unsuru değil; özellikle hızlı bölümlerde müziğin hareketini belirginleştiren aktif bir katman. Sinitsky'nin davulları da aynı şekilde karmaşıklığı sergilemekten çok rifflerin sürekli yön değiştiren yapısını ileri taşıyor.
Bununla birlikte "Locomotive of Chaos"un bilinçli tercihi, melodik hafızadan bütünüyle vazgeçmek değil. Maestro'nun solo bölümlerinde teknik becerinin yanında belirgin melodik fikirler bulunması, albümün en yoğun anlarını bile takip edilebilir kılıyor. Yine de bazı parçaların çok sayıda ritmik dönüşü ve yüksek teknik yoğunluğu, kolay hatırlanan nakarat veya tekrar noktalarının geri planda kalmasına neden oluyor. "Shared Sky"ın diğer parçalardan daha çabuk akılda kalmasının nedeni de tam olarak burada yatıyor.
"Locomotive of Chaos", geçmişteki VIOLENT OMEN formülünü tekrarlamaktan çok, grubun teknik thrash anlayışındaki temel unsurları yeniden sıkılaştırıyor. On üç yıllık aranın ardından ortaya çıkan sonuç nostaljiye yaslanan bir dönüş değil; thrash'in saldırganlığını progresif ve teknik bestecilikle aynı bünyede tutmaya çalışan, yoğun fakat müzikal kontrolünü kaybetmeyen bir albüm.
