DIMINISHING – The Outcome

New York/Teksas merkezli ikili DIMINISHING, ikinci albümü The Outcome'u 26 Mayıs'ta yayınlamaya hazırlanıyor. 2019 yılında Lane Oliver (ex-Yatsu, Feel Happiness) ve David Brenner (Gridfailure) tarafından kurulan DIMINISHING, rahatsiz edici ilk albümü The Unnamable'ı 2023 yılında Anti-Corp aracılığıyla yayınlamıştı.

"The Outcome"’un yapısal mantığı, geleneksel anlamda riff ilerleyişinden çok, tek bir doğaçlama oturumunda kaydedilmiş ve yıllar içinde yeniden bağlamsallaştırılmış çift gitar drone’una dayanıyor. Açılış materyalini tanımlayan şey armonik hareket değil; net akor merkezlerine neredeyse hiç çözülmeyen, bunun yerine dar ve aşındırıcı bir harmonik alanı sabit tutan üst üste binen gitar etkileşimi. Prodüksiyon bu materyali görece açık bırakıyor ve iki gitar arasındaki ham etkileşim, ana organize edici eksen haline geliyor; diğer tüm unsurlar ise bu ekseni ya güçlendiren ya da bozuma uğratan katmanlar olarak konumlanıyor.

Dört parçaya ayrılmış 24 dakikalık akış boyunca ki bu bölümler ayrı kompozisyonlardan çok içsel basınç değişimleri gibi işliyor, gitarlar drone temelini terk etmiyor. Bunun yerine, yıllara yayılan tabaka eklemeleri ve dokusal müdahalelerle yoğunlaşıyorlar. Yer yer ortaya çıkan hafif melodik kırıntılar ya da post-rock benzeri voicing’ler olsa da, bunlar sürekli olarak aynı dar frekans bandına geri çekiliyor. Sonuç olarak melodik jestler yeni bir tematik yapi üretmiyor; ortaya çıkar çıkmaz ya sustained rezonansa geri çöküyor ya da gürültü içinde çözülüyor. Kromatik hareket belirdiğinde ise ilerlemeden çok bir destabilizasyon işlevi görüyor; drone’un sabit bir tonal kimliğe yerleşmesini engelliyor.

Ritmik katman bilinçli olarak ikincil ama yapısal açıdan etkili bir pozisyonda duruyor. Geleneksel bateri yaklaşımı yerine, mekanik ritmik artikülasyonlara ve bozulmuş loop yapıları hissi veren işlenmiş pulse öğelerine yaslanılıyor. Bunlar tutarlı bir groove’a kilitlenmiyor; aksine parçalı biçimde ortaya çıkıyor ve çoğu zaman gitar sustain’iyle hafif bir uyumsuzluk içinde kalıyor. Pratikte bu, drone’un sürekliliği ile ritmik kesintinin süreksizliği arasında sürekli bir sürtünme yaratıyor. Gitarlar sustain üzerinden süreklilik dayatırken, ritim katmanı karşılık gelen bir groove inşa etmeden müdahale ediyor ve bu yapısal dengesizlik parça boyunca korunuyor.

Vokal kullanımına az diyemeyiz ancak miks içindeki konumları oldukça net: enstrümantasyonun üzerinde anlatısal bir ön plan olmaktan ziyade, orta frekansta ek bir distorsiyon katmanı gibi işliyorlar. Vokal tekniği harsh delivery’e yakın, fakat artikülasyonun büyük kısmı işlenerek düzleştirilmiş; bu da onları gitarlar ve synth dokularıyla aynı yoğunluk alanına çekiyor. Bölümleri işaretlemekten çok, dokusal yoğunluğu kısa süreliğine artıran geçici bozulmalar gibi ortaya çıkıp kayboluyorlar.

Synth ve efekt katmanı, kaydın uzun formunu bağlayan önemli bir rol üstleniyor. Ayrı atmosferik “bölümler” üretmekten çok, sürekli bir spektral dolgu gibi çalışıyor; gitar sustain’inin bıraktığı boşlukları dolduruyor ve noise modülasyonu ile tonal bulanıklık üzerinden düşük seviyeli bir istikrarsızlık ekliyor. Bazı anlarda synth dokusu miksin derinlik algısını değiştiriyor; gitarları ya daha öne, daha aşındırıcı bir yakınlığa çekiyor ya da daha reverb ağırlıklı, dağınık bir plana itiyor. Bu sürekli mekânsal yeniden konumlanma, parça boyunca gözlemlenebilen az sayıdaki tutarlı hareket biçiminden biri haline geliyor.

Malzemenin yapısal olarak önemli yönü, gelişim yerine uzun süreli maruziyeti tercih etmesi. Dört iç segment arasındaki geçişler bile geleneksel yapısal işaretlerle (tempo değişimi ya da riff değişimi gibi) belirlenmiyor. Bunun yerine dokunun yavaş yeniden dengelenmesiyle işaretleniyor: noise yoğunluğunda küçük artışlar, kompresyon davranışındaki değişimler veya drone’un mekanik ritim katmanına göre yeniden konumlanması gibi. Orijinal doğaçlama gitar oturumunun sürekliliği ise her aşamada hissedilebilir durumda kalıyor ve sonradan eklenen tüm unsurlar için bir referans noktası işlevi görüyor.

Kaydin ilerleyen bölümlerinde etkileşim artık enstrümanlarin ya da vokalin üzerinden değil, doygunluk üzerinden tanımlanıyor. Gitarlar artık çift performans gibi değil, tek bir genişletilmiş rezonans alanı gibi algılanıyor; ritmik öğeler bu alanın içine giderek daha fazla emiliyor; synth ve vokal katmanlar ise mevcut spektral yoğunluk içinde yalnızca basınç değişimleri olarak çalışıyor. Sonuç olarak ortaya çıkan yapı, ilerlemenin lineer gelişimle değil, yoğunluğun sürekli yeniden dağıtımıyla gerçekleştiği bir dinleme alanı oluşturuyor.

"The Outcome"un dayattığı dinleme mantığı, geleneksel gelişim yoluyla çözülmeyen sabit bir ses nesnesiyle uzun süreli karşılaşma üzerine kurulu. Kayıt, yeni materyal ekleyerek değil; aynı temel drone’u katmanlama, mekânsal yeniden konumlandırma ve dokusal müdahaleler üzerinden sürekli yeniden işleyerek gelişiyor. Dikkat “sonraki ne gelecek” sorusundan uzaklaştırılıyor ve bunun yerine tek bir armonik ve tınısal durumun ne kadar süre boyunca, hâlâ algılanabilir iç değişimlerle sürdürülebileceğine yönlendiriliyor.

Sunn O))), Nine Inch Nails, Swans, gibi grupların soundunu seviyorsanız bu kayıt size göre.

OZY