VERMIANAEVUS – Vermianaevus

Alman ekip VERMIANAEVUS kendi adını taşıyan ilk kaydı sonbaharın derinliklerinde gezingimiz bu günlerde 30 Ekim'de yayınlandı. Grubun kendi adını taşıyan ilk albümü, dinleyicinin alışık olduğu blackened death metal dinamiklerini büyük ölçüde devre dışı bırakan bir yaklaşımla açılıyor. 'Nexus of Inexorable Darkness', altı dakikayı aşan süresi boyunca neredeyse hiç değişmeyen tek bir gitar riffinin etrafında şekilleniyor. Bu uzun tekrarın içinde gitarın hareket alanı son derece sınırlıyken bas gitarın temkinli biçimde yükselen çizgisi, parçadaki tek belirgin yön değişikliğini oluşturuyor. Geleneksel anlamda bir beste gelişimi bekleyenler için oldukça zorlayıcı olan bu tercih, albümün geri kalanını anlamak açısından da önemli bir başlangıç noktası. VERMIANAEVUS, dinleyiciyi sürekli yeni fikirlerle beslemek yerine aynı müzikal malzemenin yarattığı rahatsızlığı ve tekinsizliği derinleştirmeyi tercih ediyor.

Müzikal karakter açısından black metalin soğuk, mesafeli ve minimalist yaklaşımıyla death metalin fiziksel ağırlığını bir araya getiren grup, iki tür arasındaki geçişleri alışıldık blackened death metal formüllerine başvurmadan gerçekleştiriyor. Burada death metalin kaslı riff anlayışı, black metalin tekrar ve sadelik üzerine kurulu bestecilik yaklaşımına tabi tutulmuş durumda. Özellikle sonraki parçalarda merkezi konumda tutulan basit ve ağır gitar motiflerinin farklı yönlere açılması, müziğin gelişimini melodik çeşitlilikten ziyade ritmik ve yapısal küçük değişimlerle sağlıyor. Bu yaklaşımda karmaşık riff dizileri veya sürekli değişen armonik fikirler aramak pek anlamlı değil. Grubun tercihi, sınırlı sayıdaki müzikal fikri uzun süre işleyerek bunların yarattığı baskıyı artırmak.

Bu noktada albümün dissonant karakteri de belirleyici hâle geliyor. Hekla'nın gitar ve vokalde yer aldığı projede, özellikle gitarların oluşturduğu rahatsız edici armonik yapı, ULCERATE'in karanlık ve uyumsuz müzikal dünyasını hatırlatıyor. Bununla birlikte VERMIANAEVUS'un yaklaşımı daha az hareketli, daha az teknik ve çok daha sabit bir kompozisyon anlayışına dayanıyor. PESTILENGTH'in tekrara dayalı, aşındırıcı death metal yapısıyla da akrabalık kuran bu müzik, söz konusu çizgiyi black metalin sadeliğine ve atmosferik tekrarlarına yaklaştırıyor. BELIAL ile kurulan benzerlik de death metal kökenli bir ağırlığın black metal estetiği içerisinde nasıl kullanılabileceğini açıklıyor. Ancak bu referanslar, grubun doğrudan bir taklitçilik içerisinde olduğunu göstermiyor; asıl belirleyici tercih, iki türün karakteristik özelliklerini bir araya getirirken gereksiz bestecilik karmaşasından bilinçli biçimde uzak durması.

Albümün vokal kullanımı da bu bütünün alışılmış sınırların dışında kalan parçalarından biri. İkinci parçayla birlikte belirginleşen derin, guttural ve hırıltılı vokaller, geleneksel death metal vokal performansından beklenen ritmik ve melodik yönlendirmeyi üstlenmekten çok, müziğin içindeki başka bir karanlık katman gibi konumlanıyor. Bazı bölümlerde anlatıma yaklaşan vokal sunumu, gitarların uyumsuz ve durağan karakteriyle birleştiğinde parçaların geleneksel şarkı formundan uzaklaşmasına neden oluyor. Arka plandaki ses katmanları ve gergin atmosferik dokunuşlar da bu hissi destekliyor. Ne var ki bu tercihler her zaman aynı ölçüde işlevsel değil. Özellikle vokalin ve çevresindeki seslerin gitarlarla kurduğu ilişkinin yeterince belirginleşmediği anlarda, atmosfer yaratma çabası bütünlüklü bir beste hissinin önüne geçebiliyor.

'Tempest of Rampant Phrenesis' içerisinde kısa süreliğine beliren, FIELDS OF THE NEPHILIM'i hatırlatan bölüm ise albümün genelindeki uyumsuz ve ağır ilerleyen yapının dışında kalan ilginç bir ayrıntı. Bu tür kısa sapmalar, grubun atmosfer oluşturmak için yalnızca ekstrem metalin geleneksel araçlarına bağlı kalmadığını gösteriyor. Bununla birlikte albümün temel karakteri, belirgin melodik çıkışlardan veya kolay hatırlanabilir gitar motiflerinden ziyade, yabancılaştırıcı ses dokuları ve sabit fikirlerin etrafında şekilleniyor. Dolayısıyla bu tür istisnalar, genel kompozisyon anlayışını değiştirmekten çok onun sınırlarını kısa süreliğine genişletiyor.

VERMIANAEVUS'un yedi parçalık ilk albümü, Amor Fati Productions etiketiyle yayımlanan ve kozmik bilinmezlik, ay yüzeylerinin ıssızlığı ve insan algısının ötesindeki karanlık alanlar üzerine kurulan görsel dünyasını müzikal yaklaşımıyla da destekleyen bir çalışma. Buradaki atmosfer, geleneksel anlamda geniş melodik katmanlar veya sinematik geçişler üzerinden değil, tekrarlanan rifflerin yarattığı durağanlık, dissonant gitarların huzursuzluğu ve vokalin rahatsız edici varlığı üzerinden kuruluyor. Albümün bu estetik bütünlüğü önemli; çünkü müziğin erişilmez ve yabancı karakteri, yalnızca bir sunum tercihi olarak kalmıyor, doğrudan besteciliğin içine yerleşiyor.

Bununla birlikte deneysel yaklaşımın her zaman ikna edici sonuçlar verdiğini söylemek güç. Açılıştaki uzun riffin tavizsiz tekrarı, albümün en cesur kompozisyon kararlarından biri olmasına rağmen sonraki bölümlerde aynı kararlılığın yer yer zayıfladığı hissediliyor. Rifflerin farklı yönlere açılması müzikal hareketlilik sağlasa da atmosferik tekrar ile gelişim arasındaki denge her zaman korunamıyor. Bazı ses katmanları parçaların kimliğine katkıda bulunurken bazıları ise kompozisyonun bütünlüğünü güçlendirmek yerine onu daha da belirsizleştiriyor. Bu durum, albümün bilinçli biçimde zorlayıcı olmasını sanatsal bir avantaja dönüştürdüğü anlarla, dinleyiciyi yalnızca mesafede bıraktığı anlar arasındaki farkı belirginleştiriyor.

"Vermianaevus", blackened death metalin alışılmış teknik gösterişinden, melodik çeşitliliğinden ve sürekli değişen riff yapılarından uzaklaşarak daha ilkel, dissonant ve minimalist bir ifade biçimi arıyor. Bu arayışın en başarılı olduğu anlarda tekrar, bir eksiklik olmaktan çıkıp müziğin temel anlatım aracına dönüşüyor. Daha az başarılı bölümlerdeyse aynı sadelik, parçaların kendi içlerinde anlamlı bir gelişim göstermesini zorlaştırıyor. Dolayısıyla VERMIANAEVUS'un ilk albümü, türün erişilebilirlik sınırlarını zorlayan her tercihi otomatik olarak başarıya dönüştüremese de ekstrem müziğin ağırlığını teknik karmaşıklık yerine kompozisyonel tutumluluk üzerinden kurabilen, rahatsız edici ve kendine özgü bir çalışma olarak dikkat çekiyor.

amor-fati-productions.de
amorfatiproductions.bandcamp.com
facebook.com/amorfatiprod