Cognizance

Willowtip Records

Technical Melodic Death Metal/Deathcore

7.5/10

İngiliz teknik death metal ekibi Çoğnizance, dördüncü tam zamanlı albümü "In Light, No Shape"i 1 Mayıs tarihinde Willowtip Records etiketiyle yayınladı. Cognizance bu kez bir şey kanıtlama derdinde pek görünmüyor. İlk hissedilen bu oluyor. "In Light, No Shape", ekstrem tutumu bir gösteri olarak kovalamak yerine daha bilinçli bir odağa yönlendiriyor. Hass hesaplamalarla elde edilen sonuçlarla dengesiz darbelerin birbirine çarpmadan yan yana durduğu, kontrollü bir aşındırma.

2012'den bu yana sahnede olan grubun kadro istikrarını düşünürsek kadrodaki değişim "In Light, No Shape" için en görünür kırılma noktası, ancak asıl dönüşüm daha ince detaylarda saklı. Alex Baillie’nin vokali devralması yalnızca ön cepheyi değiştirmemiş, grubun iç dinamiklerinde de farkedilir bir değişim sağlamış. Gitarlar artık katmanlı bir mimari gibi yükselmiyor, daha çok bir basınç uygulayan bir makine gibi çalışıyor; bu değişim davulların icrasında belki de en belirgin biçimde görülüyor, albümün sonunun organik dokusunun vazgeçilmez yapısı. İcrada bir hamlık var ama alışıldık “bilinçli kirli sound” anlamda değil. Daha çok temas hissiyle ilgili: kenarlar törpülenmemiş, geçişler dikiş izlerini saklamıyor.

"Transient Fixations” bu tonu erkenden kuruyor; fazlalıkla değil, gereksiz süslemelerden kaçınarak, doğrudan çalan bir yaklaşımla. Hızlı ilerliyor ama acele etmiyor. Mevcut teknik yapı; yoğun, belirgin fakat bilinçli biçimde dizginlenmiş, sanki grup gereğinden fazla detaylandırma dürtüsüne direniyor. Bu gerilim “A Game of Proliferation”a da taşınıyor; yapı daha geniş bir şeye işaret ediyor ama sürekli kendi içine katlanarak beklenen patlamayı geciktiriyor.

Bu yaklaşımın zaman zaman ters teptiği anlar da var. “Inflection Chants” kendi atmosferinde gereğinden uzun kalıyor, “Vertical Illusion”ın bazı bölümleri ise gereklilikten çok alışkanlıkla eklenmiş bir karmaşıklık hissi veriyor. Ama bu tür aksaklıklar, grubun yeni yönünü tam olarak nasıl kurmaya çalıştığını da dinleyiciye geciriyor. Grubun içgüdülerini gerçek zamanlı olarak tarttığını, ne kadar ileri gidip ne kadar geri çekileceği konusunda hâlâ karar aşamasında olduğunu gösteriyor.

Denge oturduğunda ise etkinin tahrip gücü artıyor. “A Reconfiguration” yapıyı sadeleştiriyor; önce ritim, sonra detay ve bu yüzden parça beklenenden daha sert çarpıyor. “Witness Marks” ve “Subterranean Incantation” melodiyi öne çıkarsada bu detay parçaların yıkıcı etkisini zayıflatmıyor; yoğunluğun tek başına üstlendiği yükün bir kısmını daha fazla alan ve tempo devralıyor. Bu parçalar bir geri adım gibi değil, oğunluğu kontrollü biçimde dağıtan bir tercih gibi duruyor.

Prodüksiyon da bu yönelimi destekliyor. Türün alışıldık aşırı cilalı parlaklığından uzak durup daha akışkan bir yapı tercih ediyor. Enstrümanlar keskin sınırlarla yerleşmektense miks içinde dolaşıyor, ayrışmadan çok hareket hissi yaratıyor. Bu bazen ince detayları bulanıklaştırıyor, ama aynı zamanda daha temiz prodüksiyonların çoğu zaman kaybettiği bir canlılık kazandırıyor.

Albümün en çok akılda kalan yönü ise momentumla kurduğu ilişki. “Induced Contortions” ve “The Zone” gibi parçalar teknik yoğunluğa geri dönüyor, ancak burada bile mesele patlama anlarindan çok kontrol gibi görünüyor. Hangi fikirlerin yarım bırakılacağı, hangilerinin sonuna kadar götürüleceği.. Her zaman pürüzsüz ilerlemiyor, zaten öyle olmayı da hedeflemiyor.

"In Light, No Shape", kapsamını genişleten değil, odağını daraltan bir grubun hissini veriyor. Bir yeniden icat değil, hatta net bir ilerleme bile sayılmaz. Daha çok aynı dili tekrar etmeyi reddetmek gibi. Bazı fikirler hayata geçmeden kalıyor, bazı geçişler bilinçli olarak köşeli duruyor. Ama o huzursuzluk albümün karakterini oluşturuyor. Belirgin bir forma oturmuyor. Zaten mesele de tam olarak bu gibi görünüyor.

OZY