ALBUM REVIEW
Gabriel LeJeune - Pyramids
Neoklasik gitar, thrash dinamizmiyle şekilleniyor.

Neoklasik metalin günümüzde büyük ölçüde Yngwie Malmsteen gibi birkaç ismin etrafında anılması, türün yeni gitaristlere kapalı olduğu anlamına gelmiyor. Louisiana çıkışlı thrash metal grubu VOID'in gitaristi ve bestecisi Gabriel LeJeune, ilk solo albümü "Pyramids" ile bu geleneğe kendi yorumunu eklemeye çalışıyor. Shrapnel Records döneminin shred anlayışını hatırlatan albüm, yalnızca gitar tekniğini sergilemeye odaklanan bir çalışma değil. LeJeune'ün bestecilik yaklaşımında melodik anlatım, teknik gösteriş ve thrash metalden gelen sertlik aynı zeminde buluşuyor.
Yaklaşık 34 dakikalık süresiyle fazla uzamayan "Pyramids", sekiz parçalık enstrümantal bir çalışma. LeJeune'ün gitarı doğal olarak merkezde bulunuyor; ancak bestelerin tamamını uzun soloların çevresine kurulmuş egzersizler olarak değerlendirmek haksızlık olur. Rifflerin kendi başlarına taşıdığı melodik fikirler ve ritmik hareketlilik, soloların parçaların geri kalanından kopmasını önlüyor. Özellikle açılış parçası 'Terrifying Triangles', bu yaklaşımın başarılı örneklerinden biri. VOID'dan grup arkadaşı davulcu Aaron Landry'nin performansı, parçanın teknik yoğunluğunu desteklerken gitarın önüne geçmiyor. Sık kullanılan tom vuruşları ve hareketli geçişler, besteye ihtiyaç duyduğu dinamizmi kazandırıyor. Thrash metal kökenli bu ritmik yaklaşım, neoklasik metalin zaman zaman fazla steril kalabilen karakterine de farklı bir hareket alanı açıyor.

LeJeune'ün müzikal kimliğini belirleyen unsurlardan biri, melodiyi teknik becerinin gerisinde bırakmaması. 'Infinite Horizons' ve 'Words Can't Say', albümün daha geniş melodik anlatıma sahip parçaları arasında yer alıyor. Özellikle bu iki bestede gitar soloları yalnızca hız ve karmaşıklık üzerinden ilerlemiyor; melodik temaların geliştirilmesine de alan açılıyor. Sinematik bir atmosfer taşıyan melodiler, enstrümantal formatın getirdiği vokal eksikliğini hissettirmeden parçaların kendi kimliklerini oluşturmasını sağlıyor. 'How Can This Be' ise ritmik bölümlerdeki headbanging odaklı yaklaşımı, progresif geçişler ve uzun sololarla bir araya getirerek albümün farklı yönlerini aynı beste içerisinde buluşturuyor.
Buna karşılık, daha fazla nota ve daha karmaşık düzenlemelerin her zaman daha etkileyici sonuç vermediği de açık. 'Flying Trapeze', gitar ve davulun aynı anda yoğun biçimde hareket ettiği bölümleriyle dinleyicinin dikkatini sürekli yüksek seviyede tutmaya çalışıyor. Bu tercih parçaya belirgin bir teknik karakter kazandırsa da melodik fikirlerin zaman zaman bu yoğunluğun gerisinde kalmasına neden oluyor. 'Bad Fracture' ise daha doğrudan, riff odaklı ve sert bir yaklaşım benimsiyor. Albümün diğer parçalarına kıyasla daha sade bir yapı sunmasına rağmen, bu kez de melodik açıdan aynı ölçüde akılda kalıcı olamıyor. LeJeune'ün thrash metal geçmişiyle neoklasik yaklaşımını birleştirdiği noktalar ilgi çekici olsa da iki yönün bir araya gelmesi her parçada aynı derecede başarılı sonuç vermiyor.
'Déjà Rêvé', albümün farklı müzikal referansları bir araya getirme becerisini en iyi gösteren bestelerden biri. Klasik müzikten beslenen gitar melodileri, METALLICA'nın 'The Call of Ktulu' parçasını hatırlatan geniş ölçekli enstrümantal anlatımla buluşuyor. Burada neoklasik gitar yaklaşımı, yalnızca soloların ön plana çıktığı bir gösteriye dönüşmüyor; beste boyunca gelişen melodik yapı da dinleyicinin ilgisini koruyor. Albümün kapanışındaki 'Reminiscences' ise elektrikli gitarın ön planda olmadığı, tamamen akustik gitar üzerine kurulu yapısıyla LeJeune'ün farklı bir ifade alanına da sahip olduğunu gösteriyor. Bu tercih, albümün teknik ağırlıklı karakterinin ardından daha sade ve duygusal bir kapanış sunuyor.
Prodüksiyon da "Pyramids"in müzikal kimliğini destekleyen unsurlardan biri. Enstrümanların birbirini örtmediği, gitarın ayrıntılarının ve davul performansının rahatlıkla takip edilebildiği bir miks tercih edilmiş. Bununla birlikte kayıt, günümüzün aşırı parlak ve cilalı prodüksiyon anlayışına yönelmiyor. Bazı parçalarda duyulan elektronik dokunuşlar da bu eski dönem estetiğine katkıda bulunuyor. Albümün görsel kimliğindeki geleneksel yaklaşım ile müziğin neoklasik metalin altın dönemine uzanan referansları arasında da tutarlı bir ilişki bulunuyor.
"Pyramids", neoklasik metalin geçmişteki ihtişamını yeniden üretmeye çalışan sıradan bir gitarist albümünden daha fazlası. Yngwie Malmsteen ve Shrapnel Records döneminin etkileri belirgin olsa da LeJeune'ün thrash metalden taşıdığı riff üretimi üslubu, bu geleneksel formata farklı bir sertlik kazandırıyor. Elbette bazı bestelerde teknik yoğunluk melodik bütünlüğün önüne geçiyor ve her fikir aynı ölçüde etkileyici sonuç vermiyor. Buna rağmen gitar virtüözitesini bestecilikle birlikte değerlendiren yaklaşımı, albümün en değerli tarafı. Gabriel LeJeune henüz kendi müzikal kimliğini bütünüyle bağımsızlaştırmış değil; fakat "Pyramids", neoklasik metalin yalnızca geçmişin büyük isimlerine ait bir alan olmadığını hatırlatan, gelecek çalışmaları için de beklentiyi yüksek tutan bir başlangıç.

shadowkingdomrecords.com
facebook.com/shadowkingdomrecords
shadowkingdomrecords.bandcamp.com

