ALBUM REVIEW
X-POZED - A Cure For Worse
Metalcore öfkesi, melodik dokunuşlarla güçleniyor.
X-POZED'ın 2012 tarihli "Essence Of Hope" sonrasında yeniden ortaya çıkması, yalnızca uzun bir aranın ardından gelen ikinci albüm olarak basitçe ele alınmamalı. West Flanders çıkışlı grubun özgün kadroyla geri dönüşü, 2024'teki Alcatraz Bash zaferi ve sonrasındaki sahne hareketliliği, "A Cure For Worse"u geçmişte bırakılmış bir hikâyenin devamından ziyade yeniden kurulmuş bir çalışma alanına dönüştürüyor. On dört yıllık boşluğun ardından ortaya çıkan on parçalık bu kayıt, X-POZED'ın metalcore, hardcore ve nu-metal arasında kurduğu hattı korurken bunu daha sıkı bir bestecilik anlayışıyla yeniden şekillendiriyor.
Albümün omurgasında ritim gitarları bulunuyor. Riffler keskin ve doğrudan; groove temelli ritim bölümü ise parçaların ağırlığını yalnızca distortion üzerinden değil, vuruşların yerleşimi ve breakdown'ların yarattığı fiziksel baskı üzerinden kuruyor. 'The Martyr / The Symptom' melodik bir gitar girişinin ardından sertleşirken bu geçiş, albümün temel yöntemini de gösteriyor: melodiyi ve agresyonu birbirinin alternatifi olarak değil, aynı parçanın farklı işlevleri olarak kullanmak. Killswitch Engage'in melodik metalcore yaklaşımıyla Hatebreed ve Pro-Pain'in hardcore ağırlığı arasındaki çizgi burada belirginleşiyor; Gojira'ya atfedilen groove ve ağırlık ise özellikle ritmik yapıda hissedilen bir referans noktası olarak kalıyor.
Bu formülün albüm boyunca tekdüzeleşmemesi, X-POZED'ın en önemli bestecilik kazanımlarından biri. 'Back Down' daha doğrudan ve saldırgan bir metalcore şablonunu temsil ederken 'No Tolerance'ın sonundaki kısa gitar solosu, parçanın temel riff merkezli yapısından beklenmedik biçimde klasik heavy metal melodizmine açılıyor. Benzer şekilde 'Through Suffering'deki vokal değişimleri, parçanın ritmik yoğunluğunu yalnızca daha fazla sertlikle büyütmek yerine dinamik kontrast yaratıyor. Bu küçük sapmalar, albümün müzikal alanını genişletiyor; özellikle gitarların yalnızca breakdown'ları destekleyen bir araç hâline gelmesini engelliyor.
Vokal yaklaşımı ise X-POZED'ın geçmişiyle bugününü birbirine bağlayan en belirgin unsurlardan biri. Jeroen Berton'ın sert vokalleri albümün hardcore çekirdeğini korurken clean bölümler, parçaların yapısına göre farklı sonuçlar veriyor. 'Forgiveness'taki daha melodik vokal kullanımı, Fleur Van Zuilen'ın konuk vokaliyle birlikte albümün öfke merkezli anlatımından daha duygusal bir alana geçmesini sağlıyor. Bununla birlikte clean vokallerin her yerde aynı ölçüde doğal oturduğunu söylemek zor. Bazı bölümlerde sert vokallerin miks içerisinde belirgin biçimde öne çıkması da uzun dinlemelerde yorucu olabilecek bir yoğunluk yaratıyor. Prodüksiyon genel olarak gitar, ritim ve vokal ağırlığını net biçimde taşısa da vokallerin ham karakteri zaman zaman bu dengenin önüne geçiyor.
Albümün asıl sürprizi ise 'The Moment'. Başlangıcındaki rap vokal, Linkin Park çizgisindeki nu-metal etkisini daha açık biçimde görünür kılıyor ve kısa sürede güçlü bir melodik kancaya bağlanıyor. Parçanın iki dakikanın altında kalması, onu tam anlamıyla geliştirilmiş bir albüm parçasından çok geçiş niteliğinde bırakıyor; fakat bu durum aynı zamanda önemli bir ihtimali ortaya çıkarıyor. X-POZED'ın temel metalcore/hardcore yapısı zaten yeterince belirginken, nu-metal tarafındaki bu daha melodik ve ritmik yaklaşım grubun sesine fazladan bir boyut kazandırıyor. "A Cure For Worse"un en ilgi çekici noktalarından biri de tam burada ortaya çıkıyor: Bandın daha farklı yönlere açıldığı anlar, ana formülünü terk ettiği için değil, o formülün dışına çıkabileceğini gösterdiği için değer kazanıyor.
Tematik olarak da albümün parçaları birbirinden kopuk öfke patlamaları şeklinde durmuyor. İhanet, psikolojik baskı, toksik döngüler, intikam, affetme, destek arayışı ve daha iyi günlere ulaşma isteği, albümün karanlığını tek bir duygusal tona hapsetmiyor. 'Back Down' karşı koymayı, 'Forgiveness' yaşanan hasarı inkâr etmeden ondan kurtulma ihtimalini, kapanıştaki 'Better Days' ise kesin bir çözümden çok ileriye bakma iradesini temsil ediyor. Böylece albümün sertliği kendi başına amaç olmaktan çıkıyor; öfke, hayatta kalma ve toparlanma fikrinin müzikal karşılığı hâline geliyor.
"A Cure For Worse"un bazı parçalarında daha fazla risk alınabilirdi. Özellikle 'The Moment'ın açtığı nu-metal yönünün daha uzun ve kapsamlı bestelerde işlenmesi, X-POZED'ın mevcut kimliğini zayıflatmadan onu farklılaştırabilecek bir alan sunuyor. Clean vokaller de aynı şekilde doğru yerde kullanıldığında etkili olsa da albümün sert çekirdeğiyle her buluştuğunda aynı organik sonucu vermiyor. Buna rağmen on parçalık yapı gereksiz uzatmalara fazla alan bırakmıyor; albüm yaklaşık yarım saatlik süresiyle fikirlerini doğrudan ortaya koyuyor.
"A Cure For Worse" bu nedenle yalnızca uzun bir sessizliğin ardından gelen bir geri dönüş kaydı olarak okunmamalı. X-POZED, ilk dönemindeki metalcore/hardcore/nu-metal bileşimini yeniden üretmekle yetinmeyip onu daha sıkı riffler, daha kontrollü dinamikler ve melodik ayrıntılarla güncelliyor. En güçlü tarafı, türün tanıdık araçlarını kullanırken bunları tamamen güvenli bir alana hapsetmemesi. Henüz grubun keşfedebileceği bazı yönler açıkça ortada; özellikle 'The Moment'daki yaklaşım bunun işaretini veriyor. Fakat "A Cure For Worse", on dört yıllık aranın ardından geriye bakarak yaşayan bir grubun değil, geçmişindeki malzemeyi yeniden işleyip önüne bakmaya başlayan bir bandın kaydı olarak anlam kazanıyor.
